Ontspanning

7 april 2026

Ontspannen kan je niet. Want het is niet iets wat je doet. Zodra je iets doet is het geen ontspanning meer. Want ontspannen is loslaten, let-go, niet-doen. Het is helemaal zijn in het hier en nu. Het kan lijken alsof dansers dansen. Maar dat doen ze niet, ze laten zich dansen. Echte dichters dichten niet. Echte schrijvers schrijven niet. Echte muzikanten musiceren niet. Ze laten het allemaal gebeuren. Laten het zich influisteren. Ademen iets uit een andere wereld in. Laten zich in-spireren, zijn een instrument dat schoonheid, waarheid en het goede uit een onzichtbare wereld inademt en in de zichtbare wereld weer loslaat. Ze kunnen niet anders, niet anders dan het weer uitademen. En dat ademen gebeurt helemaal vanzelf. Zonder wil, zonder ego. Echte kunst en wetenschap ontstaat in een flow, in overgave. Ontspanning is overgave. Niets iets dat je doet of wat je kan. Het enige dat je kan redden is bewustzijn. Want echt bewustzijn heeft geen doel of intentie.

Ontspannen doet pijn. Want dat kan alleen maar als je de spanning voelt en de pijn van het opgeblazen ik durft te ervaren. Alsof dat een ballon is die op knappen staat. Wees blij met je pijn, want alleen die kan je bevrijden. Wat in het dagelijks leven ontspanning heet is eigenlijk het verdoven van de pijn. Door afleiding en verstrooiing, teneinde de spieren die gespannen zijn niet te voelen, gevoelens en gedachten die je niet wilt hebben niet toe te laten. En dat allemaal omwille van een bedacht ik, een ego, dat zich wil onderscheiden van de rest van de wereld en andere mensen. Het meest valse geloof is dat in een ego. Mijn allereerste tekst voor een liedje ging daarover. Metaphysical memories, herinneringen uit een andere wereld. De mens die net als een gescheiden waterdruppel lijdt aan een oppervlaktespanning en ernaar smacht om weer in de warmte van de zon te verdampen. Osho en andere mystici zouden zeggen dat het over de druppel gaat die weer in de oceaan wil oplossen. Oppervlaktespanning is ego, is kramp. Zolang we die niet voelen blijven we lijden, hoe hard we ook denken gelukkig te zijn.

Ik voel de laatste maanden veel pijn van de moeheid die ik mezelf heb aangedaan. Want ik ben de laatste jaren eigenlijk veel te actief geweest. Uit enthousiasme deed ik te veel tegelijk. Ik zat zestien jaar in de gemeenteraad. Runde tegelijk mijn eigen bedrijfje dat horoscopen leverde. Hielp mijn wijze tante Mellie Uyldert met haar uitgave De Kaarsvlam terwijl ik ook in de stichting zat die voor haar geestelijk erfgoed zorgde. Corrigeerde tien jaar artikelen in ons dorpsblad. Stortte me in de wereld van Second Life en ging twee jaar als tenor in het dorpskoor zingen. Schreef intussen meer dan duizend blogs en nog een roman ook. Reisde met vriend veel klassieke concerten af en maakte met hem tripjes naar Groningen en Duitsland. Als ik op dit alles terugkijk snap ik er niets meer van. Geen wonder dat ik moe ben. Vriend werd wel eens moe van mij. Maar ik niet. Dacht ik. Alles even enthousiast, maar toch. En dan heb ik het nog niet eens over de zorg voor Vriend in de laatste jaren. Ik ben nu aan het bijkomen. En ja, dat ontspannen doet pijn.

Ik zit buiten. Onder een strakblauwe hemel hoor ik een merel en een kauw fluiten.  Verderop loopt achter de roze voorjaarskers een man in een oranje hesje zand te strooien en te vegen over de vernieuwde straat. Ik heb een soort zen-gevoel dat me zegt dat dit eigenlijk de belangrijkste woorden zijn, dat er niets belangrijkers dan dit te zeggen is.

Gepost in Psychologie, Spiritualiteit, Uit mijn leven