Een film als 2012 is, ondanks de spectaculaire beelden, dus niet aan mij besteed. Evenmin als complottheorieën, zoals die van David Ray Griffin over de aanslagen op de Twin Towers en van de toch min of meer spirituele Marcel Messing die zich in zijn boek Worden Wij Wakker? bezondigt aan deze paranoiafilie. Ze zijn natuurlijk wel leuk, die theorieën, maar per definitie niet falsifieerbaar, dus onwetenschappelijk. Maar dat betekent weer wel dat je er naar smaak al dan niet in mag geloven of niet. Voor mij niet dus, ik hou niet van dat zaaien van angst waarmee je alleen maar negatieve energieën om je heen verspreidt. Hoewel? Je moet ook niet de ogen sluiten voor wat zich in werkelijkheid afspeelt. En als je vaak naar andere werkelijkheden dan de alledaagse kijkt, zoals ik wel eens schijn te doen, kom je toch wel eens een complot tegen. En dan gaat het meer om een vigerende ideeënwereld dan om personen, meer om grote culturele lijnen dan om voorvallen en incidenten. Die vallen natuurlijk vaak samen, maar als je de wereld wilt veranderen, zoals ik als een echte puber nog wel eens schijn te willen, kun je beter op de achterliggende gedachten en idealen insteken, dan op de gevolgen daarvan op het economische en maatschappelijke. vlak. Alles begint met een idee. Toch? Anders is het dweilen met de kraan open.

Mijn complottheorie luidt dus dat het neoliberalisme wel voor de vernietiging van de aarde, de realisatie van ‘2012’ zal zorgen. En dat het huidige kabinet, juist omdat het daar geen expliciete afstand van doet, er wel voor zal zorgen dat de verschillen tussen arm en rijk groter worden – iets waardoor ook de totale bevolking armer wordt, als ik Lynne McTaggart in haar boek De verbinding mag geloven. En dat niet alleen: de nekken van milieu, natuur en cultuur worden ferm, slim en doortastend omgedraaid, en dat is dan ook het ideaal van de doorgewinterde neoliberaal: je kan alleen een nieuwe wereld beginnen als de oude tot de grond toe is afgebroken. De Occupy-beweging laat de eerste klanken van verzet zien, en nu er aan huurwoningen, pensioenen, privacy, natuurbeheer en rechtszekerheid wordt geknabbeld, maar de 130 kilometer en de hypotheekrenteaftrek heilige huisjes blijven is de koers duidelijk. Zelfs de koningin maakt zich zorgen in haar kersttoespraak. Ze vierde kerstavond stiekem met kinderen en aanhang hier in de dorpskerk van Blaricum. Nou ben ik helemaal niet zo’n fan van de koninklijke familie, maar het is toe te juichen dat zelfs een staatshoofd onrustig begint te worden. Er zijn tekens, heel veel tekens aan de muur. Spannend!

Peter van Rietschoten, die al ruime tijd de mooiste foto’s van het dorpsleven op zijn site Oog op Blaricum laat zien, beval onlangs het boek Wat een hufter! van Bas van Stokkom aan. Daarin is een heel hoofdstuk aan machocultuur gewijd. Als zijnde één van de oorzaken van huftergedrag. Hij noemt onder andere een onderzoek van Motivaction uit 2009 dat spreekt van de ‘grenzeloze generatie’ waar ouderlijke onmacht, opvoedingsonzekerheid en gemakzuchtig verwennen het moderne geëmancipeerde gezin plagen. ‘Het grootste deel van de jongeren is hedonistisch en materialistisch ingesteld. “Jezelf goed voelen” staat voorop. Ze zijn gefocust op uiterlijkheden, kicks, geld, consumptie en netwerken. “Leuk” is de norm geworden. De jongste generatie heeft zich massaal bekeerd tot de commerciële zenders en heeft weinig op met etiquette en regels voor omgangsvormen, veel minder dan hun leeftijdsgenoten tien jaar terug.’ (p. 60-61) Dit alles wordt gewijd aan een veel te permissieve opvoeding, en de stap naar machogedrag is snel gezet. ‘Vrijetijdsarena’s als megadisco’s lijken een premie te zetten op een stoere en onbevreesde houding en het opsnuiven van gevaren.’ (p. 64)

‘Tot in de jaren tachtig stonden deze expressieve aspecten van mannelijk gedrag minder op de voorgrond. Op straat en in uitgaanscentra werd mannelijkheid niet zo sterk geprofileerd. Jongeren ontleenden weliswaar ook prestige aan kicks, stoned zijn of gekke muziek. Maar je opwerpen als een machoman werd geassocieerd met autoritair gedrag.’ (p. 69) Ja, zo herinner ik het me ook. Ik ben geneigd om een scheidslijn rond 1984 te trekken, het jaar waarin de kleurige Nederlandse popgroep Doe Maar zijn hit Macho lanceerde. Die jongens durfden nog te zingen dat ze liever dan lief waren. Of dat ze bang waren. Toen mocht en kon dat nog. En het kan geen toeval zijn dat in die jaren tegelijk de opgang van het neoliberalisme begon, dat immers ook een sterke nadruk legt op zelfzuchtigheid en de stoere sterke Atlas, die als Übermensch de wereld draaiend moet houden en niet gehinderd wil en mag worden door overheid en medemenselijkheid.

Zo lijkt de macho steeds opnieuw terug te keren. Of dat nou is als Romein, als nazi, als jongere, of als neoliberaal, de ongebreidelde manlijke heers- en expressiezucht drijft steeds opnieuw hele werelden en culturen naar de ondergang. Als psycholoog kun je natuurlijk zeggen dat die macho’s een minderwaardigheidscomplex hebben en hun vrouwelijke kanten onderdrukken. Net zoals ik vermoed dat de penislengte van scheurende en knetterende motorrijders niet echt bovenmaats is. Maar misschien ben ik zelf als watje ook wel bang voor macho’s. Ben ik bang voor mijn eigen manlijkheid, en vind ik het daarom zo fijn om zoet en lief met vriendjes om te gaan. Ik vond het al zó moeilijk om het gras bij het vakantiehuisje te maaien! Omdat daarmee wel duizend vrolijke zonnige paardenbloemen het leven moesten laten! Maar misschien was dat wel een goede oefening voor me. Zodat ik straks als een echte man gewoon een boom kan omhakken. Of levende kuikentjes in de hakselaar kan stoppen. En gewoon wat lekker kan rondhufteren. Omdat dat kan.

In het centrum van Oldegeppel moet je wellicht met je oren op de grond liggen luisteren om de paarden van vergelegen buren te horen. Maar hier in de wijk Graasland staan de huizen een tikje dichter op elkaar, wat erop neerkomt dat je in sommige jaargetijden continu in de herrie zit. Tot op zekere hoogte is dat onvermijdelijk, maar je moet er wel wat van kunnen zeggen als het een en ander hinderlijk uit de hand loopt, en dan weten dat de gemeente achter je staat. Hier ligt dus een mooie taak voor mij, en tot nog toe heeft die geresulteerd in een amendement waarin ik voorstel om het betreffende artikel ‘zodanig aan te passen dat hierin het artikel 4:6a uit de Modelverordening van de VNG worden opgenomen (…). Het is verboden (…) in de openlucht een geluidsapparaat, een (recreatie)toestel of een (bouw)machine in werking te hebben op een zodanige wijze dat voor een omwonende of overigens voor de omgeving (geluid)hinder wordt veroorzaakt (…)’ Dat komt dus volgende week dinsdag in de raad, en ik zal wijzen op onze hectische 24/7-samenleving en de toenemende overlast van de A27.

Want laten we eerlijk zijn: we kunnen weinig meer doen zonder kabaal te maken. Bovenaan mijn ranglijst van herrieschoppers staan bij mij de RAVO’s. Zo noem ik die schoonmaakwagentjes, waarmee vriend en ik al in de jaren negentig kennismaakten. Vaak zaten we op het marktplein van Harderwijk nog heerlijk op het terras te eten toen zo’n wagentje met zijn pokkeherrie om ons heen kwam bezemen, zuigen, blazen en wat niet al. Tot vandaag de dag is er weinig aan gedaan om wat stiller te werk te gaan, want ook hier in winkelcentrum Oosterweide wordt er klokslag winkelsluiting uitgerukt met zo’n wagentje dat begeleid wordt door gehoorbeschermd personeel met bladerblazers die je tot halverwege de wijk kan horen loeien. Het gekke is dat ik het ook iets zieligs vind hebben, omdat het zo overdone is allemaal. Zoals die achterbuurman, die met veel herrie minuten bezig is geweest met het moeizaam verplaatsen van drie boomblaadjes… Echt gezien! En nu heb ik het nog niet eens gehad over lang bulderdenderende vliegtuigen die per stuk toch gauw door zo’n miljoen mensen al dan niet bewust gehoord moeten worden. Of over die macho motorrijders die je nog kilometers in de omtrek hoort en die zich wat mij betreft te pletter mogen rijden. Als je kabaal wil maken, doe het dan in je eigen iPod, maar val een ander er niet mee lastig! Wie houdt er nog van de stilte? De meeste mensen zijn er eigenlijk bang voor. Je zou je eigen hartslag wel eens kunnen horen…

Ik blijf dat koude weer associëren met de politieke wind, die sinds een week aan het waaien is. De overwinning van de VVD, die eigenlijk niemand echt kan verklaren. Is het niet juist de ongecontroleerde marktwerking die de kredietcrisis heeft veroorzaakt en is het niet juist de VVD die deze marktwerking tegen beter weten in blijft omhelzen? Onze nu grootste politieke partij blijft nog altijd een antwoord op het neoliberalisme schuldig. Zo ging Bolkestein een discussie met Ankersmit hierover uit de weg en zwijgt men in de kringen van de VVD muisstil over dit heikele onderwerp. Waarop ze natuurlijk weinig antwoord heeft. Want oh, als zou blijken dat hun visie er juist een is die naadloos aansluit bij die van degenen die de kredietcrisis hebben veroorzaakt, zijn de poppen aan het dansen. Ook het gegeven dat een meerderheid van mensen die op de VVD hebben gestemd een coalitie met de PVV van Wilders wel zien zitten is tekenend voor de mentaliteit van veel van deze kiezers. Wilders, die zelf een dag na de verkiezing zijn breekpunt heeft laten varen… Over kiezersbedrog gesproken.

Je zou verwachten dat partijen afgerekend worden op hun prestaties van de afgelopen regeerperiode, maar het tegengestelde lijkt het geval. Liever kiest men voor rechts machogedrag van stevig aanpakken en blikt men niet meer terug naar wie eigenlijk de veroorzaker van de problemen is. Jammer. Want met het liberalisme hoeft lang niet zoveel fout te zijn als nu het geval is. Het politiek en maatschappelijk bewustzijn lijkt tot een minimum te zijn gedaald. Wat ook blijkt aan het feit dat de afgelopen verkiezingen eigenlijk alleen maar over de economie gingen, alsof dat de enige en meest belangrijke waarde is die we nog kennen. Het niveau van de kiezer is gedaald tot dat van de drie dames die zo graag met Mark Rutte op de foto wilden toen hij ons dorp bezocht. ‘Met Mark op de foto!’ kraamden ze, en in gedachten was ik op de plek waar ze gestaan hadden uitgegleden over het nat dat ze op de vloer hadden achtergelaten.

Nee. Ik geloof er niks van dat je in de politiek aan het eind van je periode wordt afgerekend. Ook onze plaatselijke partij, waarbij ik in de fractie zit,  verloor een zetel terwijl we de meeste van onze beloften hadden waargemaakt. Kiezers kijken naar de toekomst, naar beloften. Verlangen naar de Grote Man die al hun problemen oplost. De media, oppervlakkigheid en inspelen op lagere lusten domineren het politieke spel. Op naar de volgende, de echte crisis!

Nou ja, God… Ik geloof niet zo in Hem. Liever heb ik het over het goddelijke, dat overal aanwezig is. Dat klinkt natuurlijk een beetje raar: kan er iets goddelijks bestaan zonder God? Ik denk het wel, want het goddelijke is een kwaliteit, een eigenschap. Net als kleuren en geuren, en die bestaan toch ook zonder dat er meteen een persoon, een object of wat dan ook mee verbonden hoeft te worden? Sterker nog: zonder het goddelijke zou God niet eens kunnen bestaan! Want wat heb je aan een God die niet goddelijk is? En hier in de kerk, even tot rust tussen de Beroemde Burgemeesteres en raadsgenootjes van de VVD, zie ik ook weer dat goddelijke. Ik geef toe: dat is niet de eerste plaats waar je zoiets verwacht tegen te komen, maar toch. Het sprankelt en tintelt en is overal gewoon aanwezig. In het hier en nu. Maar ik schrik een beetje bij het idee dat dit nooit uit te leggen is aan iemand die dit nooit heeft meegemaakt. Die denkt dat ik dan een beetje psychedelisch zit te fantaseren.

Terwijl je alleen maar in het hier en nu hoeft te zijn om het te zien, te ervaren. Maar dat hier en nu moet je dan wel een beetje ruimte en tijd geven om tot je door te laten dringen. Dat lukt natuurlijk niet altijd, terwijl het zelfs niet eens een kwestie van ‘lukken’ is, want hoe meer je je best doet om dat te ervaren, hoe minder daarvan terechtkomt. En onder moeilijke spannende en stressvolle omstandigheden is het ook lastig om het te ervaren. Mij lukt het ook niet altijd. Gewoon kijken naar dat wat is, meer is eigenlijk niet nodig. Maar daarvoor moet je wel even ontspannen zijn. Je denken even uitgeschakeld zijn. Want alle gedachten, ideeën, oordelen, verlangens en verwachtingen zijn, net als idealen, oordelen, principes, normen, vooronderstellingen en waarden niets anders dan virtual reality.

Na de muziek en toespraken wandelen we naar het herdenkingsmonument. Daar loopt ze nog even langs me heen, de Beroemde Burgemeesteres: ‘Er zijn niet veel raadsleden!’ sist ze me nog snel ontdaan toe, alsof ik daar iets mee zou kunnen. De pastor laat een jongetje een tekst voordragen en dat knaapje doet dat helemaal uit zijn hoofd. The last post. Dan is het even echt stil. Gefluit van vogels, een kerkklok beiert in de verte. Ik voel mijn ouderlijk huis ergens achter mijn rug, mijn vader en moeder lopend over duistere oorlogse zandwegen. Het Wilhelmus – een paar ochtenden geleden lag ik tijdens het wakker worden het tweede (of zesde) couplet te repeteren en ik kende het nog ook. Niet dat ik daar echt trots op ben, want er zijn mooiere teksten om uit het hoofd te leren. Ik zing toch maar mee. Daarna vliegen er in het verstilde luchtruim drie motorvliegtuigjes over. We leggen onze rozen bij het monument. Bevrijding. Die uiteindelijk alleen maar in het hier en nu te vinden is, en daar ook altijd aanwezig is. Gewoon goed opletten. Je niet laten inpakken door gedachten en ideeën, oordelen, verlangens en verwachtingen, dat is vrij zijn. Zodat je alleen maar kunt zeggen: ‘Dit!’ Wellicht moeten we ook van God bevrijd worden om het goddelijke te vinden.

Even niets. Eigenlijk zou het altijd zo moeten zijn, dat mensen gewoon een beetje aardig met elkaar omgaan en helemaal geen bestuurders, regels en wetten nodig hebben. Dat lijkt een beetje op het liberalisme dat ook zo’n hekel aan regels heeft. Maar dit werkt alleen vanuit een grondhouding van acceptatie en samenwerking, niet bij die van steeds meer willen en concurrentie zoals we dat bij de liberalen zien. Door zijn eigen grondhouding zit het liberalisme zichzelf in de weg en leidt het niet tot vrijheid, maar juist tot onvrijheid.

Vandaag ben ik er dus even niet, omdat Oldegeppel tot vanavond radeloos is. Kunnen we daar tegen? Misschien moeten we geleidelijk aan het aantal radeloze dagen opvoeren om te zien wat er gebeurt. Hoelang zal dat goed blijven gaan zonder dat we elkaar de hersens inslaan? Want als we een dag zonder gemeenteraden kunnen, waarom dan niet twee dagen, een week, een maand?

Vandaag verraden we in stilte, zodat er straks een andere raad in de raadzaal zit. En we krijgen het spannender dan ooit, want ons land staat niet alleen bezuinigingen te wachten, maar lijkt ook een steeds grotere bestuurlijke chaos te worden. Vanavond zal ik met veel anderen weer de belofte afleggen. Niet de eed, want om God te vragen mij te helpen vind ik nogal arrogant. Alsof ik beter dan Hij weet wat goed voor mij en Oldegeppel is.

Ik heb in de raad eerlijk laten weten dat ik eigenwijs ben. Maar daarvoor had ik wel gestudeerd – de burgemeester heeft ooit uitgezocht dat ik eigenlijk een master of science ben. En dat betekent dat ik kritisch ben, ook naar wat autoriteiten en wetenschappers allemaal zeggen. Want die houding mis ik maar al te vaak: als de deskundigen het zeggen, dan zal het wel waar zijn. Maar het KNMI voorspelt het weer niet altijd goed, evenmin als economen de kredietcrisis hebben voorzien. Ik had het er dus moeilijk mee dat ik in dit geval niet kritisch zou mogen zijn.

En zo belandde ik bij de essentie van mijn betoog. Maakt het eigenlijk wat uit of de geluiddempende werking van bomen tussen de oren zit of niet? Placebo’s werken toch ook? Het gaat toch uiteindelijk om de ervaring? Het gegeven dat iets een psychologische oorzaak heeft, maakt het daarom toch niet minder waar? Ooit mocht iemand van de GG&GD een andere woning krijgen, niet omdat de UMTS-mast aan de overkant van zijn huis hem werkelijk last bezorgde, maar alleen omdat hij psychisch leed aan het idee van kwalijke straling.

Het leuke is dat deze discussie eigenlijk gaat om de echtheid, het realiteitsgehalte van subjectieve ervaringen, tegenover die van de meetbare objectieve materiële wereld. Het aannemen van een amendement zoals deze van mij zou voor ‘wetenschappers’ wel eens een ongewenst tipje van de ijsberg boven water kunnen halen. Met verstrekkende gevolgen als dat niet in de kiem wordt gesmoord. Het tast rechtstreeks het materialistische wereldbeeld aan. En als dat uit de hand gaat lopen, gaan allemaal financiële belangen een rol spelen. Niet alleen dat je wellicht bomen langs snelwegen moet gaan planten, maar ook dat bijvoorbeeld homeopathie weer nieuwe kansen krijgt. Waarbij ik trouwens niet alleen helemaal niet geloof dat het tussen de oren zit – net als bij de geluiddemping van bomen – maar ook de geldigheid van dit argument als dat wel het geval zou zijn bestrijd.

Het presidium vond achteraf wel dat over sommige onderwerpen te lang werd gepraat. Nou, dat zal dan wel. Het staat nu geschreven in de Ooi- en Geemlander. Vanaf nu dempen bomen geluid in Oldegeppel, want het amendement is met 7 tegen 5 aangenomen.

Want het is “fout te denken dat een sterkere staat de oplossing is,” zei Balkenende onlangs in Warschau. “Socialisten die dat zeggen zijn vergeten waar dat toe leidt,” waarmee hij doelde op het communistische verleden van Polen. Maar is de slappe staat van Balkenende dan wél de oplossing? Zo om me heen kijkend lijkt me dat een retorische vraag. Het failliet van het neoliberalisme wordt met de dag meer zichtbaar, maar toch blijft onze minister-president daarin geloven en zich afzetten tegen een meer socialistische koers. Het is de vraag wat erger is: het doorgeslagen socialisme en communisme in de voormalige Oostbloklanden of de krediet- en milieucrisis die we in het Westen te danken hebben aan ongebreideld liberalisme. Beide zijn extremen en een sociaal liberalisme of een liberaal socialisme zou de gulden middenweg zijn om de wereld het meest leefbaar te houden. En zoiets zou mogelijk moeten zijn, omdat beide oorspronkelijk uitgaan van geloof in de goedheid van de mens: de socialist wat betreft het eerlijk delen van werk en goederen met anderen, de liberaal wat betreft het rekening houden met anderen in de vrije markt. Maar helaas.

Ik geloof dat de meeste mensen goed zijn. Misschien wel 99%. Maar die hoor je niet, en daarover lees je niet in de krant. Wie je wél hoort is die ene die de hele buurt terroriseert met zijn autoradio, stereo-installatie, motorgebrul of bladblazer. Zoals die stevige Surinamer in de jaren tachtig toen ik in de Bijlmermeer woonde: keihard beukte zijn muziek op de 599 andere woningen van de honingraat, maar hij was toch te groot en te sterk om er iets van te zeggen. Maar toch vinden Balkenende en consorten vandaag de dag dat we dit soort dingen maar zelf maar moeten uitzoeken met elkaar. Wat tot niets anders kan leiden dan tot de macht van de sterkste. Tot wederzijdse irritaties en agressie. Tot egoïsme en criminaliteit. Tot ziekte en krankzinnigheid. Ja, Balkenende wil wel een “morele renaissance” in onder andere de financiële sector. Dat is inderdaad wel nodig voor mensen met een “VOC-mentaliteit”, maar ik kan me daarbij niet veel meer voorstellen dan dat hij de graaiers met bloemetjes in zijn tekstballonnetje vraagt om zich een beetje in te houden. Ik wist niet dat het christenen zó goedgelovig konden zijn! Sommige mensen zeggen dat ik naïef ben, maar ik haal het niet bij Balkenende!

Is het fair om de schuld van alles aan onze overheid te geven? Niet helemaal, want een volk krijgt de regering die het verdient! Het is gek dat we alle neoliberale hobby’s van de overheid maar over ons heen laten komen. In de jaren zestig hadden we dit allemaal niet gepikt! Vorige week slenterde ik in Amsterdam en zag bij het Weteringcircuit de tekst van H.M. van Randwijk. Een volk dat voor tirannen zwicht – zal meer dan lijf en goed verliezen – dan dooft het licht. Wie zijn onze huidige tirannen?

Omdat stilstaan in files het milieu nog meer schijnt te vervuilen dan het scheuren over de snelwegen zelf, moet er voor een beter milieu meer asfalt worden aangelegd. Logisch toch? Die files ergeren Mark zo mateloos dat hij onlangs in Zandwijk een nieuwe radiozender heeft ingewijd, die tot doel heeft de stilstaande automobilist van informatie en ontspanning te voorzien. ´Maar kan het mobiliteitsprobleem niet beter met telewerken worden opgelost?´ vroeg ik hem vanuit de zaal. ´Het is toch raar dat mensen naar Genève vliegen om daar te vergaderen terwijl dat ook via de computer kan? Dan zijn die files toch het probleem van het bedrijfsleven? En moet je daar dan als overheid iets aan doen?´ Ik gaf toe dat het een gemene vraag was, maar volgens Mark werd de mobiliteit door telewerken en teleconferencing met maar 15% verminderd, en ik miste zijn enthousiasme om dat juist daarom te stimuleren. Ook miste ik respect voor de opvattingen van anderen, zoals maar al te vaak bleek uit de toon waarop hij sprak over mensen die anders over het milieu denken. In pauze sprak ik hem daar op aan, dat ik de VVD kende als een partij die opvattingen van anderen respecteert en dat ik dat bij hem toch miste. ´Dat is polarisatie, dat is politiek!´ gaf hij me te kennen. Zucht…

Wel leuk vond ik zijn geklaag over hoe de overheid ondernemers het leven moeilijk maakt. Dat je lid moet zijn van de Kamer van Koophandel. Dat je lastig wordt gevallen met enquêtes van het Centraal Bureau van de Statistiek. (Mijn advies uit eigen ervaring: weggooien die hap!) Dat er wel een marktmeester op de vrije markt moest zijn. Maar hij wilde niet neoliberaal genoemd worden, hoewel ik hem niet heb horen ageren tegen de privatisering die daar bijna de definitie van is. En het blijft me opvallen dat er vooral wordt opgekomen voor de vrijheid van ondernemers en dat het nergens gaat over bescherming van de consument tegen de uitwassen van de vrije markt, zoals geldslorpende misleiding en een verziekende reclamebranche. Maar ondanks dit opportunisme hééft het wat, dat liberalisme. Het enthousiasmeert om wat van je leven te maken. Het gelooft in ambitie en kansen voor hard werkende mensen. Een bijna evangeliserende bijeenkomst waarbij het moeite kost om je te blijven realiseren dat juist dit geloof in groei en de vrije markt alleen maar middelmatigheid, oppervlakkigheid en populisme stimuleert, samen met het recht en de macht van de slimste en de sterkste. Mark hield trouwens ook nog een heel betoog over het lage niveau van het universitaire onderwijs, maar besefte niet dat hij daar zelf het levende bewijs van was.

De Commissaris luisterde aandachtig en geduldig naar mijn vragen en opmerkingen. Over dienstregelingen die elk jaar weer overhoop worden gegooid tegen de tijd dat je eraan gewend bent. Over bussen die door zones rijden waar je niks te zoeken hebt, maar waardoor je wel langer onderweg bent en meer moet betalen: dat moeten taxichauffeurs niet flikken, want die worden meteen beboet, en waarom mag Connexxion dat wel? Gegrinnik in de zaal. En hoe zit dat met het aantal strippen: Connexxion stript in onze regio het aantal zones waardoor gereisd wordt, maar was niet afgesproken dat je voor het aantal aangrenzende zones moet betalen? Dat hele strippensysteem, daar begrijpen zelfs de buschauffeurs soms niks van, en is niet uit te leggen. Waarom niet laten betalen voor hemelsbreed afgelegde afstand, wat met behulp van GPS best mogelijk is? Ook bij de toekomstige OV-chipkaart? Bij dit laatste lichtten de ogen van de Commissaris wel even op, dat vond hij leuk bedacht! Maar zijn woorden overtuigden me niet dat hij er ook daadwerkelijk iets mee ging doen. Afijn, het idee is gelanceerd, dus wie weet waar het terechtkomt.

Natuurlijk had ik het ook over ontbrekende verbindingen en haltes. Niet alleen zoals het nu is, maar ook zoals het moet gaan worden. Want we krijgen hier Hoogwaardig Openbaar Vervoer, met als grote voorbeeld de Zuidtangent. Klinkt me iets te megalomaan als ik kijk naar de grootte van onze dorpjes en stadjes. Betonnen bakken waarin bussen razendsnel en hoogfrequent komen te rijden. Maar juist op plekken waar bomen moeten worden gekapt zodat de geluidsoverlast en het fijnstof niet alleen door de bussen zelf toeneemt, maar er ook meer overlast komt van de autoweg, die hier vlak achter de wijk en achter het toekomstige traject van de HOV loopt, en die ook nog verbreed gaat worden. Een snelle buslijn die echter niet stopt bij het aan te leggen business park in de Oldegeppelermeent. Tja, lichtte de Commissaris toe, volgens de prognoses zouden er daar te weinig mensen gebruik van gaan maken om daar een halte te realiseren.

Prognoses! Ik wees hem op de experimenten met een bus tussen mijn wijk Graasland en het oude dorp van Oldegeppel. Met bussen of busjes die zo weinig rijden en zo moeilijk te vinden zijn dat alleen daardoor er al niemand gebruik van maakt. En dan gaan ze de buslijn weer opheffen omdat toch niemand er gebruik van maakt. Self-fulfilling prophecies, liet ik de Commissaris weten. Die overigens volhield dat het openbaar vervoer hier in de afgelopen jaren ‘sterk’ is verbeterd. Ik kon niet anders dan hem verwonderd aankijken met de mededeling dat mijn ervaring, op één buslijn na, anders is. Ik beschouwde mezelf toch als een van de weinige ervaringsdeskundigen op deze bijeenkomst. Afijn, wat gezegd moest worden is gezegd en genotuleerd en ook mederaadsleden vonden dat ik leuk bezig was. Ik betwijfel of er wat mee zal gebeuren, maar ergens moeten eerste geluiden weerklinken. En nu maar verder in de vaart der volkeren. Straks in de HOV, met WiFi in de bussen zodat ik kan internetten. Jammer dat die straks zo snel rijdt dat ik nog aan het inloggen ben als ik mijn bestemming heb bereikt.