Corpsballen

Date 29 juli 2022

Soms wil ik de doodstraf weer invoeren. Gewoon omdat het praktisch is. En ook omdat we eens moeten ophouden met zo moeilijk te doen over sterven en dood. Net als in een lichaam moet je soms ook in een samenleving de rotte plekken eruit snijden. Zoals sommige of wellicht wel veel leden van studentenverenigingen. Nog beter: die corpora gewoon opheffen, want het zijn immers de vijvers waarin veel politici en bestuurders zijn opgegroeid, en we zien het resultaat. Nog nat achter de oren belanden eerstejaars in een nieuw thuis waar hen de rechtse machtscultuur met de paplepel wordt ingegoten. Het begint met ontgroening, dus ook later zullen ze de wereld van zoveel mogelijk groen willen ontdoen. Wat er nu weer in Amsterdam gebeurde prikkelt opnieuw mijn wildste fantasieën. Ze lekker doodmaken, die jongens. Extra lekker omdat ze nog mooi zijn, in de kracht van hun leven. Echt een baantje voor mij.

Op een podium op de Dam natuurlijk. Hang ze maar naakt in de touwen, met hun eigen stropdas om de nek. Eerst zal ik hen heerlijk met mijn zweep bewerken. Hun grote bekken, dát zijn de echte sperma-emmers en die spuit ik graag vol totdat het over hun kinnen druipt. Dan laat ik het luik onder hun voeten vallen. Nee, toch niet want dan gaat het veel te snel allemaal. Eerst zal ik nog uitbundig genieten van hun spartelende lijven door hen van achteren te nemen. Sperma genoeg. Dan hijs ik hen omhoog wat een mooier schouwspel geeft. Een paar keer op en neer natuurlijk. Dan écht helemaal omhoog met hun koppen tegen het katrol, en als ze dan nog nét niet dood zijn laat ik hen met een dreun op de grond vallen. Dan het hoofd eraf en nog lekker een derde keer klaarkomen in het bloederige gat van hun romp. Driemaal is scheepsrecht. Dit is gerechtigheid. De volgende graag! En wie wil er een broodje corpsbal?

Dit is nog niets vergeleken met de door hen verheerlijkte bakermat van onze cultuur. Ik heb die bewondering nooit gesnapt. Want de Romeinse economie was afhankelijk van de slavenhandel. Langs de Via Appia werden duizenden opstandige gladiatoren gekruisigd. Als soldaten in het leger niet goed genoeg hun best deden werd soms één op de tien van hen gedood. Vestaalse maagden lieten ze in putten uithongeren. Caligula liet mensen martelen en terechtstellen in zijn eetkamer. Christenen werden in olie gekookt. Dwergen werden gemaakt door kinderen in kleine kooitjes te laten opgroeien. In de arena’s werden wilde dieren gedood, mensen voor de leeuwen gegooid en maakten gladiatoren elkaar af. Dát is de bakermat van onze beschaving! En het is hún taal waarmee ze zo graag gewichtig doen. Nos uingit amicitia, vindicat atque polit en zo. Mooie woorden voor vriendjespolitiek en machtswellust.

Vergeleken met het antieke Rome is wat ik met die corpsballen wil uithalen nog heel lief! Ik zou graag naar dat baantje solliciteren. Jammer dat ik impotent ben.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

De Navelstaarders

Date 25 juli 2022

Terwijl ik zaterdagmiddag buiten door een tijdschrift bladerde zag ik opeens een bezem om de hoek verschijnen. Kennelijk was Buurjongen bezig met onze achtertuin een beetje op te kalefateren. Ja hoor! Zijn kleine dochtertje hielp hem daarbij. Ik had niet in de gaten dat hij al een tijd bezig was, maar we hebben hem al een poos geleden carte blanche gegeven om daar lekker zijn gang te gaan. Hij is tuinier van beroep, en Vriend was onder de indruk van wat hij van zijn eigen tuin had gemaakt, voor zover dat vanuit de bovenverdieping zichtbaar was. Tijd om te emanciperen dus, want hoewel ik wel mijn jeans aan had, had ik alleen mijn geliefde croptop over mijn bovenlijf. Je kent dat wel, zo’n shirtje met korte mouwtjes dat verder alleen je borst bedekt. Hoewel ik geen lelijke navel heb, durf ik daarmee als man niet over straat te lopen. Misschien terecht. Leuk voor een gayparade, maar daar gaan we niet heen. Of voor Roze Maandag die vandaag in Tilburg wordt gevierd, maar dat was me te ver weg. Ik vind het dus heerlijk, zo’n croptop. Gekleed en toch een beetje bloot. Op Pinterest heb ik inmiddels 233 fotootjes van jongens in croptops verzameld. Mijn fetisj.

De steeg naast het huis was opeens veel ruimer en lichter geworden. Bergen snoeiafval op de tegels achter het huis. Buurjongen heeft professionele apparatuur en doet in een kwartier dat waar ik een hele middag voor nodig heb. Terwijl na een kwartier dat soort werk te doen mijn rug al begint op te spelen en ik even moet uitblazen. Hij weet precies wat er waar gesnoeid moet worden. Even een praatje maken met Buurjongen, met dochtertje aan mijn hand. Ze had haar eigen kruiwagentje en een harkje meegenomen. De heg aan de rechterkant had hij al gekortwiekt. Hij vond het misschien wel een beetje raar, die ouwe nicht met blote buik en navel. Maar het voelt zo lekker! Je borst beschermd tegen kou, en een frisse wind rond je buik die het van nature toch al minder snel koud heeft. Ik geef al de meisjes in naveltruitjes groot gelijk. Tegelijk heeft het iets erotisch, bij vrouwen voor heteromannen, bij gays voor gays. Heteromannen hebben meestal weinig interesse in de lijven van andere mannen, net zoals het Buurjongen waarschijnlijk worst zal zijn waarin ik rondloop. Als ik hem zo’n leuke jongen in croptop zou laten zien, zegt dat hem waarschijnlijk niks.

Je hoort wel eens zeggen dat je met een te bloot of sexy lijf geen aanstoot mag geven. ‘Dan vráág je erom!’ Onzin natuurlijk, dat is net zoiets als de bestolene er de schuld van geven dat hij beroofd is, de schuld bij het slachtoffer leggen. Weet je wát niet normaal is? Dat veel jongens en mannen hun fikken niet kunnen thuishouden! Natuurlijk hebben zomerjurkjes iets aantrekkelijks en dat mag ook de bedoeling zijn. Bij enkelen zou ik het best leuk en lekker vinden als ze in mijn buik gingen knijpen, maar dat geldt heus niet voor iedereen. Heeft iets met grensoverschrijdend gedrag te maken, terwijl mensen verschillende grenzen voor verschillende personen in verschillende situaties hebben. In de atletiekwereld is het heel raar trouwens. Daar rennen en springen vrouwen met blote navels terwijl mannen shirts dragen, en ook langere shorts. Als reden zou je kunnen aanvoeren dat vrouwen om de een of andere reden hun borsten moeten bedekken, maar waarom bedekken mannen dan hun hele bovenlijf? En áls er niet gediscrimineerd mag worden tussen beide seksen, waarom dan niet allemaal hetzelfde, dus ook de mannen in topjes?

Zolang er verschillen tussen mannen en vrouwen bestaan, blijven we veel problemen houden. In Second Life werd ik op het decadente Festival – honderd manieren om feestelijk dood te gaan – aangesproken door een vrouw. Zij had een jongensachtig lijf en ik kan me voorstellen dat ik met haar wel iets zou kunnen hebben. Ze heet Robin. Dat is, net als bijvoorbeeld Jos en Hans, een naam die door beide geslachten wordt gedragen. En zo hoort het eigenlijk ook, want ik heb al vaker een loflied op de androgyne mens gezongen. Ik moet écht eens in psychoanalyse, want ik héb iets met buiken. Een mix van kracht en de kwetsbaarheid waarin je ooit negen maanden veilig thuis was. De navel als herinnering aan je geboorte, aan je bron. Ik zou een spirituele beweging rond de navel moeten beginnen, de Navelstaarders. Niet alleen als ode aan en symbool van je geboorte, maar ook aan een van de mooiste plekjes van het menselijk lichaam. Volgens de Japanse samoerais zelfs ook van de dood, als ideale plek om met harakiri vol trots een einde aan je leven te maken.

Koester je eigen navel en die van anderen! Aai hem, speel ermee. Dan ben je ook lief voor je zonnevlechtchakra, de manipura, die er vlak boven ligt. De kern van zelfbewustzijn, persoonlijkheid en charisma, lees ik. Ook lees ik de verschrikkelijke uitdrukking ‘in je kracht staan’. Dat chakra heeft alles te maken met de planeet Mars, met energie, vuur, dynamiek en assertiviteit. Maar ook met woede als negatieve uiting. Kort samengevat: er durven te zijn. In de alternatieve wereld bestaat er vreemd genoeg nog geen cursus Navelstaren. Het wordt wel tijd daarvoor, want er wordt nog veel te weinig navel gestaard!

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Het mysterie van bewustzijn

Date 17 juli 2022

Het grappige van bewustzijn is dat we het allemaal kennen maar niemand weet wat het eigenlijk is. NRC wijdde hier afgelopen lente een vijfdelige podcast aan onder de titel Het mysterie van bewustzijn. Daarin hebben journalist Wouter van Noort en filosoof Jessica van der Schalk interviews met mensen die vanuit verschillende vakgebieden hun licht op deze materie en geest laten vallen.

‘Je kunt aan alles twijfelen,’ zegt filosoof Emanuel Rutten in de eerste aflevering. ‘Behalve aan bewustzijn,’ waarna hij drie posities lanceert over de relatie tussen geest en materie. Zo kun je stellen dat geest en materie identiek zijn. Dat onze innerlijke ervaring kan corresponderen met wat er buiten ons gebeurt, zegt echter nog niet dat ze daarom identiek zijn. In dat geval zou het zien van een roos gelijk zijn aan de roos zelf, maar die waarneming heeft bijvoorbeeld geen massa. Je zou ook kunnen stellen dat bewustzijn een bijproduct van onze hersenen is, maar deze emergentie maakt het onmogelijk dat het bewustzijn invloed heeft op ons handelen. Dan is dorst niet meer de oorzaak van ons drinken. Tenslotte zou je kunnen stellen dat geest en materie onafhankelijk van elkaar bestaan, maar elkaar wel kunnen beïnvloeden. Rutten zelf kiest voor deze derde positie die hij ‘interactioneel dualisme’ noemt. Overigens mis ik zelf in zijn verhaal nog een vierde positie waarin materie een bijproduct, een emergentie van bewustzijn zou kunnen zijn.

Wat me in deze podcasts opvalt is dat de begrippen bewustzijn, ervaring en geest nogal eens door elkaar worden gebruikt. Jessica tracht hier en daar een vinger tussen de deur te krijgen door te wijzen op het wonderlijke verschijnsel dát we ervaren. Maar ik moet toegeven dat ik me bij bewustzijn zónder ervaring weinig kan voorstellen, wat op zich logisch is omdat die voorstelling ook weer een ervaring zou zijn. Maar er moet toch iets zijn dát ervaart? ‘Waar komt dát dan vandaan?’ vraagt Jessica in de tweede podcast aan hoogleraar neurologie Cyriel Pennartz die een antwoord ontwijkt. Volgens hem komt alles voort uit hersenprocessen die ons goed kunnen belazeren, waarvan hij talrijke indrukwekkende voorbeelden geeft. Een inmiddels klassiek voorbeeld is The dress waar mensen eenzelfde jurk in verschillende kleuren zien. Pennartz vertelt over veel hallucinaties en over mensen die ervaren dat hun eigen lichaamsdelen niet bij hen horen. Hij is ook geen aanhanger van dat interactionele dualisme want ‘iets immaterieels kan niet interacteren met materie’ en bewustzijn is iets puur functioneels. Zo simpel is het.

Voor psychedelica-onderzoeker Michiel van Elk komen er door het gebruik van psychedelica scheuren in het behang van de werkelijkheid. In de derde podcast vertelt hij hoe deze middelen zand in de voorspelmachine van de hersenen gooien, en over zijn mystieke ervaringen waarin hij één wordt met alles om hem heen. Alles voelt ‘echter dan echt’ omdat het meer gedetailleerd is. Het lichamelijk zelf vervaagt omdat de grens van het lichaam vager wordt. Wat me doet denken aan vrijpartijen waarbij ik me soms afvroeg of een been of arm nou van mij of van mijn vriendje was. Van Elk noemt ook de rubberen hand illusie waarbij het lijkt alsof die van onszelf is. Volgens hem vindt er door psychedelica een explosie van hersenverbindingen plaats, wat me doet denken aan hoogbegaafdheid waarbij ook sprake is van ongebruikelijke verbindingen in de grijze massa. Wat me in de loop der jaren wel steeds duidelijker wordt is dat psychedelica niet werkzaam zijn omdat ze zelf spiritueel zouden zijn, maar omdat ze juist ‘zand in de voorspelmachine van de hersenen’ gooien.

Duiker, bewustzijnsonderzoeker en filosoof Peter Godfrey-Smith constateert in de vierde podcast dat er bewustzijn is bij dieren. Octopussen kunnen niet alleen grappige rituelen hebben, spelen en van aanrakingen genieten, maar ook niet-stereotiep gedrag vertonen. The Beatles hebben daar trouwens een mooi liedje over, maar dit terzijde. Chimpansees, olifanten en dolfijnen en veel andere dieren hebben ook zelfbewustzijn, zoals met een spiegeltest is aan te tonen. Ook de stress die dieren en zelfs planten kunnen hebben wijst op bewustzijn. Dit in tegenstelling tot Descartes die geloofde dat alleen mensen een bewustzijn hebben. Maar Godfrey-Smith gelooft niet in het panpsychisme waarin ook rotsen en planeten bewustzijn hebben, want dat hangt volgens hem samen met complexe zenuwsystemen en hij blijft een materialist. En hij gelooft al evenmin in bewustzijn van computers die daarvoor de ‘verkeerde machine’ zijn. Hij is ook geen vegetariër hoewel in de vleesindustrie veel excessen moeten worden vermeden.

In de laatste podcast zit hersenonderzoeker Jacob Olij aan tafel. Volgens hem is bewustzijn een fundamentele eigenschap van de natuur, van de kosmos, die invloed heeft op de werkelijkheid. Het is een soort dimensie, een wiskundige ervaringsruimte die Jolij ‘bewustzijnsruimte’ noemt en vergelijkt met Plato’s ideeënwereld. Zelf moet ik daarbij denken aan de zogenaamde Akasha-records waarin alle informatie ligt opgeslagen. Olij legt ook een link naar de kwantummechanica waarin bewustzijn een golffunctie kan doen ineenstorten en de kansberekening daarvan kan verklaren dat er soms dingen gebeuren die niet ‘kloppen’ zoals bij parapsychologische verschijnselen. ‘Bewustzijn van mij sluit zich niet op in alleen mijn schedel,’ zegt hij, het is ‘niet een privébioscoopje waar ik alleen ben.’ Bij wat Olij vertelt kan ik me voorstellen dat mensen met gemeenschappelijke ervaringen in die andere dimensie juist heel dicht bij elkaar zijn.

Een hele odyssee, deze podcasts. Waarin ik helaas wel vaak het onderscheid tussen het bewustzijn zelf en wat zich daarin voordoet mis, het verschil tussen filmdoek en film. Maar wat bewustzijn eigenlijk is weten niet, en we zullen dat ook nooit weten. Het is onze diepste kern, maar we blijven onkenbaar voor onszelf. Om Osho te parafraseren: bewustzijn is geen probleem dat opgelost, maar een mysterie dat geleefd moet worden.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Wijntje?

Date 8 juli 2022

Vandaag is een grote Saint-Emilion Grand Cru bij de NRC in de aanbieding. ‘Châteaux Franc Patarabet is opgericht in 1845 door de smid van Saint-Emilion, en is sindsdien in handen van de familie Faure-Barraud,’ staat in de advertentie te lezen. ‘Het is een mini-Château van slechts 4 ha. gelegen in het hart van Saint-Emilion vlakbij de Côte Pavie.’ Ik zie het al voor me, ondanks de twee taalfouten in deze laatste en de volgende zin. ‘De wijnen rijpen in de monolitische kelder die uitgehouwen is uit de kalkstenen bodem onder het Châteaux. Lekker bij braadstukken, eendenborst en rijpe harde kazen.’ Het smaakprofiel is ‘stevig, zacht en romig’, de druivensoort ‘Merlot, Cabernet Sauvignon’ en de herkomst ‘Frankrijk, Bordeaux’. Zes flessen voor € 89.

Op de flessen staat een plaatje van het Châteaux. Dáár komt het dus vandaan. ‘Mis en bouteille au châteaux’ in 2019. ‘Appellation Saint-Emilion Grand Cru Contrôlée.’ Ik ben geen echte wijnkenner, dus dat met die appellation moest ik even opzoeken. Dat gaat volgens Wikipedia over eisen met betreffende productiegebied, aantal aangeplante wijnstokken, minimum alcoholgehalte, maximum opbrengst, verbouwingsmethode, snoeien, wijnbereiding en etiket. Weer wat geleerd vandaag. Die zes flessen van die aanbieding met 19% korting zitten trouwens in een mooi houten kistje, zoals het hoort. Dit aanbod valt onder de actie ‘NRC schenkt de zomer in’ en ik krijg bijna dagelijks een nieuw aanbod voorgeschoteld. Maar bij dit aanbod krijg ik er zin in. Zeker na het bekijken van foto’s van Saint-Emilion dat niet voor niets op de werelderfgoedlijst staat.

Ondanks dat ik in Blaricum woon is het heel lang geleden dat ik voor het laatst wijn dronk. Dat was altijd een glaasje rode wijn voor het slapen gaan. Totdat ik in het ziekenhuis belandde. Nee, niet vanwege die wijn, maar omdat een versleten onderdeel van me vervangen moest worden. In ziekenhuizen krijg je geen wijn. Wel oxycodon, een niet onbesproken pijnstiller die eigenlijk een morfine-achtige verslavende drug is. Maar je moet wat tegen de pijn. Ik dacht trouwens dat je van zo’n opioïde suf zou worden, maar mijn bewustzijn bleef gewoon in stand. Thuis moest ik het nog een paar dagen blijven gebruiken, maar ik heb de laatste pillen laten liggen. Lang verhaal kort: geen rode wijn die dagen. Lang verhaal langer: ik was dat slaapmutsje gewoon vergeten. Dat ontdekte ik pas een paar maanden later. Zo kan je kennelijk drugs met drugs bestrijden, want alcohol is natuurlijk ook een drug.

Ik vind het al sinds de jaren zestig oneerlijk en inconsequent. Dat drugs waarvan je suf wordt en die bij veel ongelukken in het verkeer een rol spelen gewoon legaal zijn, en dat drugs waarvan je vrolijk uit je dak kan gaan en die weinig ongelukken veroorzaken illegaal zijn. Wat zijn volgens de Jellinek de meest gevaarlijke drugs? Crack, heroïne, tabak en alcohol. En wat zijn de meest onschuldige drugs? Paddo’s, LSD, khat en XTC! Aldus de top 15 die deze verslavingskliniek in 2009 publiceerde, waar cannabis pas op de tiende plaats staat. Tegelijk zie ik dat gevaarlijke drugs zoals tabak en alcohol gewoon legaal zijn, terwijl minder schadelijke drugs als LSD en paddo’s illegaal zijn. Ik heb tevergeefs geprobeerd dat te snappen. Het lijkt erop dat bewustzijnsvernauwende drugs meer getolereerd worden dan bewustzijnsverruimende drugs. Dat is natuurlijk heel logisch als een overheid mensen niet al te wakker wil maken.

Maar ik gun iedereen zijn verslaving zolang anderen er geen last van hebben. Zeker dat wijntje. Maar het is wel tekenend dat we zoveel behoefte aan drank hebben. Net als ons verlangen naar vakantie zegt dat toch iets over stress en zo, over onze 24/7-samenleving waartegen we ons af en toe moeten verdoven. Het is soms lastig om steeds maar bewust te blijven. Zolang we onze maatschappij overleven is zo’n wijntje soms wel verdiend. Een lekkere Châteaux Franc Patarabet bijvoorbeeld. Met een echte appellation, dus het is helemaal goedgekeurd. Niks mis mee. Geen water bij de wijn. Evenmin als ze de bloedwijn in mijn geliefde kannibalenstadje met bloedverdunners aanlengen. En: puur natuur allemaal, dus dan weet je dat het goed is. Santé!

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Geluk gewenst, Wim T!

Date 1 juli 2022

Een tachtigwaardige leeftijd heb je bereikt. Hoewel ik niet weet hoe je leeftijden moet bereiken, die komen vanzelf. Of niet. Elke zaterdagavond denk ik aan je, Wim! Want dan hebben we altijd een broodmaaltijd, tijd om brood te malen. Nou ja, aan de keukentafel dan. En wat smeer ik graag op mijn boterham? Boter-ham, ook zo’n raar woord, als ik niet wist wat het was zou ik het nooit eten. Pindakaas dus. Wat dat met kaas te maken heeft weet ik niet, maar ik vind het al lekker sinds mijn jeugd. Sommige mensen verspillen dat aan zogenaamde kunstwerken, doodzonde. Trouwens, in mijn jonge jaren smeerde ik graag bovenop de pindakaas nog een laagje appelstroop. Rinse appelstroop. Moet je ook eens proberen. Maar nu ter zake. Ik hoop dat ik ter zake kan zijn, want echt zakelijk ben ik nooit geweest, daarvoor fluit ik teveel flieren. In mijn jeugd floot ik trouwens ook blok. Maar ik doe mijn best.

Een vriend zei me eens dat ik iets van jou had. Niet letterlijk hoor. Nou ja, hij zei het wel maar bedoelde volgens mij dat ik wel wat op je leek. Omdat ik ook een beetje gek ben. Het was een van de mooiste complimenten die ik ooit heb gekregen. Terwijl ik nog nooit een flesje limonadegazeuse in de zee heb geleegd. Evenmin als kunstwerken van pindakaas heb gemaakt, hoe leuk het ook is om met eten te spelen. Dat vind jij ook, maar je gaat verder dan ik. Net zolang poepen tot de wc-pot, welk woord niets met lesbiennes heeft te maken, tot de rand is gevuld. Mij lukt dat niet. Tenzij ik niet doortrek en alles dagen lang dampend laat liggen. Dat staat me tegen, dus kennelijk ben ik preutser dan jij. Sorry. Jij geniet ervan als dingen lekker fout gaan en smoort graag zelfs de kleinste verwachtingen in de kiem. Ook weer zo’n rare uitdrukking. Het woord uitdrukking zelf ook, dat weer niets met de wc-potgang heeft te maken blijkt te hebben.

En je kan net als ik zo heerlijk autistisch zijn. Woorden letterlijk opvatten. Stiekem achter de schermen de decors van contexten verplaatsen. Als ze mij vragen of ik iets wil doen of zeggen heb ik net als jij de neiging om soms alleen ‘ja’ te antwoorden en het daarbij te laten. Je laat die decors trouwens ook graag omvallen. Dat is eigenlijk heel spiritueel. Ook een raar woord trouwens, maar je zal mij mijn afdwalen niet euvel duiden. Denk ik. Net als dat met die verwachtingen waar je graag een loopje mee neemt en plaats van met de hond. En ook dat is een raar woord, net alsof het wachten verkeerd gaat. Kan iemand ook zichzelf verwachten? Zo ja, dan hebben we een extra probleem in de abortusdiscussie! Taal! Gek word ik daar soms van. Maar dat kan zo ontzettend leuk zijn! Zowel taal als gekte. Ik kwam je vanmorgen trouwens niet eens in de NRC tegen, daar is deze krant te netjes voor. Schandelijk!

Veel dank en dergelijke voor al je mooie gekke schepsels, Wim T! Ik ken ze helaas nog lang niet allemaal, zoals onlangs bleek toen ik op een filmpje enkele levendige neosteampunkcreaties van je zag die, zoals je zelf aangaf, niets betekenen. Je bent spiritueler dan je denkt, joh! Zonder alcohol gaat dat heel goed. Eigenlijk zou jouw verjaardag, 1 juli, tot Nationale Onzindag uitgeroepen moeten worden. En voor ik het vergeet: geluk gewenst nog! Zoals gezegd of niet: ik denk elke zaterdag aan je. Fijne dag. Maak er wat van. Of niet. Met een kopje lauwe T met nog wat blaadjes erin of ernaast. Heerlijk. Wordt het toch nog gezellig. Reeds.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Bye bye Sweetgrass!

Date 28 juni 2022

Afgelopen zondag namen we in Second Life afscheid van Sweetgrass. Na 15 jaar en 681 party’s. Robbie is in 2007 met onze gay-community begonnen, een paar maanden voordat ik hem leerde kennen waarna we al snel vrienden werden. Sweetgrass was niet alleen een disco, want Robbie had het terrein van zo’n tien hectare omgetoverd in een vredig park met huisjes, een zwembad, een molen, een zwanenmeer, een rivier, en zelfs een vliegveld. Een Franse jongen maakte daarvan in 2011 een mooie film. En nog veel meer zoals een rivier die vredig tussen de bomen en het gras kabbelde. Het was een van de meest bezochte, zo niet de meest bezochte plek voor gays in Second Life. Dat was zijn ideaal en op veel plaatsen wapperde de regenboogvlag. Een plek om thuis te zijn.

Al snel ging ik Robbie terzijde staan door foto’s van de party’s te maken. Die stuurde ik hem dan dezelfde avond nog op waarna hij ze meteen op de website zette. Daar plaatste hij ook korte tijd de Sweetgrass Courier en heeft hij ook een memorial geplaatst voor een goede vriend ons die Second Life moest verlaten. En natuurlijk alle foto’s van de winnaars van de wedstrijden die op de party’s werden gehouden over wie de leukste of meest sexy outfit hadden die bij de aangekondigde thema’s pasten. Na enkele jaren werd er op het terrein een memorial gebouwd voor vrienden die in real life waren overleden. Het was en is nog steeds mijn verbazing hoe mensen gewoon leuk, speels en aardig zijn en van elkaar houden in Second Life. Rutger Bregman heeft helemaal gelijk als hij zegt dat jongens op een eiland elkaar niet meteen de hersens inslaan en heel betrokken met elkaar kunnen samenleven.

Robbie was een pionier en er schoten in Second Life in de loop der jaren steeds meer gay-community’s uit de grond. In real life voltooide hij zijn studie en kreeg gelukkig al snel een baan. Het nadeel daarvan is echter dat hij minder tijd voor zijn tweede leven overhield, zodat er een team moest worden gevormd om Sweetgrass te blijven runnen. Niet alleen voor de disco, maar ook voor de verhuur van de huisjes. Later overleden twee van de liefste en beste mensen van dat team, terwijl een ander opeens verdwenen was. Intussen werd Robbie zelf zo ernstig ziek dat het typen op een toetsenbord niet meer ging. De enige mogelijkheid om alles nog te redden was dat hij razendsnel alles om niet aan me overdroeg. Dat was even paniek, maar Linden Lab, de organisatie van Second Life in San Francisco, heeft ons prachtig door wat onmogelijke technische obstakels geloodst. Uiteindelijk heb ik Sweetgrass samen met een Duitse penningmeester en een Amerikaanse klusjesman toch nog vierenhalf jaar kunnen handhaven.

Maar de verhuur liep terug, waarschijnlijk omdat in de loop van jaren er veel meer concurrentie kwam. Om dezelfde reden liep ook het bezoekersaantal van de disco terug. Zo daalden dus ook onze inkomsten volgens deze wet van de remmende voorsprong. Ik heb er de laatste jaren veel privégeld in gestopt, en dat deed ik graag en met liefde. Van geven word je uiteindelijk gelukkiger dan van nemen. Ook Robbie zelf droeg via PayPal elke maand bij. Allemaal tekens aan de muur. In de loop der jaren ben ik via e-mail altijd contact met Robbie blijven houden, zij het soms met lange tussenpozen waarin het minder goed met hem ging. Ik heb de laatste weken alles met hem doorgenomen, en we waren het eens over een punt achter Sweetgrass te zetten. Hoe hartverscheurend het ook is. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan.

Afgelopen zondag was het laatste feest. Er kwamen zo’n vijftig mensen op af, en onder hen waren er diverse die Sweetgrass al vanaf 2007 kennen. De afgelopen weken heb ik het boek Sweetgrass Remembrance gemaakt, dat ik heb uitgedeeld. Ik heb vier DJ’s ieder een half uur laten spelen. En vuurwerk boven de disco afgestoken. En natuurlijk een toespraakje gehouden. Bij sommige bezoekers liepen de emoties hoog op. Een Italiaanse jongen, die naast de disco een pizzeria heeft, zat met een dikke keel terwijl tranen hem zowat in de ogen sprongen, precies zoals ik dat zelf ook had. Ik vroeg de laatst spelende DJ om aan het eind Turn! Turn! Turn! van The Byrds te spelen. De tekst daarvan is uit Prediker 3. Alles heeft zijn tijd, en zo is er een tijd om te bouwen en een tijd om af te breken.

Dat laatste ga ik de komende dagen doen. Met gevoelens waarin verdriet en dankbaarheid ineenvloeien. Robbie leeft met me mee, en hem ben ik het meest dankbaar voor al die prachtige dingen die ik met hem mocht meemaken. Ik voel me wat verweesd en dwalend, wat tegelijkertijd met zijn diepte heel mooi aanvoelt. Maar ik zal veel vrienden in Second Life die ik diep in mijn hart sluit ook in mijn armen blijven sluiten. Bye bye Sweetgrass!

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Diverse divergenten

Date 25 juni 2022

De meeste mensen hebben normale hersenen. Maar als je hersenen wat anders in elkaar zitten kan dat lastig zijn. Dan zit je vol met hersenkronkels en ben je niet goed bij je hoofd.  Want veel neuronen onder je schedeldak gaan dan vreemd door ongebruikelijke verbindingen met andere aan te gaan. Voor je het weet beland je bij een psychiater. Maar deze neurodiversiteit heeft ook voordelen. Over dat laatste schreef Maartje Laterveer een artikel in de NRC van 16 juni: de toekomst is aan neurodiverse mensen. Wie zijn die neurodivergenten? Een van de meest gelezen artikelen in NRC, lees ik vandaag.

Als je een autist bent, DSM-5 299, leef je in je eigen wereld met je eigen interpretaties, staat je gevoeligheid aan of uit, en hou je van herhalingen. Als je ADHD hebt, DSM 314, ben je snel druk en afgeleid. Beide in de DSM, dus rijp voor medicatie. Maar in het artikel in de NRC zijn zij niet de enige neurodivergenten. Ook dyslexie, hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit horen daar tegenwoordig bij. Op 18 juni was het Neurodiversity Pride Day  – een cadeautje voor Paul McCartneys tachtigste verjaardag? – om aandacht te vragen voor mensen wier brein anders werkt dan gemiddeld. Daardoor vallen ze vaak uit door burn-out of bore-out, maar ze hebben ook kwaliteiten en talenten die gemiddelde mensen niet hebben.

Nel Hofmeester, autoriteit op het gebied van dyslexie, ziet veel out of the box denkers onder mensen met deze ‘stoornis’ want ‘zij zien meteen de oplossing’. Helen Taylor, neurowetenschapper aan de universiteit van Cambridge, ziet dat ‘neurodivergente breinen niet gebrekkig zijn, maar juist kwaliteiten hebben die essentieel zijn voor de mensheid om zich aan te passen aan veranderende omgevingen.’ Minder niet! Anna Sarbo van ADHD Nederland ziet dat neurodivergente mensen ‘juist vaak degenen zijn die een revolutie ontketenen.’ Vooruit maar! Annelies Spek van het Autisme Expertisecentrum ziet dat autisten vaak betrouwbare werknemers zijn omdat ze niet van verandering houden. Ook hoogbegaafde mensen horen in de club van neurodivergenten. Die mogen dan wel creatief, innovatief en diep betrokken zijn, maar ze worden niet altijd begrepen.

Steve Hatch, directeur van Facebook in Noord-Europa vindt dat bedrijven meer moeite moeten doen om steun te bieden aan mensen met alternatieve manieren van denken. Ze houden niet echt van kantoortuinen met hun overdaad aan prikkels, en je zal ze niet snel voor een social talk bij de koffieautomaat aantreffen, hoe aardig ze hun collega’s ook mogen vinden. Neurodiversen hebben meer in hun mars dan je denkt, maar ook dat kan tegen hen werken. Voor je het weet ben je asociaal, oordeel je volgens anderen te snel, of word je met je creativiteit als een ongeleid projectiel gezien, of ben je als autist veel te accuraat bezig. Want op het werk wordt maar al te snel verwacht dat je je aanpast, maar als je dat doet zal je nooit floreren.

Kort samengevat: we hebben juist neurodivergente mensen nodig! ‘Je kunt ervan uitgaan dat alle neurodiverse mensen een knauw van vroeger hebben,’ zegt Hofmeester. ‘De hele schoolperiode is moeizaam, want daar moesten ze al in een systeem passen dat niet op hen is ingericht. Ze worden als minder gezien en leren zichzelf ook zo zien.’ Wat mij er eraan doet denken dat ik eigenlijk veel te laat uit de kast ben gekomen – ik leed toen aan DSM 302 – in plaats van al op de middelbare school, zodat ik toch veel jaren van onbekommerde liefde heb gemist. Maar misschien zijn lhbtiq+-ers ook wel neurodivergent. Met alle nadelen en voordelen die divergente mensen hebben, voel ik me toch wel thuis bij hen. Alsof ik van hen allemaal wel iets in me herken. Zodat ‘normaal’ bijna een vies woord voor me is.

Maar ik ben wel wat bang voor een Brave New World waarin wetenschappers die honderdmiljard draadjes in ons hersenen weer keurig op hun plaats gaan leggen. Precisiewerk, dat wel, maar de techniek is tot alles in staat. Dan hoeft Rutte niet meer te roepen dat we eens normaal moeten gaan doen, en wordt besturen veel gemakkelijker. Want het is beter om over doden te regeren dan over levenden. Vraag het Poetin maar.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Blokhut in de lucht

Date 13 juni 2022

Na een paar maanden ontzettend veel geslapen te hebben, snap ik weinig meer van mijn vorige leven. Ik bedoel toen ik nog in de gemeenteraad zat. En daarbij dan ook nog mijn astrologische servicebureau runde. En De Kaarsvlam voor de Mellie Uyldert Stichting verzorgde. En in het koor ging zingen. En regelmatig in Second Life te vinden was. En correctiewerk voor het dorpsblad deed. En steeds maar blogs bleef schrijven, en zelfs een roman. Allemaal leuk, heel leuk zelfs, maar was het niet een tikje teveel allemaal? Ik vind gewoon veel te véél dingen leuk, zodat ik nauwelijks weet wat verveling is. Dat hooi weegt toch niks, dus doe er op mijn vork nog maar een schepje bovenop. Corona is me tot nog toe bespaard gebleven, maar de pandemie met zijn lockdowns is toch een keerpunt in mijn leven. Mijn hart was doodmoe van al mijn enthousiasme – vind je het gek – en is middenin de coronacrisis van een pacemaker voorzien. Ik had het letterlijk op mijn heupen, maar ook hierbij heeft een medische ingreep mij geholpen om overeind te blijven.

Ik moet vaak denken aan Log Cabin Home in the Sky uit 1968 van The Incredible String Band. Zowel deze spirituele groep als de titel van dit lied doet bij weinigen een belletje rinkelen, terwijl dit toch velen bekend in de oren zal klinken.

Now there comes a time to every man
When he must turn his back on the crowd
When the glare of the lights gets much too bright
And the music plays too loud
When a man must run from the deeds he has done
Recalling those days with a sigh
Now winter is nigh let us fly to my log cabin in the sky

Ja, het is nu mijn tijd om me wat terug te trekken van de wereld. Dat was, naast een zekere bestuursmoeheid, ook een van de redenen om na zestien jaar met het raadswerk te stoppen, zodat ik me meer kon wijden aan écht belangrijke dingen zoals schrijven en tot rust komen. Dat mocht ook wel na vele té arbeidsvolle jaren. Vorige week liet ik mij weer eens in bestuursland zien, en wel op de algemene ledenvergadering van Hart voor Blaricum. Nog een applausje voor mij, toe maar. Mijn antwoord op de vraag wat ik allemaal gedaan had de afgelopen maanden was simpel: slapen. Daar was ik inderdaad heel goed in, en bovendien is slapen heel gezond. Ik was ’s ochtends nog lang bezig met de slaap uit mijn ogen te wrijven. Toen ik hoorde wat er nog allemaal te doen was in de raad, werd ik er benauwd van. Gelukkig zijn er nu zes mensen in onze fractie, ik bedoel in de fractie van Hart voor Blaricum.

Na afloop nog even naar Moeke, maar ik was er niet binnen te krijgen. Wat een pokkeherrie! When the music plays too loud … In paniek vluchtte ik het terras op, waar ik dwars door het ook buiten nog galmende lawaai Pink Floyd in mijn oren stopte, wat daar in het halfduister toch een beetje rust gaf. Toen Han weer buiten kwam om me naar huis te brengen vroeg ik hem nog of gesprekken nog te verstaan waren. Nee dus. Hoewel ik Moeke best een leuke tent vind, was ik overvallen door een gevoel van diepe decadentie. Want ook die heerst in Blaricum waar regelmatig de witte wijn als water naar binnen vloeit. En wat was het weer heerlijk stil toen ik het laatste stukje naar huis liep. When the glare of the lights gets much too bright … Vriend heeft indertijd verduisterende rolgordijnen in de slaapkamer gemonteerd, want pas in echte duisternis en stilte kan ik me knus nestelen en in slaap vallen.

When a man must run from the deeds he has done, recalling those days with a sigh … Het is mooi geweest, maar het is nu tijd voor belangrijkere dingen. We kijken veel naar toespraken van Osho op het internet. Ik hoef de wereld niet meer te veranderen en trek me terug in mijn blokhut in de lucht, want daarin voel ik me thuizer dan thuis.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Astrologica

Date 6 juni 2022

Onlangs was het in onze disco in Second Life te horen. When the moon is in the seventh house and Jupiter aligns with Mars, then peace will guide the planets and love will steer the stars. Het lied Aquarius waarmee de musical Hair opent. De astrologica van deze tekst heb ik nooit begrepen, maar enthousiast zingen over het Watermantijdperk kan alleen maar bijdragen aan de komst van deze New Age, dus daar is niks mis mee. Alles begint tenslotte met een gedachte, een idee, een woord – zoals Johannes al heel lang geleden verkondigde – dus liedjes zullen daar zeker aan bijdragen. De DJ opende haar set met dit nummer, want ik had bedacht dat Hippies een leuk thema voor een party zou zijn. Het is een hele klus om steeds weer een nieuw thema te bedenken, en het is altijd weer afwachten in wat voor outfits de bezoekers komen opdagen. Aan het eind van de party gaan ze hun stem uitbrengen, en wie de meeste stemmen hebben winnen daar prijzen mee.

Ik ga nooit van tevoren kijken of de sterren gunstig staan voor een thema van een party. Ook in real life kijk ik weinig in de toekomst. De laatste keer dat ik dat deed was voor mijn heupoperatie, precies op zowel de volle maan als op mijn verjaardag. Ik zou moeten oppassen voor veel bloedverlies, maar ik heb daar niets van gemerkt. De chirurg ook niet, neem ik aan. Vooraf rekening houden met de sterren neemt alle spontaniteit weg. Ik hou überhaupt niet van plannen en organiseren, dat vermijd ik zoveel als praktisch mogelijk is want ik leef liever in het hier en nu. Alsof ik erop vertrouw dat de juiste dingen wel op het juiste moment in me opkomen. Astrologie is voor mij in de eerste plaats een middel om jezelf en anderen beter te leren kennen en je te verwonderen over hoe alles met alles samenhangt.

Alles heeft zijn eigen tijd, zoals Prediker al zei. Turn! Turn! Turn! zoals The Byrds zongen. Maar deze keer kon ik het niet nalaten om na de party toch eens naar de sterren te kijken, dus zoals die stonden op 29 mei om 21:00 uur, toen het feest begon met het lied Aquarius. Omdat de stand van de huizen afhangt van de plaats waar je je bevindt heb ik voor dat laatste Blaricum aangehouden. De party was immers mijn idee en zoals gebruikelijk door mij gemanaged. De maan stond toen inderdaad in het zevende huis en was al bijna ondergegaan. En Jupiter en Mars? Die stonden toen prachtig conjunct. Wel heel bijzonder dat er een liedje speelde over een astrologische constellatie die op dat moment ook in het echt plaatsvond! Ik was er even stil van. Hoe groot is die kans? Ik ben gaan rekenen en kom op één op tienduizend uit. Zelfs als je een afwijking van tien graden een conjunctie mag nemen, is dat nog maar één op vijfhonderd maar dat was nu niet van toepassing omdat Jupiter en Mars maar een halve graad van elkaar verwijderd waren.

Eén op de tienduizend! Ik geloof niet in toeval. Ik dacht een vrije keuze te hebben toen ik die party plande, maar intussen luisterde ik kennelijk intuïtief naar de sterren. Hun logica van verbondenheid gaat dieper dan dat van mijn hersenen, want die bedenken zoiets niet. Alsof astrologica komt uit de vierde dimensie, waar vanuit een hoger perspectief heerlijk gespeeld wordt met tijd en ruimte.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Identiteit bewijzen

Date 29 mei 2022

Opsporing verzocht. Om de moord op de dertienjarige Sedar Soares op te lossen publiceerde de politie een deepfake filmpje waarin het slachtoffer kunstmatig tot leven wordt gebracht. Het lijkt net echt en laat maar weer eens zien hoe makkelijk beeldmanipulatie is. Dat betekent dat dit ons allemaal kan overkomen, dat er een beeld stem van ons op het internet rond kan verschijnen wat we in werkelijkheid helemaal niet zijn. Ja, de politie vermeldde er keurig bij dat het een gemanipuleerd filmpje was, net De Correspondent dat deed bij de toespraak van Mark Rutte die daar was te zien. Maar wat als we die toelichting gaan weglaten? Hoe weten anderen dan nog wie je in werkelijkheid bent? Willen de échte Sedar en Mark opstaan? En hoe bewijs je dan dat je iemand zélf bent? Eng hoor! Ik moet wel eens aan Atlantis denken, waarvan soms beweerd wordt dat het aan technologie ten onder ging, lang voordat er we een hele oceaan naar hebben genoemd. Oceaan. Neptunus. Chaos. Entropie. Verwarring. Dromen. Bedrog. Alles loopt versmolten door elkaar heen.

Technologie zet onze eigen identiteit op losse schroeven. Een half jaar geleden stond ik met Vriend voor de balie van de administratie van ons ziekenhuis. Hij moest zijn e-mailadres bevestigen. Dat kon door hem een code naar zijn telefoon te sturen. Maar hij heeft geen smartphone, en dat lijkt me wel zo rustig. Met DigiD dan? Heeft hij ook niet, wegens een toch niet geheel ongezond wantrouwen jegens de technologie van de overheid. Het tonen van zijn legitimatie was niet voldoende. Hoeveel is een identiteitsbewijs waard als je er niets mee kunt? Net zoals contant geld soms niets waard is, zoals we eens bij het Eye Filmmuseum meemaakten. Daar stonden we dus voor de balie in het ziekenhuis. Ik wees naar Vriend en zei dat hij toch écht in levenden lijve naast mij stond. Maar de medewerker kon niets voor hem doen. ‘De computer.’ Ik zei dat de ontwikkelaar van die software niet goed bij zijn hoofd was. En Vriend ontvangt voortaan alles voortaan dus lekker ouderwets per post.

Zo worden we steeds meer door de computer geleefd. Diezelfde computer die soms vraagt of ík een robot ben! Kijk naar je eige! Het is doodvermoeiend om steeds weer te bevestigen dat je jezelf bent. Tweetrapsverificatie. Wanneer komt de derde trap van deze raket die ons tegen diefstal van onze identiteit wil beschermen? Tegelijk zullen er talloze websites en bedrijven zijn die van alles al van mij hebben – mijn burgerservicenummer, kopieën van mijn identiteitskaart, bankrekeningnummers en zo – wat die ingewikkelde verificaties zo noodzakelijk maakt. Alleen mijn wachtwoorden hebben ze niet. Hoop ik. Intussen zijn onze mobieltjes zowat het meest belangrijk geworden voor onze identificatie. Want die hebben we altijd bij ons en zijn zelf met een wachtwoord of vingerafdruk beveiligd. Is het eigenlijk niet raar dat ik steeds moet bewijzen dat ik mezelf ben? Sinds 2005 moeten we een identiteitsbewijs bij ons dragen. Ik vroeg me af hoe dat bij het zwemmen zou moeten. Maar het schijnt ook voldoende te zijn als je hem kan tonen, dus dat scheelt weer ruimte in mijn zwembroek.

Een ding moet ik wel toegeven. Soms weet ik zelf niet meer wie ik ben. Want als Vriend vraagt hoe het in Second Life was, vertel ik mijn verhaal automatisch in de eerste persoon. ‘Ik heb Yahkey weer ontmoet,’ zeg ik bijvoorbeeld, met mijn avatar in de eerste persoon enkelvoud. Wie ben ik? Satyamo die in Second Life Ganymedes is? Wie ben ik? Dat is in spirituele kringen de eerste vraag die je jezelf zou moeten stellen. Eigenlijk is het een koan, zo’n vraag die niet te beantwoorden is en daarom in zichzelf moet oplossen. Het meest radicale antwoord op die vraag is dat je niet bestaat. Wel zo makkelijk eigenlijk. Maar voor leven zonder identiteit moet je wel verlicht zijn, en dat ben ik nog niet. Denk ik. Dus het blijft behelpen. En wie weet is de collectieve identiteitscrisis wel een spirituele crisis waarin we ons dank zij computers en internet ongedacht hebben gestort.

Hoewel quantumtechnologie waarschijnlijk dé ideale oplossing voor beveiliging gaat opleveren, moeten we ons voorlopig behelpen met onze telefoontjes. Ik heb een mobieltje, dus ik ben.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites