De oorzaak van het stemmen ‘zonder last of ruggespraak’ ligt in de onwerkbaarheid die ontstaat als elke volksvertegenwoordiger eerst zijn fractie of partij moet raadplegen voordat hij een stem uitbrengt. Wikipedia vertelt daarover dat in de tijd van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden afgevaardigden tijdens Statenvergaderingen steeds hun opdrachtgevers moesten raadplegen. Zodat er bijvoorbeeld in Friesland eerst naar 11 steden en 30 grietenijen (voorlopers van gemeenten) moest worden gereisd, waardoor besluitvorming niet echt opschoot. Vandaar de uitdrukking ‘op zijn elfendertigst’. Het werd volksvertegenwoordigers dus een stuk makkelijker gemaakt, en daarmee kregen ze ook meer vrijheid. Dat wordt natuurlijk niet altijd gewaardeerd, want het betekent dat elke vertegenwoordiger uiteindelijk zijn eigen weg kan gaan, zonder zich iets van partij- of coalitieafspraken aan te trekken. Artikel 27 van de Gemeentewet bestaat uit één korte regel: ‘De leden van de raad stemmen zonder last.’ Een volksvertegenwoordiger kan hooguit uit de partij worden gezet, en dat is het dan. Maar ook binnen onze raad heb ik wel eens gezien dat iemand van het CDA een fractiegenoot voor iedereen zichtbaar min of meer verbood om bepaalde meningen te ventileren. Dat kan dus helemaal niet. Dat de vorming van een nieuwe regering nu niet veel sneller gaat dan tijdens de Statenvergaderingen van toen, komt misschien ook omdat velen zich niets meer aantrekken van dat stemmen zonder last. Dat maakt het heel lastig!

Het is een zondige dag voor mij. Ik heb ook al een satékroket gegeten, wat altijd een kunst is omdat die voor je het weet als een slappe lul uit je handen glijden en dan nog vies doen ook. Maar ik vind ze lekker. Nee, met mijn sigaartje en die kroket moet ik niet aankomen in alternatieve kringen, die doen mijn spirituele imago geen goed. En alsof dat niet al genoeg is, ga ik ook nog met mijn mobieltje spelen. Dat vertelt me dat ik nu aan de overkant van de Amstel zit, wat op zich leuk is om te weten. Ik check mijn e-mail, en eigenlijk vind ik het juist rustgevend om hier en daar in mijn elektronische brievenbus te kijken. Dan heb ik minder hartkloppingen als ik thuis mail ga checken. In de politiek nog steeds onderhandelingen, hoewel die volgens mij hoe dan ook tot een Christen Democratische Afgang zullen leiden. Al bijna drie maanden, en dat noemen ze volwassen mensen… Na twee sigaartjes wandel ik verder langs de Amstel. Zoals gebruikelijk rijden brommers zowel op het fietspad als de rijbaan.

Ik druk gezagsgetrouw op het knopje dat me straks groen licht zal geven om over te steken. Wandel de Berlagebrug over. Ja, daar is dan het botenhuis van Nereus, dat er wat aftands uitziet. Amsteldijk. Eerst loop ik wat aan de kant van het Amstel die ik door woonboten en hun tuinen niet kan zien. Op gegeven moment wordt het fietspad zo smal dat ik liever oversteek, wat wel eng is omdat er soms hard wordt gereden. De Jozef Israëlskade straalt me met uitbundig groene boven het water hangende bomen prachtig tegemoet. Bouwvakkers bouwen steigers. Sterke mannen, die heel vroeg uit hun nest zijn gekomen. Ze zien er wat afgepeigerd uit. Zoals de meeste mensen. Het leven is niet gezond meer. Maar toch is alles goed op deze nazomermorgen. Ik heb gelezen dat filosofen zich druk maken over de zin en het doel van het leven. Niet alleen filosofen trouwens. De meeste mensen schijnen het heel erg te vinden als zou blijken dat alles zinloos en doelloos was. Terwijl dat juist het mooie van het leven is.

Deze keer zijn we in het Stripmuseum geweest, een van de weinige musea die niet aan het verbouwen zijn en die je daarom gewoon kunt bezoeken. Er gaat wat door je heen als je allemaal stripfiguren en boeken ziet, waar je al decennia lang niet meer aan hebt gedacht. Hoewel ik de Arend met Daan Durf op de voorpagina nog steeds nergens heb teruggevonden. Veel aandacht voor Jan Kruis, de auteur van Jan, Jans en de kinderen, die dit jaar de Marten Toonderprijs heeft gekregen. Er waren ook Peanuts, waarvan ik nog altijd een stripje zoek waarin Snoopy zijn hok niet uitdurft omdat hij bang is door een ijspegel aan de dakrand doorboord te worden. ‘Ik ben teveel ik om te sterven,’ mijmert hij. Wat leuk! Oude boeken van Sjors en Sjimmie. De eerste Kapitein Rob. De kleine boekjes van Dick Bos (die ik trouwens niet leuk vond).  De eerste Donald Duck uit 1952, waarin het beroemde verhaal Donald Duck als brandweerman, waaraan ik onlangs refereerde toen het tijdens een bijeenkomst met de Oldegeppelse brandweer ging over de opleiding van vrijwilligers. Niet iedereen begreep waarover ik het had (maar de burgemeester gniffelde), want te weinig mensen kennen hun klassieken. Daar horen strips zeker bij!

We hebben de Martinitoren beklommen. Nu er hekken zijn geplaatst die je beschermen tegen die mysterieuze zuigkracht van de diepte die ook wel hoogtevrees wordt genoemd, durfde ik wel! Eerst wurmden we ons 174 treden door nauwe wenteltrapjes naar de eerste trans op 40 meter hoogte. Prachtig uitzicht, waar je in het noorden de Waddenzee nog net niet kan zien. Na nog eens 77 treden belandden we achter het uurwerk op 56 meter hoogte. Daar stond een straffe koude wind, dus lang zijn we daar niet gebleven. In de toren hingen overal klokken, veel meer dan ik dacht, en ik moest er niet aan denken dat die zouden kunnen luiden terwijl je er zo dicht bij bent. Er was een klavier waarmee vroeger het carillon werd bespeeld, en een tamelijk klein mechanisme dat de wijzers van de klok de juiste tijd deed aanwijzen: stukjes mechanica waar je hart bij smelt bij het zien van de schoonheid van eenvoud en afwerking. Ja, dat kan me echt ontroeren, net zoals toen ik ooit in het Spoorwegmuseum oude locomotieven zag. Overigens vond ik dat klimmen erg meevallen, maar dat komt misschien ook omdat ik dagelijks thuis veel oefen door voor het allerkleinste wissewasje al als een eekhoorn over de trap op en neer te roetsjen.

We hebben gegeten in het Pannekoekschip en Het Pakhuis. En in De Pintelier hadden ze zowel Kasteelbier voor Vriend als donkere Leffe voor mij. Op al die plekken zaten we vaak tussen veel jonge mensen, want vorige week was de KEI-week, de Kennismakings- en Introductieweek voor aankomende studenten. Dan trekken KEI-groepjes door de stad om die in alle facetten te leren kennen. Het bier vloeit rijkelijk tot vroeg in de morgen, zodat tot het middaguur de stad heel stil is omdat nergens een student te bekennen is. De Grote Markt werd om de halve dag verbouwd omdat er nu eens een muziektent moest staan, maar later weer een strandje werd gecreëerd voor beachvolleybal en om te loungen, zodat ik eindelijk weet hoe je dat doet. Kijkend naar al die eerstejaars realiseerde ik me wat een geweldige overgang het is om van scholier opeens student te worden, en kon ik me voorstellen dat sommigen het nauwelijks kunnen behappen om vanuit ouderlijke vleugels opeens op je eigen zelfstandigheid te worden geworpen. Als dat maar goed gaat, denk ik dan wel eens bij het aanschouwen van waterige kateroogjes. En het gaat natuurlijk niet altijd goed, en Groningen is niet altijd positief in het nieuws, zoals blijkt uit de veelbesproken hiv-zaak en het feit dat er soms mensen van de Martinitoren sprongen. Het is dat ik me hier in Oldegeppel uitstekend op mijn plek voel, maar anders zou ik er graag wonen. Ook om de geweldig mooie gebouwen, zoals die van de Rijksuniversiteit aan de Broerstraat. Er gaat niets boven Groningen.

Max nam me wel eens mee naar zo’n park of een sauna. Het heeft hem uiteindelijk zijn leven gekost, maar hij is nooit haatdragend geweest naar de knaap die hem aan de toen nog geheid dodelijke ziekte heeft geholpen. Dat was jaren negentig, toen F7 niet alleen ‘einde’ betekende in WordPerfect, maar ook de locatie van de aidsafdeling in het AMC aangaf. En toen ik daar op die halfdonkere afdeling afscheid van hem nam, zei ik toch nog automatisch ‘Tot ziens’ bij een laatste wuiven. Ja, hij cruiste er vrolijk op los en had er tot zijn laatste snik weinig spijt van. Maar het was niks voor mij. Waarom weet ik niet, hoewel dat misschien wel mijn redding is geweest toen. Misschien deed het me zo weinig omdat ik het allemaal zo weinig romantisch, zo aards, zo fantasieloos, zo weinig erotisch vond. Erotiek is iets dat ik door mijn hele lichaam wil voelen tintelen, van mijn tenen tot in mijn vingertoppen. Klaarkomen is iets dat mijn hele lijf moet verbranden, en zich niet moet beperken tot een ontladende ontspanning in mijn kruis. Dat is misschien waarom ik me wat verveelde in het park, de sauna en bij het bekijken van porno.

Sommige mensen doen daar moeilijk over. Zelfs hier in Oldegeppel vinden sommige bestuurders het geen prettig idee dat bij het strandje homo’s tussen de struiken kunnen rotzooien. Ze moeten immers hun hond rustig kunnen uitlaten zonder met al die vrijheid en blijheid geconfronteerd te worden. Nou zou ik persoonlijk het niet op een hondenuitlaatplek willen doen, en wellicht stellen ook andere homo’s geen prijs op hondenbezoek – je moet toch niet denken aan zo’n hijgende lap tong over je heen! Dus die jongens zullen heus niet op die hondenroutes de liefde gaan bedrijven. Je moet echt je best doen om er last van te hebben, dus echt snappen doe ik die kritiek niet. Afijn, dat pleit weer voor de VVD, die vrijheid in haar vaandel heeft staan en alles doet voor homo-emancipatie.

Maar eigenlijk ben ik tegen die paaltjes. En dat niet alleen omdat het potenrammers de weg wijst, maar ook omdat het avontuur daarmee ook verdwijnt. Bovendien wil ik als homo helemaal niet voor paal staan! Het is toch van de gekke dat mensen in de natuur niet natuurlijk mogen zijn? Een eeuw geleden kwam Oldegeppel in opstand tegen de christenanarchisten die het zomaar waagden om in hun commune naakt te lopen! Het is toch de wereld op zijn kop als de mensen die kleren aantrekken anderen gaan verplichten om dat ook te doen? En dat we ondanks alle seksuele revoluties nog altijd moeilijk doen over van alles dat met seks te maken kan hebben? Waarom niet genieten, meeleven en blij zijn om een vrijend stel mensen als je dit tegen het lijf loopt? Geweld en oorlog, criminaliteit en marteling, honger en epidemieën zijn nog wel te verhapstukken. Maar niets lijkt zo erg als met liefde geconfronteerd te worden.

De financiële crisis waarin we nu verkeren is veroorzaakt door dezelfde neoliberale krachten die de kiezer onlangs nog heeft beloond. Hoog tijd dus voor een linkse regering, want wie zal anders de puinhopen van rechts opruimen? Wat heeft iedereen toch tegen de SP, tegen Jan Marijnissen? In Zomergasten bleek hij meer menselijk te zijn dan het clubje dat nu een coalitie tracht te smeden! Misschien is zijn grote gebrek wel dat hij geen politicus is!

Politiek moet je niet aan politici overlaten. Alsof er niks beters te doen is spelen ze al maanden een voorspelbaar spel om tot een coalitie te komen, in plaats van als een stelletje volwassen mensen een weekendje de hei op te gaan en alles in één keer op te lossen. Als ik informateur was had ik de hele club opgesloten en ze niet vrijgelaten voordat ik witte rook zag! Nu houden ze volk en vaderland maar bezig tot iedereen er doodmoe van wordt en nog minder vertrouwen krijgt in wat er in Den Haag allemaal gebeurt.

Als deze pubers zoveel tijd en moeite nodig hebben om tot overeenstemming te komen, dan zal het resultaat ook wel een slap nietszeggend regeerakkoord worden. Iets dat met plakbandjes, paperclips en elastiekjes bij elkaar wordt gehouden, en dat binnen een half jaar als een kaartenhuis in elkaar dondert. Rutte geloofde er vóór 1 juli uit te zullen zijn, maar met zijn pretenties was het al snel duidelijk dat dat niet zou lukken. Grootheidswaan, ook een rechtse hobby! Je moet er toch niet aan denken dat hij minister-president wordt! Opnieuw een puber!

De natuur is helemaal niet zo mooi en lief als we denken! Alles eet alles op, want dat is de enige manier om te overleven. Ook voor ons mensen. Het mag dan wat vredelievender overkomen om geen dieren te slachten en te roosteren, ook het bakken van brood en het drinken van melk is parasiteren van ander leven. Daar komen we gewoon niet onderuit, en de enige manier om daar een beetje vredelievend mee om te gaan is wat sober te leven. Leef, maar leef met mate. Dus geen mieren of ratten doodmaken om er kunstwerken van te creëren, geen vlees eten om er zwelgend van te genieten, geen brood weggooien omdat het niet meer vers is, dat soort dingen. De vraag blijft wel hoever je daarmee gaat. Moet je als een Mahavira, de man achter de religie van de jains, bij elke voetstap opletten of je geen mier doodmaakt? Hoe ga je om met muggen die je uit pure bloeddorst uit je slaap houden? Durf je het gras nog wel te maaien waarvan sommigen – althans volgens mijn Wijze Tante – lijken te horen dat het dan echt gaat krijsen? Moet je überhaupt rekening houden met een natuur waarin alles elkaar opeet en verdringt om te overleven? Het zijn allemaal niet te beantwoorden vragen zolang je het niet hebt over de kwaliteit van het omgaan met de natuur. Dank het dier voordat je het slacht en eet dan bewust en met aandacht zijn vlees, en sta je zelfs toe ervan te genieten! Maar doe het niet overbodig, uit gewoonte, half bewust, om je eigen leegte vol te proppen, voor andere doeleinden dan de voeding zelf…

De techniek hoeft helemaal niet iets te zijn dat tegennatuurlijk is. Waar ligt de grens tussen natuur en techniek? Bij een knots om jezelf te verdedigen of een dier de hersens in te slaan? Een hek om je veilig te weten in je territorium? Een pot om je eten in te koken? Naald en draad om kleren mee te maken? Pijl en boog? Een visnet? Een boot? Een mes? Touw? Een hamer? Een wiel? Een wagen? Perkament en een ganzeveer? Een kar? Een oven? Munten? Harnassen en wapens? Een stoommachine? Een elektromotor? Telefoon, televisie, computer? Wat is toch dat natuurlijke leven waarnaar zoveel romantici terugverlangen? En was de komst van de techniek eigenlijk niet een heel natuurlijke ontwikkeling? En gaat het niet ook hier, net als bij de natuur, om de kwaliteit van onze manier van omgaan ermee? Er is niks mis met techniek, maar wel met de wijze waarop we er te vaak mee omspringen. Als techniek gebruikt wordt om oorlogstuig mee te maken, of voor het overbodig doden van runderen om economische redenen, of om massaal mensen te kunnen ontslaan, dan is er iets goed verkeerd. Maar als we daarmee alle techniek veroordelen gooien we het kind met het badwater weg. En dat kind moet misschien nog in zijn kinderschoenen leren staan, maar geef het een kans! Het internet is een zegen als we kijken naar hoe dat zorgt voor openheid en communicatie, en letterlijke en figuurlijke grenzen doorbreekt! De vraag is niet in hoeverre we met natuur of techniek moeten omgaan, maar hoe we met natuur en techniek omgaan. Ze zijn geen tegengestelden! Evenmin als de vermeende virtuele werelden erachter strijdig zijn met de realiteit waarin nieuwe technologieën worden gebruikt.

Ik zit in de trein en kijk graag om me heen. Soms zitten mensen te lezen, maar dat vind ik zonde van de reis want voor je het weet ben je al op je bestemming. Vaak zitten mensen met mobieltjes in hun hand en ik begrijp nu een beetje wat ze allemaal aan het doen zijn. En ik zelf zal ook wel eens al internettend in de trein of waar dan ook te betrappen zijn. Want ook het schermpje van mijn mobieltje is een venster naar andere werelden. En waarom zou ik die niet bezoeken? Als iedereen altijd alleen maar in dat hier en nu van het zogenaamde real life blijft, is geen kunst of wetenschap meer mogelijk. Sterker nog, dan was helemaal geen leven meer mogelijk. Want de werkelijkheid ontstaat uit ideeën en idealen, en niet omgekeerd. En natuurlijk doorstralen die ideeën de directe werkelijkheid om je heen, en hoef je er alleen maar een beetje voor open te staan om te ervaren dat dat goddelijke nergens anders is dan hier en nu. Maar het mooie van die nieuwe technologieën is dat ze het hier en nu kunnen verruimen. Dan is dat hier en nu niet alleen mijn eigen persoontje in zijn eigen leefwereld en beslommeringen, maar omvat het veel grotere en andere werelden.

Ik sta onder een heldere sterrenhemel, met mijn mobieltje hoog in de lucht geheven. Op het schermpje lichten in zwak rode kleuren de sterren en planeten op die ik erachter in de donkere diepte zie twinkelen. Wat zie ik daar? De Waterman! Dit kleine computertje helpt mij van alles aan het firmament te vinden, en ik geniet met hart en ziel van dit wonder van de techniek. Helemaal in het hier en nu.

Omdat er HSDPA-internet op zit kan ik nu niet alleen thuis maar ook buitenshuis surfen en e-mailen. Maar thuis en bij hotspots kan ik ook gewoon mijn eigen draadloze Wi-Fi-netwerk blijven gebruiken. Internet en Wi-Fi kan ik eenvoudig naar believen in- en uitschakelen om niet alleen straling te vermijden, maar ook de batterij te sparen. Dat in- en uitschakelen geldt trouwens ook voor de ingebouwde GPS. Dat ondersteunt niet alleen het programmaatje GPS Status met een kompas waarmee ik precies kan zien op welke lengte en breedte ik me bevind, maar ondersteunt ook een routeplanner die me vertelt hoe ik in 16 uur en 42 minuten naar Marcel kan wandelen. En als hij meedoet kan ik ook zien waar hij zich ergens bevindt. En kan hij ook zien waar ik ergens rondhang. Mede dank zij Google Maps, waarmee ik ook door het Duitse Frankenau kan wandelen. Wat ik ter plekke maar niet moet doen, omdat mobiel internetten in het buitenland pijnlijk prijzig schijnt te zijn. Zo zie je maar weer wat met een combinatie van diverse soorten draadloze netwerken allemaal mogelijk is geworden!

Een telefoon is meer dan een telefoon. Dus zit er ook een 5 megapixel camera op, met flitser. En een muziekspeler. En een YouTube-filmpjesspeler. En een radio. En een adresboek. En een agenda. En spelletjes. En andere handige dingen zoals TrackID: hou het telefoontje voor een muziekbron en hij vertelt je wat er speelt. Het tweede deel uit de Tweede van Beethoven vertelde hij ons gisteren toen we iets uit de radio niet konden plaatsen. Voor een euro of tien heb ik het programmaatje Documents to Go gekocht om Office-bestanden zoals die in Word en Excel mee te kunnen lezen en bewerken. En voor niks een Sudoku-spelletje. Dat gaat allemaal via de Market, waarmee je snel applicaties kunt zoeken en installeren. Zoals K-9 Mail waarmee je meerdere e-mailaccounts kunt beheren, Buienradar die ook weers- en verkeersinformatie geeft, Moon Phase dat de huidige maanfase laat zien, MSN Droid om te chatten, Navigatie waarin een vrouwenstem je over de wegen leidt,  Wisepilot dat filemeldingen en vertragingen geeft en Plaatsen voor het vinden van restaurants, koffie, kroegen, hotels, bezienswaardigheden, geldautomaten en tankstations.

Marcel wijdt op zijn weblog aandacht aan zijn Xperia: de mini die in tegenstelling tot mijn mini pro niet over een uitschuifbaar toetsenbordje beschikt. In tegenstelling tot mijn mobieltje van Nokia is het makkelijk een back-up van de Xperia te maken. Van de adressen, kalender en dergelijke op het 128MB-telefoongeheugen kan je een back-up op het bijgeleverde USB-kaartje zetten, maar je kunt dit ook synchroniseren met bestanden op je eigen plek op de website van Sony Ericsson. Tot het geheugen op het bijgeleverde 2GB SD-geheugenkaartje kun je toegang krijgen met een USB-kabel, zodat je van alles kan doen met bestanden die je bijvoorbeeld met Word of Excel heb gemaakt. Dat klinkt dus hartstikke veilig. Wat overblijft zijn de geïnstalleerde programma’s: die zijn meestal eenvoudig opnieuw te installeren, maar met het programma Astro File Manager kun je ook daarvan een back-up bewaren op je SD-kaartje, die je dan via je USB-kabel weer naar andere plekken kunt kopiëren. Genoeg te spelen dus, en dat is wat niet iedereen begrijpt. Dat het gewoon een leuke hobby kan zijn om met die nieuwe technologieën te puzzelen en te spelen. Met DroidSL kan ik zelfs nu met mijn mobieltje berichten naar vrienden in Second Life sturen. Eén leven is niet genoeg en te kort om alles te doen wat je leuk vindt.

Maar ook de katholieken konden er wat van. Daar kwam Huub Oosterhuis met pseudospirituele gedichten die door iedereen begrepen werden, behalve door God zelf. Het ging toen om ontmoetingen, om mens-zijn, en Hij was vooral te vinden in de ogen van een lijdende medemens die een beroep op je deed. Wat fijn eigenlijk dat er zoveel ellende en kwaad in de wereld is, want hoe zou je anders vreugde en goedheid kunnen brengen?! Ik ben kennelijk meer protestants dan katholiek, want van die laatste wereld snap ik maar bitter weinig. Zo verdween mijn Gereformeerde Vriend (Niet Vrijgemaakt) een paar decennia in een gemeenschap ergens in Brabant, en heeft hij me ook een paar keer meegenomen naar die wereld, maar ik heb er niets van begrepen. Terwijl ik toch zo mijn best deed. Tijdens een autotochtje met hem stonden we ook eens voor een beeld van een aan het kruis lijdende Jezus, en het drong opeens tot me door hoe pervers het eigenlijk was om dat te aanbidden. Hoewel het aan de andere kant wel heel spannend moet zijn om gekruisigd te worden. Jammer dat het pijn doet.

Nu God de kerkdeuren definitief achter zich heeft dichtgeslagen, zijn de laatste restjes spiritualiteit ook vervluchtigd. Wat overblijft is voetbal. Je zal maar een katholieke voetbalhater zijn en ook nog in Obdam wonen! Dan heb je echt een probleem! ‘Het lichaam van Christus,’ zegt pastoor Paul Vlaar tijdens het uitdelen van hosties in zijn Oranjemis. Maar is hij er echt zeker van dat dit niet het lichaam van Wesley Sneijder of Arjen Robben is? Er werd gebeden voor het Nederlandse elftal, primitiever kan het bijna niet, dus vind je het gek dat God Spanje heeft laten winnen?! Je kan pausen, bisschoppen en priesters conservatief vinden, autoritair en behoudend – en dan ben ik het nog hartelijk met je eens ook – maar hier geef ik bisschop Jozef Punt groot gelijk als hij pastoor Vlaar op non-actief stelt. Als in de kerk zelfs Viva Hollandia gezongen wordt, dan in godsnaam maar Huub Oosterhuis. Of  het Trio Rob van Dijk. Dank u voor vele moeilijkheden, dank u voor zoveel pijn en strijd, dank u dat gij in alle lijden toch steeds bij ons zijt…

Het was tijdens het WK niet alleen nieuwe maan. Er was zelfs, zij het niet zichtbaar in Nederland, een zonsverduistering! De Maan bedekte de Zon op de 19e graad van de Kreeft. Dus even gekeken op de Inspiratiesite van Jan de Graaf, bij wie ik enkele cursussen heb gevolgd toen hij nog in de Hilversumse Meent woonde. Daar vond ik de horoscoop van Nederland. Geboren op 16 maart 1815 om 11.40 GMT te Amsterdam. Ik wist dat Nederland een gezellig, kneuterig, waterig, gevoelig en bemoederend landje was, maar dat de ascendant van Nederland ook op 19 graden Kreeft stond was ik even vergeten. De ascendant, het aan het oostelijke horizon opkomende teken, zegt iets over de manier waarop je overkomt, de eerste indruk die je op anderen maakt. Gezellig, kneuterig, waterig, gevoelig en bemoederend dus.

Omdat een nieuwe maan op een nieuw begin duidt, kan ik me voorstellen dat deze op de ascendant uitwerkt als de conceptie van een nieuw imago. Hoe we overkomen was even hardstikke belangrijk voor ons. Dat werd en blijft echter extra lastig omdat in de horoscoop van Nederland Mars tegenover de ascendant staat, ofwel op de descendant die iets zegt over relaties met anderen. Voor je het weet raken relaties verstoord en is er een teveel aan assertiviteit of agressie in het spel. Die dan niet snel wordt opgeruimd omdat de evenwicht en vredebrengende Venus in de horoscoop van Nederland niet echt goed met Mars kan opschieten: die maakt een vierkantsaspect met Mars en staat ook nog eens in Ram, dus dat schiet niet op.

Omdat altijd rond die dagen de Zon op 19 graden Kreeft staat, is 11 juli dus eigenlijk een dag waarop Nederland conflicten moet vermijden, geen strijd met aangaan in welke betekenis dan ook. Dat wordt een afgang. Maar zoals dat ons tegenwoordig door managers wordt gezegd: het geeft ook kansen! Maar daartoe moet precies het tegengestelde gebeuren: inkeer. De nieuwe maan is tenslotte het toppunt van abstractie, spiritualiteit, en een zonsverduistering dwingt je er bijna toe want anders gebeuren er ongelukken. Als je dan wat anders gaat doen, zoals trachten een WK te winnen, wil dat maar niet lukken. Het is er gewoon niet het juiste moment voor, de tijd is er nog niet voor gerijpt. Sterker nog: we doen dan precies de verkeerde dingen. Wat we dan nodig hebben is vrede, stilte en rust om ons heen. Maar voetbal is oorlog.

Maar misschien is al die commercie rond het WK wel bedoeld om wat extra woede op te wekken om het astrale veld te voeden dat nu als een oranje wolk boven Nederland hangt. Bij Albert Heijn zoek ik een recept voor gebakken beessies. En het is maar goed dat ik eergisteren niet wist dat er ook in de Sea Life voor mijn neus een voorspellende octopus te zien was. En je schijnt vuvuzela’s die je van je werk afhouden niet eens door midden te mogen zagen. Alles en iedereen gaat over oranje. Het is teveel, dat astrale veld. Gisteravond heeft het zich wat ontladen boven het land, en het was meteen het hevigste onweer dat ik in tien jaar heb meegemaakt. De computer losgekoppeld en maar hopen dat het niet in onze kastanjeboom slaat. We lagen in het donker op bed naar fel en frequent flikkerende bliksemschichten te kijken, en zagen in onze gedachten de bliksems in de windmolens langs het meer slaan. Maar nu schijnt de zon alweer en maakt het weer zich op voor vanavond. Vanavond… De avond!

Hoe ga je om met dingen waar je niet omheen kan? Die gewoon tegen je zin in gebeuren? Protesteren en weerstand bieden zolang het kan. En als dat niet kan je er maar gewoon aan overgeven en kijken wat er dan met de wereld om je heen en met jezelf gebeurt. Dat laatste kan je natuurlijk ook doen als je wel naar de finale gaat kijken. Dus niet zozeer naar het voetbal zelf kijken, maar naar wat er allemaal omheen gebeurt. En dat is eigenlijk nog veel leuker. Of droeviger. Dat mensen raar gaan doen is volgens massapsycholoog Hans van de Sande in dezelfde krant deels een kwestie van biologie. ‘Het genotcentrum gaat hevig kreunen. Je wordt vrolijker, avontuurlijker, ondernemender. Je doet dingen die je anders niet doet. Mannen maken bijvoorbeeld meer testosteron aan.’ Juist dat biologische gegeven en de evolutionair gegroeide gewoonte om zich veilig bij anderen in een groep te voegen is tegelijk het grote gevaar van deze massahysterie. Want ook soldaten vechten zich dood zolang ze maar samen met hun kameraden zijn.

Voetbal kan mooi zijn, schoonheid uitstralen. Ik ben de laatste om dat te ontkennen. Maar die schoonheid wordt tenietgedaan door commercie en manipulatie eromheen –  soms vraag ik me af wat het verschil is. Het begon al decennia geleden toen televisiezenders hun logo’s in een hoekje van het beeldscherm gingen plaatsen en het eindigde ermee dat je nog nauwelijks ongestoord naar televisie kunt kijken. Ik doe dat dan ook niet meer, een paar keer per jaar misschien VPRO, en dat is het dan. Ga ik vanavond kijken? Vriend in elk geval niet, no way. Maar ik heb een digitaal ontvangertje aan de Ubuntu-sectie van mijn computer hangen en dat werkt perfect. En ik wil eigenlijk wel kijken uit nieuwsgierigheid. Ook omdat ik mezelf niet het gevoel wil geven niet meer van deze wereld te zijn. Zolang ik maar niet hoef mee te zingen, niet in de massa hoef op te gaan. Want de massa kan, zoals Marten Toonder al heel mooi vertelde in zijn verhaal Het monster Trotteldrom, verworden tot een groot monster dat zijn bewustzijn heeft verloren. Misschien wordt dit een beroemde dag. Ik kijk graag toe, maar hoor er even niet bij.  Nou ja, even dan…