Dat Mellie zich niet tegen allerlei aantijgingen wenste te verdedigen betekent nog niet dat wíj geen lans voor haar zouden moeten breken…geweldig dat je dat doet.
Ik ben ook met een brief aan de Groene bezig; als íe klaar is stuur ik hem naar je toe.

Hartelijke groet, Xandra Mizée.

Werd getroffen door je weblog, wat is dat toch, hoe wij als mensen ozo verschillen,in onze reaktie’s op ons vermeende denken.Het verwerven van helderheid en bewustzijn lijkt belangrijker dan ooit.Daarom is goed dat je schrijft
om te reageren op kort zichtigheid en conditionering en dit werk is nog lang niet klaar.

Met een lieve groet Gyan Lino.

Mijn complimenten voor je laatste weblog met jouw reactie op het stuk over Mellie Uyldert door A. Brouwer in de Groene Amsterdammer. Journalistieke zorgvuldigheid wordt in zijn stuk amper betracht. Bronnen- en feitenonderzoek heeft kennelijk niet plaats gevonden. Hij sluit zich aan bij de mening van enkele collega’s die inhoudelijk en qua toonzetting populistisch aandoen. Een werkwijze die doet denken aan de simpele rechtsextreme argumentaties waarmee we helaas steeds meer geconfronteerd worden. ‘Ze zeggen dat….’ wordt verheven als bewijs, dat verder onderzoek overbodig maakt.
Mellie werd in de zeventiger jaren beschuldigd, wenste zich, zwaar teleurgesteld door de verkeerde uitleg van haar werk, niet te verdedigen en werd daardoor als verdacht bestempeld. Het in de jaren daarna ontrollende proces van negatieve invulling, interpretaties ‘die niet anders dan in de lijn kunnen liggen’ is nooit gestaafd met onderzoek naar de vraag wat haar feitelijke bedoeling van bepaalde teksten was.
Niet verdedigen tegen agressie op straat leidt tot nog grotere agressie. Zelfs tot de dood er op volgt. Dat hebben we in het laatste decennium helaas meerdere keren kunnen zien. Overigens is dit in de forensische psychiatrie een bekend gegeven: word je aangevallen en je doet niets terug dan word je nog harder in elkaar geslagen. Het lijkt erop dat dit verbaal en in geschrift met Mellie gebeurd is. Pijnlijk is het, dat dit na haar overlijden nog eens gebeurt, door een journalist van een in mijn ogen respectabel blad als de Groene Amsterdammer. Dat had anders gekund, evenwichtiger, met meer aantoonbare feiten, hetgeen de geloofwaardigheid en de waarheidsvinding ten goede was gekomen.
Sybert Blijdenstein.