Navels voor vrede
9 januari 2026
Mijn moeder vertelde me altijd dat ik heel snel geboren was op die koude winternacht in januari. Ze had nauwelijks in de gaten dat ik er al was. Voor haar geen geboortetrauma dus. Ik was meteen al goed uit de kluiten gewassen. “Jij baart geen kinderen, jij baart mannen,” zou haar gezegd zijn. Mijn vader ging snel de dokter halen en rekende bij terugkomst snel uit hoe laat ik geboren moest zijn. Zes minuten over half vijf ’s nachts. Ik herinner mij niet dat hij in astrologie geloofde, maar hij hield van feitjes. Het was midden in een koudegolf met temperaturen voorbij dertien graden onder nul. Ik herinner mij niets van mijn geboorte. Dat moet toch een hele klap zijn geweest, zoals Pink Floyd met zware dreunen laat horen in het keiharde In the flesh? waarmee The Wall na vijftien seconden innige vrede opent. Maar ik ga niet op zoek naar een geboortetrauma, zoals dat in sommige kringen hoort. Ik kan hooguit zeggen dat ik me nooit echt thuis in de wereld heb gevoeld. Misschien is mijn oceanisch verlangen een herinnering aan de baarmoeder waar ik uit werd gegooid. Maar tegelijk heb ik nooit de behoefte gekend om in een vrouw te duiken. Niet lichamelijk althans. Ik zou trouwens niet eens weten hoe dat moet.
De navelstreng was verbroken. Maar mijn navel koester ik graag. Het derde chakra, bekend als de manipura. Eigenlijk vind ik dat het mooiste stukje van mijn lijf. Tegelijk is dat ook een van de zachtste, meest kwetsbare stukjes. Ze zeggen dat de zonnevlecht daar zetelt, zelfs het begin van de kundalini maar die wortelt in de onderste chakra bij het heiligbeen. Daar zijn mooie esoterische verhalen over. Hoe die energie via de zeven chakra’s oprijst om zich uiteindelijk in het kruinchakra te manifesteren, wat het doel en einde van je spirituele reis aankondigt. Osho heeft een van zijn mooiste meditaties ernaar genoemd. Velen geloven net als ik in die zeven chakra’s, maar ze zijn zó fijnstoffelijk dat ze voor de medische wetenschap onvindbaar zijn. Dit in tegenstelling tot de zonnevlecht die je vlak boven je navel kan voelen. Die plexus solaris is deel van het autonome zenuwstelsel, en is buiten de hersenen en het ruggemerg het grootste zenuwknooppunt dat we hebben. Die voel ik warm gloeien of pijnlijk verkrampen – vlinders in mijn buik of knoop in mijn maag – afhankelijk van zeg maar angst en spanning of rust en ontspanning.
Navel, manipura en zonnevlecht liggen dicht bij elkaar en lijken in artikelen vaak door elkaar heen te worden gebruikt, wat ik vaak verwarrend vind. Maar ze beïnvloeden elkaar wel degelijk, en ik heb een poos met ChatGPT daarover gechat. “De navel belichaamt het leven vóór identiteit,” schijft ze, en staat voor “erotiek zonder ontlading” zoals we dat bij tantra kennen. Hij is het restant van het voedingskanaal toen je nog ongeboren was zodat de navel ook staat voor het oceanische, nog niet ego-begrensde bewustzijn waarin je toen verkeerde. Het laten zien van je navel staat dan voor het staan in je eigen kracht, ruimte en het tonen van je kwetsbaarheid en zachtheid. Zodra ik een croptop aantrek ga ik meteen meer rechtop lopen. Ik mag gezien worden. Maar je weerloosheid tonen is in onze cultuur niet geliefd bij mannen. De meeste heteromannen hechten meer waarde aan wat zich boven en onder de navel bevindt, de gespierde borst, schouders en armen, hun sterke geslachtsdelen. Maar daarmee verwaarlozen ze het gulden midden, hun ware centrum, de buik die ze graag ook nog met sixpacks bedekken. Mannen hoeven niet mooi te zijn, en dat zijn ze vaak ook niet.
De navel herinnert je aan afhankelijkheid, geboorte, overgave en sterfelijkheid. Dat is niks voor mannen. Voor vrouwen is het normaler om dat te laten zien. Die geven zichzelf makkelijker bloot, wat je gelukkig ook bij veel gays ziet. De navel voelt als het stille betekenisloze en nutteloze gebied tussen boven en onder, tussen de hemel en de aarde in je eigen lijf. Gecenterd zijn. Voorbij de dualiteit. Ik zou eigenlijk een spirituele beweging moeten beginnen. Daar laten veel leiders en goeroes hun navel zien, en dat is niet zonder betekenis. Met het tonen van je navel ben je volstrekt open. Je laat je kennen. Er wordt vaak gezegd dat kleren de man maken, maar dat is juist de oorzaak van veel problemen. Want geef toe: het zijn meestal mannen die de wereld kapotmaken. Er kan alleen vrede komen als die zich gaan uitkleden en zich net als vrouwen meer bloot gaan geven. Maar dat durven mannen niet. Machogedrag is niets anders dan een diepgewortelde angst en lafheid. We denken dat we boven de dieren staan omdat we kleren dragen. Daarmee verdoezelen we onze buik met zijn navel, manipura en zonnevlecht in plaats van hem te laten spreken.
Ik moet zelf maar satsangs gaan geven. De Buiksprekers, het Manipurisme of de Navelstaarders. Voor mannen – vooral hetero’s – want vrouwen hebben dat minder nodig. Met crop tops als kledingvoorschrift, teneinde de meditatie niet door hogere of lagere lichaamsgedeeltes te laten afleiden. De navel als weg naar de vrede.
Gepost in Spiritualiteit, Uit mijn leven
