Stoute schoenen
14 februari 2026
Na het bezoek aan de dokter kwam ik deze week met stoute schoenen thuis. Ja, ik moet weer wat extra vitamine D gaan slikken, en over vier maanden mijn nieren weer eens laten onderzoeken, maar ze is zich misschien niet bewust dat ze me een nog veel beter recept heeft meegegeven. Want ik vertelde dat ik over vier maanden naar Helsinki wilde. Ze schoof meteen haar laptop naar ons toe en liet me de website van reisbureau TUI zien. Ja, ik moest zeker die reis gaan maken! Ik zei dat ik wat tegen al die administratie opzag, vooral omdat ik sinds 2001 nooit meer heb gevlogen. Op zich vind ik dat leuk, maar al die dingen die je eromheen moet regelen met inchecken en bagage en zo lijken me nogal ingewikkeld. Als dat maar goed gaat. Mijn laatste vlucht was met Vriend op 12 september 2001 naar huis na een conferentie in Zuid-Frankrijk van de rozenkruisers. Die zijn niet zo geïnteresseerd in wereldse zaken als Twin Towers, waarover ik pas in het vliegtuig las. Vlak voor de landing helde het vliegtuig en ik zag en voelde dat de wereld beneden ons voorgoed veranderd was.
De dokter wilde me niet terugzien voordat ik in Helsinki was geweest. Zo klonk het althans in mijn oren. Terug naar huis lopend wist ik het. Ik moest meteen mijn reis gaan boeken. Ik merk wel waar het vliegtuig strandt. En ik heb vier maanden om dingen uit te zoeken, zoals hoe groot en zwaar mijn rolkoffertje mag zijn, of ik met mijn pacemaker in een sauna mag en hoe ik in Helsinki met mijn iPad blogs ga schrijven en publiceren. Vier maanden de tijd om nog wat Finse woordjes te leren, zodat ik op straat kan vragen waar een toilet is. Anteeksi, missä on vessa? Wat ik moet uitspreken als Anteks, mis on vessa? En dan zal ik het antwoord toch niet begrijpen, want gesproken taal klinkt heel anders dan wat er geschreven staat. Waar gaat het in ’s hemelsnaam over als ik op een filmpje Stubb hoor praten? Ja, ik ken wel duizenden woorden in die taal, maar dat zijn vrijwel allemaal telwoorden. Het slaat nergens op, want alle Finnen spreken Engels. Maar goed, ik moest nu mijn knopen gaan tellen en de grootste ervan doorhakken.
Dus ik de volgende dag naar de website van TUI. Meteen tien dagen ofwel negen nachten prikken. Hotel boeken. Kwam ik opnieuw terecht bij hotel Arthur, niet ver van het station. Met dus dezelfde naam als mijn Finse vriend, die het jammer vindt dat ik alleen maar naar de hoofdstad ga. Komt later wel, rakas. Ik moet toch ergens beginnen? En mocht ik het daar opeens in mijn hoofd krijgen om even naar Lapland op en neer te gaan, dan houdt niemand me tegen. Ik plan helemaal niets. Heb al een globale plattegrond van Helsinki in mijn hoofd met plekjes die me wel interessant lijken. Maar eigenlijk gaat het mij het meest om de Finse mentaliteit te voelen, hoewel die in de hoofdstad wellicht minder te proeven is dan in de wouden, tussen de meren of onder het noorderlicht. Ik heb bewust voor die dagen gekozen omdat dan op 21 juni de zonnewende wordt gevierd. De zon gaat dan pas tegen 23:00 uur onder en komt rond 4:00 uur alweer op. Zo’n acht graden naar het noorden maakt meer verschil dan ik dacht. Zal ik een beetje kunnen slapen in die voortdurende schemering in de nacht?
Ja, ik vind het een beetje eng. Zal ik me een beetje in restaurants kunnen redden? Moet ik voor de zekerheid een uitschuifbaar wandelstokje meenemen? Durf ik in het reuzenrad om van een mooi uitzicht te genieten? Na decennia niet meer van het buitenland gezien te hebben van Duitsland en België, hoop ik de smaak te pakken te krijgen om weer eens verder te reizen dan mijn neus lang is. Waar maak ik me zorgen over? Ja, ik trek mijn stoute schoenen aan, hoewel dat wel stoute sandalen zullen worden. In het ergste geval overleef ik het niet, maar dan heb ik in elk geval een stukje van the happiest country in the world gezien.
Gepost in Uit mijn leven
