Vriend verhuist
10 maart 2026
Vandaag is De Dag. Honderd dagen stond de teller in de hal van Naarderheem aan te geven hoeveel dagen er nog restten tot de verhuizing naar de nieuwbouw. Gisteren stond die teller op 1. Ik zag de afgelopen anderhalf jaar hoe vlak achter het vijftig jaar oude gebouw de nieuwe locatie van Naarderheem werd gerealiseerd. Zes verdiepingen hoog, met gloednieuwe kamers waar mensen met parkinson, en ook mensen in het tijdelijke revalidatiecentrum in het voormalige ziekenhuis in Blaricum, een plek krijgen. Vandaag en morgen dus een gigantische logistieke operatie, waar ze zo weinig mogelijk hulp van partners en familie bij willen hebben. Voor je het weet lopen die alleen maar in de weg. Gisteravond heb ik de spullen van Vriend in dozen gestopt die ik gelabeld heb, samen met alles wat daar niet past zoals de ingelijste poster van Escher, zijn rollator, boeken, nachtlampje, rollator en de vaas met kunstbloemen.
Een maand geleden hebben we een rondleiding door de zes verdiepingen hoge nieuwbouw gekregen. Daarin is aan van alles gedacht. Vier liften met deuren aan beide kanten zodat je daarin niet met rolstoelen hoeft te draaien. Een uitgekiende kleurstelling op de muren. Altijd wel ergens daglicht in de gangen. Iedereen een eigen sanitaire ruimte naast de kamer. Beeldschermen op de kamers waarop het dossier van de bewoners kan worden ingezien. Er komt een mooie tuin aan de noordzijde. Er is een groot en hoog restaurant, ook hier met een open keuken. Ik heb toen met Vriend zijn toekomstige nog kale kamer op de tweede verdieping bekeken. Met een Frans balkon en uitzicht op Naarden Vesting. Ik wees hem op de Grote Kerk waar we ooit de Mattheüs hebben bijgewoond, en ook andere concerten. In hoeverre drong en dringt dit alles tot hem door?
Vooral voor dementerende mensen is verhuizen niet gezond. Het komt vaak voor dat mensen daarna nog extra achteruitgaan. Toen Vriend gisteren vroeg waar ik na ons afscheid heen ging, vertelde ik dat ik nog steeds in de Bijvanck woonde waar we een kwart eeuw hebben samengewoond, maar dat zei hem niet veel. Ik duim ervoor dat hij meerdere momenten van paradoxale luciditeit zal krijgen, dat onverklaarbare verschijnsel waarbij dementerenden even heel helder zijn, alsof ze zelfs hun eigen dementie vergeten. Gisteren zat ik zoals zo vaak even met Richard buiten te roken. Een stronteigenwijze humoristische heel aardige man die ik juist daarom graag mag. Hij vertelde dat sommige mensen overleden na een verhuizing. Maar wat moet je anders? Soms is niets anders mogelijk. Net zoals er soms medicijnen worden gebruikt waar je liever een psychotherapie had gezien, maar waarvoor geen tijd en geld is.
Terwijl ik dit schrijf wordt Vriend in zijn rolstoel naar zijn nieuwe kamer gereden. En worden de dozen daar neergezet. Waf en Beertje zitten daar ook in, die wellicht een vertrouwd rustpunt voor hem zijn. Hij houdt zijn eigen bed en nachtkastje. Pas om zeven uur vanavond mag en ga ik hem weer opzoeken. Dan heeft hij al in het nieuwe restaurant gegeten. Daarna moet Vriend een paar dagen zonder mij, want pas vrijdag mag ik weer in het restaurant eten. Ben benieuwd welk plekje we daar krijgen. En hoe en waar ik onze tafelgenoten Anna en Keimpe weer terugvind. En daarna eindelijk weer een normaal regelmatig leven. Ik moet vrijdag nog even naar de cardioloog en volgende week naar de tandarts, en dan breekt ook voor mij het normale regelmatige leven eindelijk weer aan. Ik weet niet in hoeverre Vriend snapt wat er allemaal gebeurt, en ik wens hem toe dat hij zich realiseert dat hij dit allemaal ook niet hóéft te snappen.
Eindelijk breekt de lente aan.
Gepost in Uit mijn leven
