PHPD
30 maart 2026
Onlangs zei ook Richard het toen ik hem na ons roken naar de hoofdingang rolde. Ik zie er goed uit voor mijn leeftijd. Dat heb ik al mijn hele leven, dat mensen me veel jonger inschatten dan ik ben. Dat is nu bijna tachtig jaar, maar niemand die me die leeftijd zal geven. In Naarderheem dacht zelfs iemand dat ik de zoon van Vriend was. Ik voelde me gevleid en genoot daar stilletjes van. Mijn jongere uitstraling komt ook omdat ik me als een jeugdiger iemand gedraag. In een gespreksgroep voor mantelzorgers voel ik mij de jongste van de groep terwijl het leeftijdsverschil met de anderen niet echt groot is. Daar zit ik dan als jongere oudere, want diep van binnen ben ik nauwelijks de puberteit gepasseerd. Daarom vind ik Richard aardig, die kan ook zo heerlijk stronteigenwijs zijn, net als Vriend. Dat soort mensen heeft altijd een plekje in mijn hart.
Toch ben ik vanbinnen de afgelopen jaren onevenredig veel ouder geworden. Anderen zien niet dat er gehoorapparaatjes, een nieuwe heup en een pacemaker in en aan mijn lijf zitten. Hou daar even rekening mee als je me gaat opeten. Na zo’n driehonderd meter lopen wil ik even zitten, en ik ben benieuwd hoe ik dat straks in Helsinki ga doen. Soms drijven er wolken in mijn rechteroog, of van die migraine-aura’s in beide ogen. Die laatste zijn trouwens best psychedelisch. PHPD: pijntje hier, pijntje daar. Soms zes pijnlijke schokken in mijn rechterschouder vanwege een gordelroos midden in de coronacrisis. Mijn verdunde huid maakt me slecht tegen veranderend weer kunnen. En vrijdag weigerde mijn linkervoet even dienst toen ik weer uit mijn stoel opstond. Ze wordt mijn lichaam in de loop van jaren steeds meer een rammelkast. Maar ze zeggen dat krakende wagens het langst lopen.
Marcel waarschuwde me al ervoor dat ik met mijn verzorging van Vriend veel te ver ging. “Op het randje,” zei hij toen we hem zomer 2024 naar Naarderheem hadden gebracht. En als ik mijn dagboek lees over de tijd daarvoor snap ik zelf niet hoe ik dat heb uitgehouden, want ik was druk bezig mijn eigen lijf af te breken. Ik woog opeens veel minder. Mijn nieren begonnen te haperen. Ik had te weinig vitamine B 12. Mijn cardioloog stopte me onder de bètablokkers om mijn te enthousiaste hart wat te kalmeren. Wellicht heeft mijn afgenomen potentie er ook mee te maken. Het gevaar van mantelzorg is dat je vergeet aan jezelf te denken. Ik ben altijd al een type geweest dat meer aan anderen denkt dan aan zichzelf, dat zijn eigen grenzen slecht bewaakt. Maar zoals egoïsme sadistisch kan zijn, kan altruïsme masochistisch zijn. Dat laatste ligt me wel, zoals trouwe lezertjes van mijn blogs kunnen vermoeden. Maar alleen niet op deze manier. En toch heb ik weinig medelijden met mezelf. Het is de prijs die ik betaal voor een toch overwegend gelukkig leven.
Ik moet denken aan Dorian Gray uit het beroemde boek van Oscar Wilde. Die wilde fysiek mooi blijven, wat ten koste ging van zijn ziel. Ik zie dat veel. Mensen die hun ziel verliezen in lichamelijke gezondheid en schoonheid, maar die vanbinnen niet meer echt leven. Die vechten tegen aftakeling, terwijl het volgens de tweede wet van de thermodynamica niet anders kan. Uit chaos zijn we geboren en tot chaos zullen we terugkeren. Dat, de dood, is de Angst der Angsten die we niet onder ogen willen zien. Ik ook niet, tenzij ik me gewoon gelukkig voel. En geluk is eigenlijk niets anders dan liefde. Liefde voor alles, zonder uitzondering, want alles hoort bij het Bestaan, dat volgens Spinoza synoniem is aan God. Zodra ik ook maar op één grassprietje verliefd ben, ben ik op de hele wereld verliefd en wordt alles tot Schoonheid omgetoverd. De kosmos danst tot die erbij neervalt en als chaos rust in niets doen. Hoewel ik niet weet hoe je niets kan ‘doen’, evenmin als hoe je dood kan ‘zijn’ …
Laat mij maar aftakelen. Als voorproefje van het onvermijdelijke sterven. Uiteindelijk zal ik me zonder lichaam moeten weten te redden.
Gepost in Uit mijn leven
