Inspiratie
8 februari 2026
Sorry, ik heb even geen inspiratie om een blog te schrijven. Of beter: ik heb te veel inspiratie en te veel blogs geschreven. Wat het eerste betreft zwerven er te veel verschillende ideeën tegelijk in mijn hoofd rond. Wat het laatste betreft ga ik na een dikke duizend blogs wel eens schrijven wat ik al eerder heb verteld. Omdat ik meer thuis ben dan vroeger zijn er ook minder dingen over om over te vertellen, zodat ik mij met mijn innerlijke wereld moet behelpen. Ik kan natuurlijk schrijven dat er nu weer kauwtjes om me heen aan het kwetteren zijn en onvindbare buren me weer met houtrook bestoken, maar dan ben ik snel uitgeschreven. Overigens hen ik onlangs hier een uil “boehoe” horen roepen. Aan vogels geen gebrek hier en ze maken ook regelmatig gratis mijn dakgoot schoon waarbij het soms kleine kluitjes regent.
Ik kan me wel voornemen om gemiddeld elke week een blog te schrijven, maar dat heb ik niet in de hand. Hoewel dat wel al twintig jaar gebeurt. De laatste tijd veel over sterven en dood, alsof dat een hobby van me is. Het wetenschappelijke boek De kronieken van de dood van Isabel Casteels, dat zelfs ik wat macaber vind, heb ik maar even onder iets anders verstopt om mijn huishoudelijke hulp niet aan het schrikken te maken. Als ik het uit heb zal ik ook daar wel over gaan schrijven. Net als over Het ultieme geheim van Dan Brown waar Robbie mij op attendeerde en waarvan ik elke nacht voor het slapen gaan met rode oortjes een paar hoofdstukjes lees. Naarmate ik ouder en wat minder mobiel word raak ik meer aangewezen op mijn eigen innerlijke wereld die soms tot het uitputtende toe maar door blijft bruisen. Van nieuwe ideeën en inspiratie kan je ook wel eens moe worden. Althans ik.
Inspiratie is iets dat je niet in de hand hebt. Het overkomt je of het overkomt je niet. Soms op de meest onhandige momenten. Rechtstreeks contact met Plato’s ideeënwereld. Hoewel Vriend honderd keer beter piano speelde dan ik, keek hij me een keer verwonderd vanaf de keukentafel aan, niet begrijpend hoe ik dat deed toen ik wat in het wilde weg op de toetsen zat te pingelen. Alsof ik dat zelf zou weten. Het gebeurt gewoon. Net als in een wilde dans waarin mijn lijf zijn eigen gang gaat. Ik hou niet van de foxtrot en de quickstep en zo. Ik doe liever maar wat. Sommigen noemen dat speels. Diep van binnen ben ik een kind gebleven en nooit volwassen geworden. Dat woord alleen al staat me tegen. Laat mij maar een homo ludens zijn. Homo’s zijn ook speelser dan hetero’s, heten niet voor niets gays. Het is niet toevallig dat ze oververtegenwoordigd zijn in de kunstwereld.
Intussen zit ik nu maar lekker op mijn trouwe iPad te schrijven en vergeet ik dat ik nog steeds aan het kruis hang. In Second Life dan, ook zo’n heerlijke ideeënwereld. Dat is ook een nadeel van spontaan dingen doen, want voor ik het weet vergeet ik de zogenaamde werkelijkheid. En voor ik het weet ben ik alles tegelijk aan het doen. Het is tijd om mij eens van dat kruis af te halen.
Gepost in Psychologie, Spiritualiteit, Uit mijn leven
