10 juli 2010
Soms is het de wereld op zijn kop in Second Life. Robbie (21) nam mij (63) mee naar een uitvoering van Pink Floyd: The Wall – Mother, should I trust the government? Ik moest hem wel uitleggen dat dit muziekwerk al in 1979 is ontstaan en niet tien jaar later na de val van de Berlijnse Muur, wat velen natuurlijk denken. De beste creatieve kanten van Second Life komen hier tot zijn recht. We hebben ademloos zitten kijken en luisteren, en toen de muur uiteindelijk uit elkaar was gevallen werden we op het podium uitgenodigd om mee te dansen, waarbij ik wel een beetje aan Robbie moest trekken om mee te doen. We kregen allemaal vuurwerkstokken zodat we elkaar nog nauwelijks konden zien onder en achter de kleurenkringels die ervan afspatten. Ja, hier en daar was de show best wat psychedelisch! Heerlijk na een dag in real life geslenterd te hebben langs de boulevard en op de pier van Scheveningen in de koele zeewind!
Vanaf het eerste uur ben ik een fan van Pink Floyd. In Londen heb ik zelfs ooit bij EMI foto´s losgebietst voor een fanclubje waaraan ik meewerkte. Zo zitten er in mijn archiefdoos nog unieke documenten en heb ik nog altijd een paar bootlegs uit medio jaren zeventig bewaard. De echte liefhebber mag dit alles voor niks komen halen, hoewel hij dan natuurlijk wel een paar vragen over de begintijd van mijn lievelingsgroep goed moet beantwoorden. Wat is de kortste en wat is de langste titel (resp. 2 en 92 tekens) van een Pink Floyd-song? Maar dit soort kennis is natuurlijk niks vergeleken bij het wezen van hun muziek. ‘Probeer het niet te begrijpen,’ wilde ik Robbie nog toefluisteren. ´Want dit is op zijn minst Fourth of Fifth Life!’ En dat is bijna niet uit te leggen.
Alex was één van mijn vrienden die het begreep. We hoeven elkaar maar aan te kijken en achter elkaars ogen zagen we werelden waarvan de meeste mensen zeggen: ´Ja maar dat kan helemaal niet!´ Een blik van verstandhouding. We wisten van elkaar in welke werelden we geweest waren en waarin we geloofden. Het geluid van een leeuwerik in een oneindige diepte, overspoeld worden door een muur van geluid als je lekker weggesukkeld was, gekieteld worden door kleine harige beestjes, klanken die zo in je lichaam doordrongen dat elke cel van je lijf ervan leek op te lichten. Luieren onder een tropische zon, een nachtmerrie van een scheefgevallen rode wereld, uitgestrekt baden in honinggras, je op orgeltonen weg laten drijven… En dan lachten Alex en ik naar elkaar, want we wisten dat de wereld totaal anders, maar dan echt totaal anders in elkaar zat dan algemeen werd aangenomen. Dat was de Grote Grap, de basis van humor die diep in je buik krabbelde. En dat weten we nog steeds, want hoe zouden we ooit onze eigen ervaringen kunnen ontkennen? Als je in zo’n wereld geweest bent, laat het je nooit meer los.
Dat is ook het gevaar van psychedelische projecten, want je wordt met ongewone werelden geconfronteerd, met een soort gekte waar je echt even aan moet wennen. Zo werd ik eens midden onder het eten in een Chinees restaurant aan de Overtoom overvallen door allemaal pijlen die me van alle kanten beschoten, en kon ik niet anders dan uit deze volslagen uit het niets opdoemende paniek het nabijgelegen Vondelpark in te rennen. Ik voelde me opgesloten in een stolp van dik glas met het gevoel dat dat ook altijd zo zou blijven, en ik belde als redmiddel mijn moeder op om te zeggen dat ik voortaan van de drugs af zou blijven. Alsof ik op de drempel van allerlei enge psychiatrische afwijkingen stond, zoals psychose, schizofrenie en paranoia. Helaas hebben velen die de psychedelische werelden bereisden hiervoor de hoge prijs van gekte moeten betalen, waaronder ook Syd Barrett die na hun tweede album geen deel meer kon uitmaken van Pink Floyd, maar wel vaak bezongen is in liederen als Shine on you crazy diamond: ‘You reached for the secret too soon…´ Gekte is dan ook vaak een thema van Pink Floyd, zoals in het fantastische mooie Brain Damage.
Maar toch ben ik hartstikke blij dat ik dit alles heb mee mogen maken en dat mijn persoonlijkheid wat geïntegreerd is gebleven. De angst van mijn moeder was niet onterecht. Ik ben nooit van het balkon gesprongen hoewel ik er wel lang bang voor was dat ik – of beter gezegd: iets in mij – dat zou doen. Daar had Alex een goede therapie voor: mij met wat resten van lsd in mijn kop laten slapen op zijn kamer met de balkondeur open, want het was een mooie zomerdag geweest. Hij woonde ook op de zevende. Dat wordt in gedragstherapie flooding genoemd, en het werkte. Want de volgende dag leefde ik nog en was ik mijn angst grotendeels kwijt, doordrongen van de klanken van het mooie lied Love van John Lennon.
Is dit nu een pleit voor het gebruik van psychedelische, bewustzijnsverruimende middelen? Ik weet niet hoe sterk drugs tegenwoordig zijn en veel hangt af van je eigen persoonlijkheid. Nog voordat ik ooit aan een joint had geproefd schreef ik al verhalen waarvan de lezer nooit gelooft dat ik toen niet onder invloed was. Ervaringen die ik zowel iedereen als niemand toewens. ´Tear down the wall!´ wordt in de finale door mensenmassa’s geroepen, en even later ligt de muur in brokstukken op het toneel. Robbie blijft nog zitten en ik ren het podium op. Maar ja, hij is 21 en ik 63… en ik ben blij te horen dat hij thuis ook een cd van Pink Floyd heeft, al weet hij uit zijn hoofd niet welke. Wat Pink Floyd – voor mij een van de mooiste bloemen van de popmuziek – te vertellen heeft gaat gelukkig niet verloren.
Gepost in Second Life, Uit mijn leven 
Geen reacties »
6 juli 2010
Het ligt niet in de lijn van de rechtschapen neoliberaal om op te komen voor de zwakkeren in de samenleving. Het gaat er immers om de wetten van de evolutie hun werk te laten doen, niet alleen op biologisch en economisch gebied, maar ook op het sociale vlak. Dan heet het sociaaldarwinisme. Sinds en dank zij het neoliberale beleid in de jaren tachtig is het verschil tussen arm en rijk dan ook flink toegenomen, net als de criminaliteit, terwijl de kwaliteit van zorg en onderwijs schrikbarend achteruit is gehold. Om dit mooie resultaat te bereiken zijn we allemaal ons uit de naden gaan werken, en kan de Hardwerkende Nederlander met genoegen terugkijken op deze eerste resultaten van de neoliberale praktijk. Dat is immers de meest natuurlijke, nuchtere en realistische manier om de samenleving te structureren: idealen en visies zijn linkse speeltjes waar je als redelijke en rechtgeaarde rechtse rakker niets mee te maken wil hebben. Laat de markt haar werk maar doen en alles komt uiteindelijk goed. Waar gehakt wordt vallen spaanders, dus dat met die armoede, criminaliteit, zorg en onderwijs en zo moeten we maar even voor lief nemen.
Zelf heb ik ook een neoliberale opvoeding genoten. Wij babyboomers zijn eigenlijk allemaal neokids want we werden veel meer aan de wetten van de survival of the fittest overgelaten dan tegenwoordig. Als kind speelde ik op het platte dak van het huis van mijn tante op de Van Eeghenstraat, en viel of sprong ik kennelijk niet naar beneden. Bovenaan de trap waren geen hekjes. Stopcontacten lagen op de grond voor het grijpen. In het keukenkastje stonden allemaal makkelijk open te maken flesjes met gevaarlijke stoffen. Mijn vader gaf me druppels kwik om mee te spelen, dat zo raar en zwaar bobbelde op je handpalm maar dat ik niet in mijn mond stopte. Ik fietste alleen naar school met alleen de mededeling dat ik nooit met vreemde mannen mee moest gaan, hoewel ik niet wist waarom niet. Als peuter stak ik de Torenlaan over, wat me beter afging dan de beroemdste professor die Oldegeppel ooit heeft gehad. Op de Nicolaas Maesschool stond juffrouw Boerema te roken voor een overbevolkt klaslokaal. En ik heb dat allemaal in redelijke gezondheid overleefd! Niks mis mee! Toen ik later volwassen werd keek ik vaak verwonderd naar de veiligheid waarmee latere generaties van kinderen zijn opgevoed. Waarom al die veiligheidssluitingen op de flessen bleekwater? Als ze zo stom zijn om uit zo’n fles te gaan drinken moeten ze het zelf maar weten. Waarom al die stopcontacten opeens zo hoog en ontsierend tegen de muur? Van een schok ga je niet altijd meteen dood hoor!
Kortom meneer Rutte, begin eerst eens met u niet van de domme te houden over het neoliberalisme want dat floreert aanzienlijk in uw partij, de VVD. En wees eens een beetje consequent in het toepassen ervan, en maak eens een eind aan al dat sentimentele gedoe met de opvoeding van de kids! Waarom de kinderen wel beschermen en zorg geven, en volwassenen niet? Laat die kinderen maar eens lekker over aan de natuurlijk wetten van de evolutie, want anders komen er alleen watjes van. Laat ze zelf maar ontdekken dat bleekwater niet te drinken is, dat je builen krijgt als je van de trap dondert, dat je nat kan worden als je naar school fietst en zo. Zelfs ik heb mijn opvoeding als overbeschermend ervaren, zodat ik niet moet denken aan de trauma’s die kinderen tegenwoordig oplopen! Ja, de wereld is veranderd, er zijn meer gevaren gekomen waartegen kinderen beschermd moeten worden. Meer armoede, meer criminaliteit, minder zorg en onderwijs… Waarom beschermen we kinderen eigenlijk tegen het neoliberalisme, meneer Rutte? Waarom laten we hier de natuurlijke, enige echte realiteit en werkelijkheid, zijn gang niet gaan? De kinderen worden met de auto naar school gebracht omdat het anders wegens al die auto’s zo onveilig is. Ik weet dat wat opportunisme niet vreemd is in deze kringen, maar als neokid snap ik dit toch niet echt!
Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven Geen reacties »
27 juni 2010
‘Dat is politiek!’
Ik hoor het Mark Rutte nog steeds zeggen als antwoord op mijn vraag of hij niet met wat meer respect over andersdenkenden kon spreken. Dat was anderhalf jaar geleden toen hij nog geloofde dat rechts en groen te verenigen waren, en het kernafval waarover we ons druk maakten in een waterkan kon. Later hoorde ik hem over een melkbus praten, en wellicht is het inmiddels een flinke silo geworden. Nog altijd praten rechtsen badinerend en minachtend over ‘milieumaffia’ en ‘linkse hobby’s’.
Maar dat is politiek!
‘Dat is politiek!’
Heel Nederland ziet toe hoe een paar mensen maar niet tot een coalitie kunnen komen. Mark Rutte speelt de zwarte piet naar het CDA om straks toch schaamteloos Geert Wilders als verloren zoon te kunnen omhelzen. Een meerderheid van zijn achterban ziet dat wel zitten, waarmee de ware aard van de VVD steeds duidelijker aan het licht komt. Toegegeven: de PVV is goed voor zorg en onderwijs. Maar hoe primitief de islam ook mag zijn, de manier waarop Wilders dat wil aanpakken is nog primitiever.
Maar dat is politiek!
‘Dat is politiek!’
Gelukkig beginnen steeds meer mensen het door te krijgen. Dat er een spel wordt gespeeld. Alsof er niks belangrijkers is te doen dan daar gezellig een spelletje Monopoly zitten te spelen, waarbij ieder zijn eigen gezicht en gewicht belangrijker vindt dan te zorgen voor behoorlijk bestuur. Zelfs de katholieke kerk zou dat beter oplossen: sluit dat clubje op in een hutje op de hei! En laat ze er niet uit voordat ze eruit zijn! Dat zou met een stelletje volwassen mensen toch mogelijk moeten zijn. Helaas zijn ze liever gewichtig en als de dood om hun gezicht te verliezen, zo ze dat al hadden.
Maar dat is politiek!
Gepost in Maatschappij en politiek Geen reacties »
17 juni 2010
Is Budweiser nou eigenlijk lekkerder dan Bavaria? Misschien wel, maar de wedstrijd tussen die twee zullen we niet meemaken want Budweiser houdt elk ander bier stelselmatig buiten de muren van het stadion. Durft kennelijk de confrontatie niet aan en heeft geen gevoel voor vrolijkheid van twee concurrerende smaken. Hoezo vrije markt? Gij zult Budweiser drinken! En de FIFA doet daaraan mee want tja… als sportliefhebbers zelf hun sporters geen eerlijk loon gunnen en voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten heb je wel sponsors en reclame nodig. Wij kunnen wel mopperen op die reclame, maar willen we zelf dan wat meer betalen voor sport, televisie en wat niet al?
Aan de andere kant verdienen veel van die sport- en televisiejongens en -meisjes al een beetje teveel, zodat we voor hun royale leven naar al die reclame moeten kijken. Waarbij ik moet toegeven dat dit voor mij de reden is dat ik hooguit een keer maand televisie kijk. Ik heb er gewoon geen geduld meer voor om steeds die herhalende reclameblokken te moeten bekijken. Zelfs sommige dvd’s waarvoor ik eerlijk heb betaald dreig ik woedend in de prullenbak te vernietigen omdat ik verplicht word naar reclame te kijken, hoc loco van de stichting Brein en dat soort dubieuze organisaties. En aan sport heb ik een hekel omdat het me te vaak is overkomen dat ik me voor mijn televisie installeerde om mijn lievelingsprogramma te gaan zien, dat vervolgens wegens een sportuitzending kwam te vervallen.
Hoe sportief is sport? De vercommercialisering gaat zo ver dat je zelfs in het stadion je eigen smaak niet mag laten blijken en je je lievelingskleren het stadion moet binnensmokkelen. Bij wat de FIFA doet is de kopvoddentax nog lief. De cel in, jullie Bavaria-babes! Een beetje gratis reclame maken tegen de hoofdsponsor! En waag het niet om ‘Bavaria!’ te gaan scanderen! Wij hebben maling aan grondrechten als vrijheid van meningsuiting en kleding, en zeker in het stadion tolereren we geen vrije markt! Er hoort er maar één de beste te zijn, één winnaar te zijn en daarmee uit! Dat is sport. Dat is trappen. Niet alleen tegen de bal maar ook tegen grondrechten van de mens.
Zo, nu eerst een Bavaria…
Gepost in Maatschappij en politiek 1 reactie »
15 juni 2010
Wellicht krijgt een volk niet alleen de regering die het verdient, maar ook het weer dat het verdient. Ik dacht vanmiddag even lekker in de tuin te gaan zitten, en daar was die koude wind uit veel te noordelijke richtingen weer! En om de een of andere onredelijke reden meen ik recht te hebben op lekker warm zomerweer na die koude winter en een veel te fris voorjaar. Ja, het groen tiert welig, dus daar hoor je mij voorlopig niet over klagen, maar dat over een week al de zomer is begonnen en de dagen alweer korter gaan worden wil er bij mij niet in.
Ik blijf dat koude weer associëren met de politieke wind, die sinds een week aan het waaien is. De overwinning van de VVD, die eigenlijk niemand echt kan verklaren. Is het niet juist de ongecontroleerde marktwerking die de kredietcrisis heeft veroorzaakt en is het niet juist de VVD die deze marktwerking tegen beter weten in blijft omhelzen? Onze nu grootste politieke partij blijft nog altijd een antwoord op het neoliberalisme schuldig. Zo ging Bolkestein een discussie met Ankersmit hierover uit de weg en zwijgt men in de kringen van de VVD muisstil over dit heikele onderwerp. Waarop ze natuurlijk weinig antwoord heeft. Want oh, als zou blijken dat hun visie er juist een is die naadloos aansluit bij die van degenen die de kredietcrisis hebben veroorzaakt, zijn de poppen aan het dansen. Ook het gegeven dat een meerderheid van mensen die op de VVD hebben gestemd een coalitie met de PVV van Wilders wel zien zitten is tekenend voor de mentaliteit van veel van deze kiezers. Wilders, die zelf een dag na de verkiezing zijn breekpunt heeft laten varen… Over kiezersbedrog gesproken.
Je zou verwachten dat partijen afgerekend worden op hun prestaties van de afgelopen regeerperiode, maar het tegengestelde lijkt het geval. Liever kiest men voor rechts machogedrag van stevig aanpakken en blikt men niet meer terug naar wie eigenlijk de veroorzaker van de problemen is. Jammer. Want met het liberalisme hoeft lang niet zoveel fout te zijn als nu het geval is. Het politiek en maatschappelijk bewustzijn lijkt tot een minimum te zijn gedaald. Wat ook blijkt aan het feit dat de afgelopen verkiezingen eigenlijk alleen maar over de economie gingen, alsof dat de enige en meest belangrijke waarde is die we nog kennen. Het niveau van de kiezer is gedaald tot dat van de drie dames die zo graag met Mark Rutte op de foto wilden toen hij ons dorp bezocht. ‘Met Mark op de foto!’ kraamden ze, en in gedachten was ik op de plek waar ze gestaan hadden uitgegleden over het nat dat ze op de vloer hadden achtergelaten.
Nee. Ik geloof er niks van dat je in de politiek aan het eind van je periode wordt afgerekend. Ook onze plaatselijke partij, waarbij ik in de fractie zit, verloor een zetel terwijl we de meeste van onze beloften hadden waargemaakt. Kiezers kijken naar de toekomst, naar beloften. Verlangen naar de Grote Man die al hun problemen oplost. De media, oppervlakkigheid en inspelen op lagere lusten domineren het politieke spel. Op naar de volgende, de echte crisis!
Gepost in Maatschappij en politiek, Mijn dorp Geen reacties »
9 juni 2010
Ik heb Robbie nog nooit gezien, en toch draag ik hem mee in mijn hart. Ik heb hem nog nooit gevoeld en toch lag hij in mijn armen. Ik heb hem nog nooit gehoord en toch denk ik vaak na over zijn woorden. Ik heb hem nog nooit ontmoet en toch hebben we samen veel ondernomen. Ik weet zijn naam niet, weet niet waar hij is, en toch maakt hij me blij. Juist omdat hij er niet is, voel ik zijn aanwezigheid. Er zijn geen fysieke belemmeringen meer, zodat niets ons samenzijn in de weg staat. Zonder lichaam synchroniseren onze gedachten en gevoelens veel makkelijker. Het hart wordt niet door een benauwde borstkas omklemd, maar klopt in vrijheid en openheid. Gedachten laten zich makkelijk lezen alsof we elkaar al heel lang kennen.
En dat alles voel ik niet alleen bij Robbie maar ook bij veel andere vrienden in de virtuele wereld van Second Life. Misschien is het contact ook makkelijker omdat onze avatars ideaal zijn, zodat we niet afgeleid worden door lichamelijke gebrekkigheden. Toon Hermans gaf dat uitstekend weer in zijn verhaal Vader gaat op stap. Als die dan met een leuke del aan het dansen is gebeurt het: hij ziet een vlekje op haar schouder, en ‘dan ziet vader nog een wratje, en een rare grote teen, en opeens zegt vader: Schatje, es tut mir leid, auf Wiedersehen!’ Nee, we worden niet meer afgeleid door gebreken die aandacht en verzorging nodig hebben, want we hebben gewoon de eeuwige jeugd. Of welke leeftijd dan ook.
Ja makkelijk zo! In ideale toestanden kan iedereen goed met elkaar opschieten! Echte liefde toont zich pas als zij de toets der tegenslagen kan doorstaan! Het is mooi praten als niet uitgevochten hoeft te worden wie het geld verdient, stofzuigt, afwast terwijl de een wellicht uit zijn mond stinkt en de ander last heeft van eczeem. Is het niet juist op het aambeeld van de materiële werkelijkheid dat de liefde gesmeed moet worden? Tijdens verliefd en verloofd zijn, gedurende trouwen en huwelijksreis houden de meeste mensen probleemloos van elkaar, maar meestal begint daarna de ellende. Zoals Osho wel eens grapte: als twee mensen aardig en lief voor elkaar zijn weet je zeker dat ze niet getrouwd zijn! Maar dit alles neemt niet weg dat juist in virtuele werelden de grond voor een anker gevonden kan worden: begin eerst met elkaars diepere lagen te leren kennen, om uit die verbintenis kracht te putten voor het alledaagse leven met zijn hobbels en strubbelingen.
Zo kunnen virtuele werelden een voor-beeld zijn. Want daar leven we niet meer om te overleven, maar leven we om het leven zelf. Zoals het in real life zou moeten zijn, ware het niet dat we door het sociale en politieke klimaat steeds verder de andere kant op worden gedreven. Daar (hier dus) moet het leven serieus genomen worden en blijft er weinig ruimte over voor het spel dat het eigenlijk zou moeten zijn. We worden verslaafd aan werk en geld, aan produceren en consumeren in steeds grotere vicieuze cirkels. Net als door kunst zouden we ons door de schoonheid van virtuele werelden kunnen laten inspireren. Virtueel in een meer oorspronkelijke betekenis van het woord: goddelijke kracht, mogelijkheid. Ja, ik heb Robbie nog nooit gezien, gevoeld, gehoord of ontmoet. Ik weet zijn naam niet, en toch ken ik hem.
Gepost in Second Life Geen reacties »
6 juni 2010
Robbie, Carl en ik organiseren samen de discoparty’s in Sweetweed in Second Life. Iedere zondagavond. We trekken dus vaak met zijn drieën op en Robbie heeft zelfs een huis in Caledon gekocht waar we vaak met zijn drieën bij de open haard met een goed glas wijn napraten. Maar uiteraard hebben wij ook ieder ons eigen huis in Sweetweed en omgeving. Dat ging allemaal goed tot twee weken geleden. Opeens kon Carl niet meer in Second Life komen. Deelde ons via MSN mee dat Linden Lab, de eigenaar van Second Life, zijn account had opgeheven omdat hij de Terms of Service zou hebben overtreden. En daar sta je dan met je goede gedrag: avatar weg, bezittingen weg, geld weg, huis weg, kortom: in Second Life besta je gewoon niet meer. Geen moment om even je boeltje bij elkaar te graaien en die te verkopen of weg te geven, en om afscheid van de vrienden te nemen waarmee je jaren lang hebt opgetrokken. Hoewel in real life dat laatste niet veel anders is als je gearresteerd wordt, worden in het offline leven niet meteen al je bezittingen geconfisceerd. Het zal allemaal wel staan in de overeenkomst die je met Linden Lab hebt.
We hebben het natuurlijk nergens anders over in Second Life. Daarbij achten we het waarschijnlijk dat Carl geregisteerd is als een Registered Sex Offender, ofwel iemand die iets seksueels heeft gedaan of gewild dat helemaal fout is. Zeker in het puriteinse Amerika. Fio gaf als voorbeeld dat een groep volwassenen zichzelf eens als kinderen had vermomd die in kooitjes op een slavenmarkt verkocht zouden worden. Dat soort grappen moet je dus in Second Life niet uithalen, want meteen werden alle spelers uit het spel gegooid. Want in Second Life is wat daar gebeurt real life, en als een kind daar ook maar iets van seks met een volwassene heeft is het direct afgelopen – ongeacht of de bestuurder van dat avatar-kind in real life een volwassene is of niet. Je creëert immers kinderporno op het scherm, dus helemaal onredelijk is dat niet van Linden Lab. Nou verdenken we Carl niet van dit soort dingen, maar het zou kunnen zijn dat hij onnadenkend met een groot en/of bloot geslachtsorgaan in de buurt van een halfbloot kind heeft gelopen of iets dergelijks, en daarin betrapt is door de Amerikaanse politie, die uiteraard ook Second Life infiltreert. Net echt, Second Life. En ik schreef nog dat je daar onsterfelijk bent…
Wat mist in Second Life, en Robbie is daarover terecht boos op Linden Lab dat als een soort Big Brother onzichtbaar boven het spel hangt, is dat je geen advocaat mag bellen, dat je je niet kunt verdedigen en dat je ook niet de precieze reden weet waarom je ‘getermineerd’ wordt. Dat kan ons dus allemaal in een onbewaakt ogenblik overkomen. En niet alleen Robbie is boos. Ook anderen zoals de de Groningse Chris richten in hun persoonlijke blogs vurige vernietigende pijlen op Linden Lab. Wat ik dus echt niet vind kunnen is dat je bij dit alles ook je hele inventaris en al je land kwijt bent, iets waar sommigen zoals Robbie veel geld in hebben gestoken. En dat Linden Lab je zomaar het spel uit kan gooien zonder verantwoording daarover af te hoeven leggen, wat te gek voor woorden is. Eigenlijk zou je je avatar met zijn hele hebben en houwen moeten kunnen verhuizen naar een andere MMORPG om in een andere virtuele wereld je online leven voort te zetten. Het lijkt er inderdaad op dat dit in de toekomst mogelijk zal zijn, zodat je gewoon in een ander al dan niet concurrerend spel verder gaat.
Carl kan natuurlijk zijn Second Life-leven helemaal van voren af aan opnieuw beginnen. Terug bij af zal hij weer een nieuwe avatar moeten maken en spulletjes moeten verzamelen, iets waarbij wij hem natuurlijk graag helpen. Hij zal wel een ander IP-adres moeten gaan hebben, maar ook dat is in zijn geval – hij surft nu mee op de draadloze router van zijn bedrijfje dat vlak naast zijn woning is – niet onoverkomelijk omdat hij zelf een internetaansluiting kan nemen. Of hij terugkeert is dus ook zijn keuze: of uit principe wegblijven en Linden Lab blijven haten, of kiezen voor zijn vrienden en onder een andere naam reïncarneren in Second Life. Hoe dan ook tonen alle discussies via blogs, e-mails en MSN aan hoe real life verweven is met Second Life en dat het verschil tussen die twee werelden veel kleiner is dan de meeste mensen denken. En dat er daarom nog heel veel ethische vragen opgelost moeten worden, zoals die in hoeverre het moord is als Linden Lab een avatar van het leven berooft, of diefstal als je het virtuele bezit van iemand verbeurd verklaart. Het lijkt erop dat ze daar in San Francisco ook nog niet goed raad mee weten. Het is weer zondag. Vanavond alweer de derde party zonder Carl…
Gepost in Second Life Geen reacties »
2 juni 2010
Gisteravond op www.ridderradio.com of zo je wilt www.denieuwemens.eu een verhaal gehouden over politiek en spiritualiteit. De opnames waren gewoon thuis bij Ojas en Dorith in Buitenveldert, waar alles vanachter de computer werd geregeld. Live. Hooguit maar een paar honderd luisteraars, maar toch! Voor mijn bezoek aan hen heb ik nog even over het Gelderlandplein gezworven. Niet alleen om zeven pioenrozen voor de gastvrouw te kopen, maar ook omdat ik van 18 maart 1987 tot 20 juli 2001 in deze wijk heb gewoond. In die veertien jaar heb ik meegemaakt hoe het vanouds gezellige plein door megalomane projectontwikkelaars veranderd is in een decadente luxe koopgoot. Met als gevolg dat ik tegenwoordig, zodra ik dat winkelcentrum binnenkom, altijd bevangen word door een vervreemd gevoel van depersonalisatie, alsof ik in een virtuele wereld ben beland. De notenbar, de doe-het-zelfwinkel, de broodjeszaak… ze zijn allemaal verdwenen en aan de buitenkant schittert een kale stenen vlakte door gebrek aan schoonheid en terrassen. Kortom: als je zelfmoord wil plegen, ga dan naar het Gelderlandplein! Want als ergens het leven in de waan van megalomanie, geld en genot in de kiem wordt gesmoord is het wel daar. Vergeleken met deze exponent van het neoliberalisme behoort Second Life tot real life!
Het lag dan ook voor de hand dat het neoliberalisme en Second Life ter sprake zouden komen tijdens het uur praten met Ojas. Het thema was politiek en spiritualiteit en met een koptelefoon op zat ik naar Ojas, de webcam en het beeldscherm te kijken waarop tegelijk gechat werd over de topics die we aansneden in het programma. Weinig muziek en veel spreektijd gelukkig, zodat ik Ken Wilber, Rob Wijnberg, Jed McKenna, Frank Ankersmit, Osho, Douwe Tiemersma, Ayn Rand, Lao Tse, Henk Vonhoff en vele andere verlichte en verduisterde mensen de revue kon laten passeren. En dat allemaal naar aanleiding van een artikel dat ik in De Koorddanser had geschreven. Het ging er heerlijk ontspannen aan toe, hoewel ik achteraf vind dat ik iets langzamer en duidelijker zou moeten praten. Ik hamerde op heelheid – niet alleen als persoonlijke hobby zoals je dat vaak ziet in newageland, waar velen zo trots op hun eigen groei, ontwikkeling en wortels zijn. ‘De meeste mensen hebben de vervelende neiging zich met zichzelf te identificeren,’ grap ik dan. Maar heelheid gaat verder, ook als acceptatie van de wereld zoals hij is, een constatering dat de huidige politieke ontwikkelingen kennelijk een fase zijn waar de mensheid doorheen moet. Waarmee ik dan trouwens ook mijn eigen kruistocht tegen het neoliberalisme accepteer! En in de derde plaats gaat spiritualiteit dan ook nog om heelheid met andere werelden die velen maar al te makkelijk ‘virtueel’ noemen, maar die daarom nog niet minder echt zijn. Bij dit alles lanceerde ik humor als spiritueel medicijn, want waar ontstaat lichtheid en loslaten van identificaties beter dan in het relativeren van onszelf en onze idealen? Het uur was te snel voorbij en na afloop hebben we onder een glas wijn meteen 28 september in onze agenda’s gezet voor een volgende uitzending die over Second Life zal gaan.
Ojas en ik kennen elkaar al sinds 1988, het jaar waarin ik in de commune op het Cornelis Troostplein in Amsterdam ging werken. Samen met onder andere Nandan en Almast zette ik het edit-project op, met als doel zoveel mogelijk van Osho’s woorden te digitaliseren. In die warme zomer zetten we een stuk op twintig computers in een grote zaal en daar gaf ik instructies aan sannyasins die allemaal enthousiast meededen aan het voeden van harde schijven, die indertijd soms wel zo’n 20 megabyte aan woorden konden opslaan. Daar heb ik Vriend voor het eerst gezien, die in sportieve kleding achter een Apple zat. Ik sliep thuis, maar at mee uit de communekeuken, rookte mijn sigaretjes in de tuin onder soms rare discussies over homoseksualiteit, aids, of de mate waarin Osho dacht, wat door een arts ontkend werd. Rond 1990 zat ik met Ojas daar tot diep in de nacht het Osho Magazine in elkaar te flansen met behulp van een laserprinter die minuten nodig had op een A4-tje af te drukken, wat toen een echt wonder was. Net als de fax die op zijn bureau stond. Mooie tijden, mooie herinneringen, terwijl er ook veel dingen gebeurden die het daglicht nauwelijks konden verdragen, wat voor mij echter nooit mijn relatie met Osho heeft verstoord. Zelfs niet toen hij dingen in mijn ogen wat minder handig aanpakte: een verlichte is niet onfeilbaar.
Ik heb vrijwel geen contact meer met het boeddhaveld – althans niet in de real life wereld – en steeds minder de behoefte om überhaupt bij een spirituele beweging te horen. Ik hoef niet meer zo te shoppen van satsang tot satsang. Vind het leuk om een paar keer bij Tony Parsons geweest te zijn, of een keer bij Philippe Renard of Douwe Tiemersma. Hoe hoog ik ze ook aansla, ik zit altijd met een mond vol tanden als het moment van vragen stellen is aangebroken, omdat ik meestal toch wel vermoed wat het antwoord zal zijn. Ik wil alleen zijn, mijn eigen eenzame weg volgen. ‘Het is moeilijk om collectief spiritueel te zijn,’ zei Ojas nog door de telefoon. Misschien is dat wel per definitie onmogelijk. Hoewel ik dat gevoel van onmogelijkheid wel weer graag met anderen deel. Zoals gisteravond. Nee, ik heb geen stemadvies gegeven maar wel gewezen op de absurditeit van het neoliberalisme dat in wezen onverenigbaar is met een spirituele benadering omdat dit juist het ego verheerlijkt en het altruïsme verafschuwt. Toen ik weer thuis kwam heb ik vannacht nog de Stemwijzer op mezelf losgelaten. Hoewel ik meer van de ChristenUnie lijk te houden dan me lief is, klopte de uitslag precies met wat ik altijd dacht. Bovenaan stond de Partij voor de Dieren en helemaal onderaan de VVD…
Gepost in Maatschappij en politiek, Second Life, Spiritualiteit 1 reactie »
26 mei 2010
Een koude windvlaag sloeg me tegemoet toen ik vanmorgen het slaapkamerraam opende. Die kou wil maar niet weg en irriteert me steeds meer. Af en toe hebben we een paar lenteachtige dagen, maar daarna keert hij weer terug, de bedrieger. Deze verraderlijke lente doet me denken aan het onderwerp waarover ik een artikel aan het schrijven ben, het neoliberalisme. En die wind associeer ik met de aanhangers ervan die aanvoelen als vierkant, koud, meedogenloos beton. Neoliberalen geloven in de vrije markt en een terugtrekkende overheid. Tenzij het gaat om de vrije markt te beschermen natuurlijk. En waar ik het meest van geschrokken ben is het radicale van hun opvattingen.
Een verplicht boek over dit onderwerp is De utopie van de vrije markt van filosoof en theoloog Hans Achterhuis. Een degelijke en uitstekend gedocumenteerde studie, die bovendien ook nog goed verkocht wordt ook. Hierin komt ook Ayn Rand aan het woord, die met haar filosofie de basis van het neoliberalisme legde: niet het altruïsme is een deugd, maar het eigenbelang. Iets voor anderen doen, helpen, betrokkenheid, iets geven is Rand een gruwel. Als iedereen alleen rationeel aan zichzelf denkt komt alles vanzelf goed. Greenspan was een aanhanger van haar, en uiteraard stamt ook het hele idee van de vrije markt uit haar gedachtengoed. Haar boek Atlas in staking ligt naast mijn bed, maar het zal wel even duren voor ik deze meer dan duizend pagina’s tellende bijbel van het neoliberalisme uit heb. Nu ben ik nog bezig is het menselijke boek Niemands land van Marcel van Dam die als ‘kind van de jaren zestig’ vol afschuw verhaalt van wat er allemaal na die tijd is misgelopen.
Al decennia lang wordt neoliberaal beleid doorgedrukt en dit ideaal van de survival of the fittest dat het egoïsme hoog in het vaandel heeft wordt systematisch door overheden omhelsd. Met als gevolg dat ook burgers steeds minder rekening met elkaar gaan houden en zich hufterig gaan gedragen. Het neoliberale monster kom je overal tegen als je goed oplet en het weet te herkennen. Bijvoorbeeld in enkele woorden van Gerda Verburg die zich in nrc.next van 10 mei 2010 verdedigt tegen de aanklacht van 100 hoogleraren tegen de vee-industrie: daarmee ‘overschatten zij in deze mondige en zelfbewuste maatschappij van vandaag schromelijk de rol van de overheid. En misschien erger nog, zij onderschatten de kracht van marktpartijen om een verdere verduurzaming mee vorm te geven.’ Neoliberalisme in een notendop: minder overheid en héél veel vertrouwen in de markt.
Heel schrikbarend in het radiale van het neoliberalisme: al het oude moet echt vernietigd worden om een nieuwe, op de marktwerking gestoelde samenleving te creëren. Als het marktprincipe nog niet goed werkt, dan is het kennelijk nog niet goed genoeg toegepast. Dan moet een en ander desnoods met meedogenloze harde maatregelen worden doorgedrukt, zoals Milton Friedman en zijn Chicago Boys een halve eeuw geleden in Chili verkondigden. Kennelijk is overheidsinmenging hier wel gerechtvaardigd, waarmee blijkt dat neoliberalen niet gespeend zijn van opportunisme. Je kan in rampen geloven, in 2012, in maitreya’s, in complottheorieën, in overvallen uit andere sterrenstelsels, maar wat ons werkelijk bedreigt ligt veel meer voor de hand, zo duidelijk dat je er overheen kijkt.
Hopelijk is die koude wind een frisse wind. Gelukkig hoor je hier en daar steeds meer vraagtekens bij de zegeningen van de markt en het neoliberalisme, dat uiteraard ook de oorzaak van de kredietcrisis is. Maar de opmars van rechts vind ik doodeng. ‘Onder aanvoering van de VVD is de Staat der Nederlanden de laatste vijftien jaar uitgekleed,’ schrijft opinieredacteur René van der Lee in De Gooi- en Eemlander van 22 mei 2010. ‘Alle macht kwam bij ‘de markt’ te liggen, daar moest het heil vandaan komen. Nederlandse banken die mee wilden in de vaart der volkeren werd geen strobreed in de weg gelegd; het toezicht werd tot het minimum beperkt. Inmiddels weten we tot welke ellende dat heeft geleid: bijna een half miljoen werklozen en een staatsschuld van 375 miljard euro. Kiezers kijken zelden of nooit in de achteruitkijkspiegel als ze naar het stemhokje gaan. Dat is het geluk van Mark Rutte.’
Heeft de koude wind van de laatste weken met dit alles te maken? Wie weet. Alles hangt met alles samen, en een volk krijgt het weer dat het verdient. Omdat spiritualiteit altijd draait om het loslaten van het ego is een neoliberale instelling daar per definitie strijdig mee. Je kunt niet tegelijk heelheid nastreven – zowel binnen jezelf als met de wereld om je heen – en het nastreven van eigenbelang verheerlijken. Sterker nog, met veel van die ‘linkse hobby’s’ zul je uiteindelijk het beste af zijn omdat vrede uiteindelijk alleen maar in die heelheid gevonden kan worden. Het volstrekt aspirituele neoliberalisme heeft de afgelopen decennia heel stilletjes al veel politieke partijen besmet. En niet alleen de rechtse partijen. Opletten dus, straks op 9 juni! Hou ze in de gaten als je wilt dat het eindelijk eens lente wordt! Gebruik je achteruitkijkspiegel!
Gepost in Geen, Maatschappij en politiek Geen reacties »
21 mei 2010
‘Drugs toestaan? Dat wordt echt een grote ramp,’ staat vandaag op de opiniepagina van nrc.next te lezen. Dit naar aanleiding van een progressief voorstel van Bolkestein, eerder in deze krant, om het verbod op soft- en harddrugs op te heffen. Lijkt mij een prachtig idee. Want intussen is de halve wereld bezig met het bestrijden van drugscriminaliteit. Kan je nagaan wat een tijd, energie en geld er overblijft als je dat niet meer hoeft te doen! Het toestaan van drugs lijkt me ook heel liberaal in de positieve betekenis van het woord. Waarom mag ik me wel een coma zuipen en wordt moeilijk gedaan over een jointje Nederwiet? Zoals ik al eerder zei: op de weg gebeuren meer ongelukken door drank dan door weed. Hoewel de laatsten wellicht nooit hun bestemming bereiken zullen ze veel minder brokken maken dan die dronken lui achter het stuur.
Terug naar nrc.next. In een artikel noemt psychiater, publicist en medisch directeur van een verslavingskliniek Bram Bakker vier bezwaren tegen Bolkesteins voorstel om het verbod op soft- en harddrugs op te heffen.
1. Het aantal verslaafden neemt toe. Dit wordt hier niet onderbouwd. Het zou kunnen. Natuurlijk zal er minder verslaving in Zweden zijn, gewoon omdat drugs daar lastiger te krijgen zijn. Maar ik lees niets over de mate van mogelijke verslaving. En ik lees niets over de definitie van verslaving, iets waar we in de jaren zestig nog wel eens ons hoofd over braken. Is wellicht alles wat we lekker en leuk vinden per definitie verslavend? Heeft verslaving te maken met identificatie met iets wat we moeilijk los kunnen laten? En hoe komt dat dan? En wat is er met de samenleving aan de hand als mensen daar behoefte aan hebben?
2. Steeds vaker is er ernstige ‘comorbiditeit’ ofwel naast de verslaving last van psychosen, ADHD, depressies of angststoornissen. Ja, ook ik rookte indertijd graag een jointje en geen van bovengenoemde ‘comorbide’ verschijnselen is me voor honderd procent vreemd. Dat wens ik dan ook niemand toe, naar tegelijk geloof ik echter niet dat drugs daar de oorzaak van zijn. Eerder zoek ik dat in een door drugs veroorzaakte verlaagde waarnemingsdrempel of verhoogde gevoeligheid waardoor dit soort ‘afwijkingen’ – die overigens in ons allemaal sluimeren – eerder aan de oppervlakte komt.
3. Cannabis kan medeoorzaak zijn van ernstige, chronische hersenziekte als schizofrenie. Zie hierboven. Maar waarom ben ik dan niet schizofreen? Of ben ik het wel zonder het te weten? Bram Bakker zegt dat af en toe een joint roken lang niet zo onschuldig is als we dachten. Ja, de cannabis is inderdaad veel pittiger dan in de jaren zestig, maar juist door opheffen van het verbod erop zou je de sterkte ervan beter in de hand kunnen houden. Op pakjes sigaretten staat ook te lezen dat roken dodelijk is, wat een pertinente leugen is, want ik leef nog steeds. En bovendien: wat is schizofrenie eigenlijk?
4. Grotere verkrijgbaarheid van drugs is gevaarlijk. Kijk maar naar GHB. Steeds meer mensen overleven het afkicken van deze partydrug niet. ‘Om politieke redenen wordt hier weinig ruchtbaarheid aan gegeven,’ schrijft Bakker. Maar is dan dit laatste niet juist de oorzaak van deze ongelukken? Als er weinig op de gevaren ervan wordt gewezen, denken velen dat zo’n partydrug onschuldig is, zodat juist deze ‘politieke redenen’ de oorzaak van deze sterfgevallen zijn. En hoe staan dezse gevaren trouwens in verhouding tot die van alcohol, waarvan toch overbekend is dat het systematisch onze hersenen aantast?
Jammer. Komt er eens een liberaal met een echt liberaal idee – want dat is niet de beste kwaliteit van liberalen –, is het weer niet goed! Want laten we eerlijk zijn: als er alternatieve dingen worden verboden komt dat meestal uit de hoek van de VVD met een nogal opportunistisch en betuttelend gebruik van haar liberale principes. Het blijft een behoudende partij en veel van wat vreemd en anders is, is eng. Er zijn natuurlijk uitzonderingen en het opkomen voor gelijke rechten voor homo’s en het homohuwelijk siert deze partij, maar drugs en alternatieve geneeswijzen zijn nog een paar bruggen te ver. Net als mensen die opeens met een echt liberaal idee komen, zoals Bolkestein.
Gepost in Gezondheid en welzijn, Maatschappij en politiek Geen reacties »