Knielen voor een lege stoel

18 januari 2026

Als ik terugkom zit Jonathan nog aan de tafel in de verlaten kamer waar we vergaderden. Hij zegt niets anders te doen te hebben en ook niet te weten waarheen hij zou moeten gaan. Het was een lange bijeenkomst geweest waarop ik me soms een beetje had verveeld toen het over Trump en zo ging. De Litouwse Jonelis vertelde nog hoe ik tijdens een college astrologie had aangegeven hoe de draai naar extreemrechts in de sterren staat. Ik gaf hem een complimentje voor zijn oplettendheid. En als professor had ik verklapt dat ik voor na de zomer een filosofisch getinte cursus in Virtual Reality had gepland. Maar nu is de kamer leeg. Jonathan zit tegenover me, zoals gebruikelijk strak in zijn keurige zwarte pak, terwijl ik zelf zoals altijd helemaal naakt ben.

Ik mag hem graag. Misschien ook omdat hij niet lang van stof is en graag tijdens borrels en vergaderingen in het verste hoekje gaat zitten. Ik verdenk hem hem ervan hoogbegaafd te zijn omdat we elkaar met weinig woorden best begrijpen. Er zal geen enkel overbodig woord uit zijn mond komen. Aan de muur achter hem hangt een foto van een beroemde professor van vóór mijn tijd. In pak, met een groepje naakte jongens om zich heen. Zoals het volgens Griekse tradities eigenlijk hoort. Maar als ik zelf college geef trek ik wel wat kleren aan, een spijkerbroek, een crop top, sneakers, en dan heb ik wel de uiterste grens bereikt van kleding waarin ik me nog een beetje mezelf voel. Mensen schrikken als ik opeens kleren aan heb.

Tijdens vergaderingen gaat Jonathan soms in de hoek in de luie stoel van die professor zitten, om van een afstandje alles aan te horen. Hier en daar met een paar korte woorden zijn commentaar of ideeën spuiend. Voor de nu lege stoel staat een knielbankje. Ik ga erop zitten. Rechtop met handen achter mijn rug. Soms buig ik even naar voren met mijn handen naar de lege stoel rijkend.
“Hier kan ik mediteren,” zeg ik terwijl ik diep voorover ineen duik met mijn neus tussen mijn knieën. “Overgave aan een lege stoel.”
“Smh,” fluistert Jonathan. Deze keer weet ik niet wat hij bedoelt.
“Overgave aan het Niets, aan het Niemand,” licht ik toe, want het voelt ontzettend fijn om helemaal in het niets dat ik zelf ben te duiken. “Aan Leegheid …”
“Dat klinkt inderdaad meditatief,” geeft Jonathan toe.

Ineengedoken voel ik hoe mijn lichaam één geheel is. Alsof mijn lijf in een klein kooitje is samengepakt. Mijn blote gekromde rug toont zijn beschikbare kwetsbaarheid. Ik ben een en al stilte.
“Je kunt je beter aan een Niemand overgeven dan aan een Iemand,” licht ik nog toe.
“Goedgekeurd.”
“Versmelten met de Stilte die alles doordringt. Ik kan hier uren zo blijven zitten. Geen real life met zijn lawaai, gedachten, gevoelens, verlangens, angsten en al die troep …”
Jonathan zucht bevestigend. Heeft hij ooit aan de voeten van een echte Meester gezeten? Ik denk het niet, maar toch lijkt hij mijn woorden stilletjes te begrijpen. Osho’s stoel was eigenlijk ook altijd al leeg.

“Tijd om weer naar huis te gaan,” kondig ik aan.
We wensen elkaar welterusten en zoete dromen. Dromen?
Thuis wens ik mijn katjes Hippy en Happy welterusten. Ik doe mijn boeien om, ga op bed liggen, doe het licht uit, sluit mijn ogen en zet mijn erectie alvast aan voor morgenochtend.

Gepost in Second Life, Spiritualiteit