Genetische roulette

Date 21 december 2014

Genetische roulette. Dat is de titel van een artikel in De Natuur Uw Arts van de Stichting Natuurlijk Welzijn. We kennen inmiddels het verhaal van het landbouwgif glyfosaat dat wordt toegepast om massaal maïs te kunnen oogsten. Opdat de maïs niet zelf aan dit gif ten onder gaat wordt dit genetisch gemanipuleerd zodat het er zelf wél tegen kan. Het gevolg is niet alleen dat wij steeds meer genetisch gemanipuleerd voedsel eten, maar daarmee ook het glyfosaat waarvan de maïs zelf geen last heeft. Het resultaat is zeer twijfelachtig omdat wij onszelf niet met genetische manipulatie resistent voor glyfosaat hebben gemaakt. Met dat spul zitten wij dus letterlijk in onze maag. Vooral in Amerika. ‘In de laatste 15 jaar zijn ontstekingsziekten van het maagdarmkanaal toegenomen en ook allergieën, auto-immuunziekten (waarbij het immuunsysteem het eigen lichaam aanvalt), nierziekten, diabetes en hartziekten,’ schrijft de ayurveda-arts Gerrit Jan Gerritsma.

Hoewel het me moeilijk lijkt om een direct causaal verband aan te tonen – McDonald’s levert immers ook zijn eigen bijdrage aan de laatste twee ziekten – lijkt het me duidelijk dat hier een bloedlink spel wordt gespeeld. Maar wellicht ligt ook hier een mooie toekomst voor het roemruchte bedrijf Monsanto in het verschiet, want wat zij met soja, maïs en aardappelen kunnen, moet ook voor mensen mogelijk zijn. Dan kan ik tenminste rustig mijn tuin weer spik en span maken met Roundup, zonder bang te hoeven zijn voor enge ziektes. En als we toch bezig zijn, waarom dan niet tegelijk ook vele andere ziekten genetisch weggemanipuleerd? En laten we onszelf meteen onsterfelijk maken! Knippend en plakkend in ons DNA zijn we eindelijk in staat ons ideale zelf te scheppen. Het paradijs is niet iets uit een ver verleden, maar uit onze nabije toekomst!

Als we onsterfelijk zijn hoeven we ons niet meer voort te planten. Dat scheelt al een boel gezucht en gesteun. Omdat het zorgen voor een nageslacht naar de achtergrond schuift, zullen hormonen in de loop van de tijd als vanzelf geleidelijk uit onze lichamen wegebben. Zo worden we na duizenden jaren, nog altijd jong en mooi, androgyne wezens die ervan overtuigd zijn dat seks alleen maar bedoeld is om er plezier aan te beleven. Monsanto zorgt ervoor dat er voedsel genoeg is. Google zorgt ervoor dat we ons nooit vervelen. Facebook zorgt voor ons sociale leven. Het is echt luilekkerland tegen die tijd! Omdat er geen problemen zijn – en die zijn er niet want onsterfelijke mensen zijn nergens meer bang voor – hoeven we zelfs niet meer te denken! Onze hersenen dreigen te atrofiëren, iets wat menig religieus leider en politicus niet erg zal vinden. En omdat robots het werk van ons overnemen en we meer en meer in virtuele werelden wandelen, dreigt er ook van onze spieren weinig meer over te blijven.

Zo sussen we onszelf langzaam in slaap en komen zelfs niet op het idee om onze eigen degeneratie met genetische manipulatie te lijf te gaan. ’l Histoire se répète. Als we een paar miljoen jaar oud zijn is er weinig meer van ons overgebleven, hebben we nauwelijks nog een lichaam en lijken we nog het meest op kleine kwabberige kwalletjes. Maar wie weet kruipen we dan na verloop van tijd het land op en begint alles weer van voren af aan. Met aan het eind van de evolutie een nieuw spelletje genetische roulette. Mesdames et messieurs! Faite vos jeux! Rien ne va plus!

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Depressietijd

Date 18 december 2014

Ja, ook ik ben wel eens depressief hoor! Een paar weken geleden had ik er weer eens flink last van. Het is er ook de tijd van het jaar voor. De enige remedie die ik weet is om er maar eens flink in te duiken. Somberheid, uitzichtloosheid, machteloosheid. Verschrikkelijke gedachten die allemaal in me opkomen. Het leven hoeft niet meer zo, maar voor ik er een eind aan maak moet ik nog wel wat zakelijke dingetjes regelen. Niet alleen administratief en financieel, maar ook een mooie tekst op mijn grafsteen zoals ‘Onder Rutte kon hij niet meer leven.’ Ergens diep van binnen weet ik dat zo’n tekst nergens op slaat, maar toch. Kan ik het Domste Kabinet Aller Tijden verwijten dat ik het leven niet meer zie zitten? Mijn lijf wordt ouder, en zeker voor zo’n narcistisch type als ik is het moeilijk te verdragen dat het zijn schoonheid, glans en energie verliest. Zo’n verzorgings- of verpleegtehuis, daar wil je toch niet in gezien worden als je een beetje zelfrespect hebt? Nee, de toekomst is kommer en kwel en in zo’n bui zou ik er het liefst stilletjes tussenuit willen knijpen. Het enige dat me in de weg staat zijn mijn vrienden en kennissen – ook die in Second Life – die ik dit allemaal niet wil aandoen. Evenmin als ik dat van een ander wil meemaken. Dan toch maar uitzichtloos doortobben. Of met zijn allen collectief uit het leven stappen, zoals in de zelfmoordclub waarvan ik eens droomde toen ik een jaar of achttien was: met zijn allen gingen we van het dak springen van het pas opgeleverde nieuwe schoolgebouw van het Hervormd Lyceum West.

In een depressie zit je helemaal in jezelf opgesloten. Je bent in-gewikkeld. Je hersenen zijn gecrasht en blijven vastzitten in een lethargische toestand van onmachtigheid. En je denkt alleen maar aan jezelf, zodat het eigenlijk een fase van hyper-egoïsme is. Alles en iedereen behalve jezelf is de schuld van je beroerde toestand. Zoals de financiële crisis die – zo las ik onlangs – het aantal zelfmoorden heeft doen toenemen. Eigenlijk zouden ze daar op de Zuidas hun mooie glimmende gebouwen ter beschikking moeten stellen voor de velen die op een relatief pijnloze manier aan hun einde willen komen. Want in een huis dat onder water staat verdrink je niet. Al dit soort gedachten blijven maar rondcirkelen in je hoofd, en zelfs als je weet dat het allemaal onzin is, blijven ze je bestoken met somberheid en machteloosheid. Je kunt natuurlijk zoals het hoort aan de antidepressiva gaan, maar daarmee hou je je depressie niet goed in stand. Uitzichtloosheid is immers voeding van depressie, en in zo’n toestand wil je niet geholpen worden omdat het toch geen zin heeft: het Domste Kabinet Aller Tijden treedt toch niet af! Als er iets was waarmee mijn moeder me in mijn jeugd nóg depressiever kon maken dan ik al was, dan waren het wel opbeurende opmerkingen en adviezen. Liever schreef ik er in 1970 het liedje Song of the dying over. Mijn enige remedie is: doe niks, helemaal niks, en duik erin! Let it be.

‘This too shall pass,’ is een Soefi-wijsheid die Nandan in een ring heeft laten graveren die hij altijd draagt. Een wijze raad, omdat het oproept om alle identificaties los te laten. En als vreugde en extase bij het leven horen, waarom verdriet en depressie dan niet? ‘Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt,’ dichtte Goethe. Misschien moet je er wel blij mee zijn dat je depressief kunt zijn. Want het laat zien dat je gevoel hebt, dat je lééft. Dat je intelligent genoeg bent om de idiotie van het Domste Kabinet Aller Tijden en haar volgelingen te doorzien. Dat je gevoel hebt. Hoogbegaafdheid gaat vaak samen met hooggevoeligheid. ‘Dan alleen is leven leven, als het tot de dood ontroert,’ dichtte Boutens, wat we op de rouwkaart van mijn moeder hebben laten drukken. Freud ontdekte dat er niet alleen een levensdrift was, maar ook een een doodsdrift, en eigenlijk denk ik dat het heel normaal is om bij tijd en wijle te verlangen naar er niet meer te zijn. We zijn zo snel geneigd om dingen lelijk te noemen, maar juist daarin kan zich een schoonheid van een veel diepere dimensie openbaren. Ook oude vervallen fabrieksgebouwen, een dode vogel in de tuin en mistige dreinende regenbuien horen bij het leven. Juist het treurige melancholieke andante of adagio middenin een klassiek concert hoort erbij en maakt het compleet. Is er zelfs de essentie van. Eigenlijk ben je pas rijk als je depressief kunt zijn. Of beter: als je dat toelaat, laat zijn zoals het is. Wat natuurlijk voor het hele leven geldt. Het mooiste licht kan alleen in de duisternis schijnen.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Geen verplicht vrijwilligerswerk!

Date 10 december 2014

Voor Blaricum geen verplicht vrijwilligerswerk voor mensen met een uitkering! Eindelijk is het gelukt die ‘tegenprestatie’ van de baan te krijgen, met dank aan mijn eigen fractie Hart voor Blaricum, De Blaricumse Partij en… de VVD! Al sinds februari ben ik ermee bezig, en gisteravond kwam de lokale verordening voor de Participatiewet, die op 1 januari van kracht wordt, hier in de gemeenteraad. Daarin stond – ondanks een eerdere motie waarin de raad te kennen gaf een verplichte tegenprestatie niet te willen – nog steeds dat het college deze tegenprestatie kan opdragen, maar waarom zouden we met dit ‘kan’ ruimte geven aan iets dat we toch niet willen? Ik hield dan ook een vurig betoog.

Laat er geen misverstand zijn: wij zijn niet tegen een tegenprestatie en denken zelfs dat veel mensen met een uitkering graag iets terug willen doen. Wij zijn echter wel tegen het verplichte karakter, het ‘opdragen’ ervan zoals dat in de verordening staat.

  • In de eerste plaats omdat gelijk werk gelijk betaald moet worden. Het kan toch niet zo zijn dat van twee mensen die hetzelfde werk doen de een bijvoorbeeld 70% van het minimumloon krijgt en de ander een normaal loon.
  • In de tweede plaats zal verplicht, opgedragen werk nooit met plezier en met minder arbeidsvreugde worden gedaan, wat leidt tot minder kwaliteit.
  • In de derde plaats zet het de deur op een kier om mensen te ontslaan en later weer goedkoop voor je te laten werken.
  • In de vierde plaats kan, nee: zal het leiden tot verdringing op de arbeidsmarkt.
  • In de vijfde plaats er is al veel maatschappelijke discussie en onrust over.

Sommigen beweren dat je volgens de Participatiewet een tegenprestatie moet opleggen aan mensen met een uitkering. Ik betwijfel dat. De Vereniging van Nederlandse Gemeenten VNG schreef al in februari: ‘Het kabinet heeft het plan laten varen dat iedere bijstandsgerechtigde verplicht een tegenprestatie moet leveren.’ En in de NRC stond een dag later te lezen: ‘In het regeerakkoord stond dat gemeenten dat moeten doen. Die dwang is er afgehaald.’ En zelfs onze eigen ambtenaar zei nog twee maanden geleden: ‘Beleid kan ook zijn: we doen er niets mee.’ Inmiddels hebben gemeenten als Amsterdam en Schagen afgezien van het opleggen van een tegenprestatie.

Ik diende dus mede namens coalitiegenoot De Blaricumse Partij (samen zijn wij als lokale partijen net een meerderheid in de raad!) een amendement in, een wijziging van het raadsvoorstel, waarvan de essentie is dat daar waar sprake is van ‘opdragen’ dit gewijzigd wordt in ‘aanbieden’. Dat haalt het verplichte karakter eraf. Na een schorsing over een aanpassing deed ook de VVD mee. Resultaat was dat alleen D66 tegen was, maar die haalt de VVD wel vaker rechts in. De wethouder was er niet echt blij mee, met als argument onder andere dat hij het liefst drie gelijkluidende verordeningen zag voor de drie BEL-gemeenten (Blaricum, Eemnes en Laren in een gemeenschappelijke regeling). Maar misschien komt het toch wel zo ver, want volgende week wordt dit amendement ook in Laren ingebracht.

Ik ben niet iemand die in alle schijnwerpers staat, maar die het wel leuk vindt om een klein vuurtje te ontsteken dat zich langzaam maar zeker uitbreidt. Net zoals ik met Fractiegenootje Rob (2,21 m) al jaren geleden aan de wieg stond van al het protest tegen de HOV dat nu door het hele Gooi woedt. Als raadslid heb je wel eens het gevoel dat je weinig invloed hebt omdat er zoveel geregeld en gedelegeerd is dat alleen de kleur van de lantaarnpalen overblijft om iets over te zeggen. Maar soms heb je als gemeenteraadslid toch echt wel invloed, wat bij deze is aangetoond.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

De laatste Sinterklaas

Date 5 december 2014

‘Maar Sinterklaas, wat doet u nu?’
‘Even pauze, Piet!’ en Sint kijkt uit over de daken van de stad terwijl hij wat nadenkend aan zijn baard zit te plukken.
‘Maar er is nog zoveel te doen!’
‘Ja, maar Sinterklaas vreest dat dit voor het laatst is.’
‘Maar Sinterklaas!’
‘Tradities komen en gaan, Piet. Zo ook wij!’
De schimmel hinnikt even alsof hij het er niet mee eens is.
‘Ik zou voortaan al het werk alleen moeten doen, maar dat is me te zwaar.’
‘Hoezo Sinterklaas?’
‘Omdat ik je moet ontslaan, Piet!’
‘Ontslaan? Na al die jaren? Waarom?’
‘Omdat je zwart bent, Piet!’

‘Maar Sinterklaas!’ en Piet laat van schrik de goed gevulde zak vallen.
‘Ik kan het ook niet helpen, maar Pieten schijnen niet meer zwart te mogen zijn.’
‘Maar dat kan ik toch ook niet helpen?’
‘Natuurlijk niet,’ en Sinterklaas laat zijn schimmel weer langzaam verder kuieren over de daken, waarbij Piet af en toe een pakje in een schoonsteen stopt.
‘Maar waarom mag ik dan niet zwart zijn?’ vraagt Piet.
‘Omdat ik wit ben, Piet.’
‘Nu snap ik er nog minder van, Sinterklaas!’
‘Het heeft met discriminatie te maken.’
‘Discriminatie?’
‘Dis-cri-mi-na-tie, ja. Jij bent gekleurd en omdat je mij zo mooi helpt en daar nog plezier in hebt ook ben je helemaal fout bezig. Zeggen ze.’

‘Pas op voor die zonnepanelen, Sint, daar bent u vorig jaar ook al een keer over uitgegleden!’
‘Dank je Piet.’
‘Dus omdat ik zwart ben mag ik u niet meer helpen?’
‘En ook omdat ik wit ben. En omdat zwarte mensen niet minder zijn dan witte mensen mogen zwarte mensen nooit meer in dienst van witte mensen zijn.’
‘Nou ja…’
‘Dat herinnert aan slavernij en zo, Piet. We zouden je niet alleen wit moeten schilderen. Jij mag ook geen oorringen dragen, en je lippen zijn veel te dik.’
‘Lipposuctie…’
‘Geen grappen, Piet. Dit is echt serieus.’
‘Ja Sinterklaas.’
‘En antwoord niet steeds met “Ja Sinterklaas”. Dat is veel te onderdanig!’
‘Ja Sinterklaas. Ik bedoel… mag dat ook al niet?’
‘Nou je het zegt, Piet. Dat boek over die grijstinten is voor deze schoorsteen. Ik hoop dat het de goede is.’

Piet krabt zich even met zijn roe achter de oren. Dan lichten zijn ogen even op.
‘Maar zwarten hebben ook vaak blanke mensen als slaven verhandeld hoor!’
‘Ja Piet, maar dat willen de blanken weer niet weten.’
‘Waarom hebben niet alle mensen dezelfde kleur, Sinterklaas? Dan was alles veel makkelijker!’
‘Dat moet je niet aan mij vragen, Piet. Ik ben wel heilig, maar weet niet alles hoor!’
‘U bent ook heel rijk! Hoewel u alles uitdeelt, mag dat zeker ook niet als blanke…’
‘Nou je het zegt: dat dikke boek met die ingewikkelde formule is voor deze schoorsteen hier, Piet.’
‘Dat wordt proppen, Sinterklaas.’
‘R > G,’ mijmert Sint. ‘Daarmee ben ik wel zo rijk geworden dat ik zoveel kinderen een plezier kan doen, Piet.’
‘Dus eigenlijk mag u als blanke niet rijk zijn?’
‘Ja Piet. En dat ik een kindervriend ben is ook al verdacht.’

Zwijgend vervolgen Sint en Piet hun tocht over de daken, beiden in hun eigen gedachten verzonken.
‘Ik vind die envelopjes zo’n raar cadeau, Sint. Helemaal niet leuk. Cadeaus horen mooie grote pakjes te zijn!’
‘Steeds meer geschenken zijn niet meer dan getallen, Piet. Cadeaus in de vorm van codes waarmee de kinderen – en ook de volwassenen – van alles kunnen spelen met al dat digitale spul van ze.’
‘Geef mij maar Lego of Meccano, Sint!’
‘Wij zijn niet meer van deze tijd, Piet. Zullen we maar naar een andere planeet gaan?’
‘Ja, voor de kinderen moeten ze hier maar een ander feest verzinnen. Want zo is het niet leuk meer.’
Het begint zachtjes te sneeuwen.
‘Het dak is glad hier, Piet, kijk uit. Voor je het weet lig je in de goot!’

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Gij zult participeren!

Date 4 december 2014

Op 1 januari is het zover. Dan gaan we participeren. Ik verheug me erop. Dan ga ik mijn buurvrouw helpen met haar steunkousen, vrolijke bloemen in de berm kweken, zwerfvuil in mijn straatje opruimen en dat soort dingen. Want we moeten als civil society zo zelfredzaam en zelfstandig mogelijk worden. Welkom in het sociaal domein met een nieuwe Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo), Wet op de jeugdzorg en Participatiewet. Met als rode draad dat we in onze eigen kracht worden gezet, meer verantwoordelijkheid voor onszelf gaan nemen en ons laten aanspreken op wat we nog allemaal wél kunnen, waarbij de gemeente voor zover nodig aanvullend maatwerk gaat leveren. Wat wil je nog meer?

‘Doe niet zo romantisch over de zorg voor elkaar,’ roepen Evelien Tonkens en Femmianne Bredewold vandaag in nrc.next. De overheid romantiseert van alles: de mantelzorg, de buurt, zelfredzaamheid en zelfstandigheid, actieve burgers, ‘generalisten’ die onder het adagium ‘één huishouden, één plan, één hulpverlener’ iedereen moeten kunnen helpen, de arbeidsmarkt en de bestuurlijke nabijheid. ‘De overheid stelt deze veranderingen voor als iets heerlijks dat we graag willen,’ concluderen de auteurs. Het artikel wordt prachtig geïllustreerd met exemplaren uit de Bouquetreeks ‘De Zorg’, met op de kaft van het deeltje ‘Zelfredzaamheid’ een arts die een vrouw met haar arm in een mitella omhelst.

Maar laten we eerlijk zijn. Met dit sociaal domein gooit het Rijk gewoon haar eigen verantwoordelijkheden over de schutting richting gemeenten. Met te weinig geld ook nog, dus als het de gemeenten niet lukt om een en ander netjes uit te voeren moeten ze maar fuseren. Het zijn gewoon ordinaire bezuinigingen, verpakt in mooie eufemismen met een gebloemd tekstballonnetje eromheen. Want in feite zegt Den Haag: zoek het zelf maar uit. Kent een overheid die het zo vaak over ‘eigen verantwoordelijkheid’ heeft wel haar eigen verantwoordelijkheden? Nee dus.

Ik kan me niet voorstellen dat dit alles met open armen ontvangen wordt zolang de Zuidas nog overeind staat. Want dáár ligt de oorzaak van de crisis en de daardoor noodzakelijke bezuinigingen. Daarom zie ik de toekomst van het sociaal domein dan ook met angst en beven tegemoet. Als gemeenteraad heb je er weinig invloed op, want Den Haag dicteert gewoon. Maar we mogen straks wel de klappen opvangen!

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

De echte werkelijkheid

Date 29 november 2014

In virtual reality smelten twee liefhebberijen van me samen: computers en spiritualiteit. Want computers kunnen ons uitstekend helpen om te dromen, terwijl de meest klassieke spirituele tradities zeggen dat het leven zelf al een droom is. Met virtual reality gaan we dus dromen in de droom, en dalen we nog verder af in de onwerkelijkheid. Precies het tegenovergestelde dus van wat spiritueel gewenst is. Maar ondanks dat kon ik het gisteren niet nalaten om naar De Brakke Grond te gaan voor een tentoonstelling over virtual reality. Daar was een DocLab expositie waar op verschillende manieren getoond werd hoe je de werkelijkheid meer immersive kunt maken en ermee kan manipuleren. Door je bijvoorbeeld het lichaam van het andere geslacht te geven, door presentaties om meerdere schermen om je heen te presenteren, door de ondertiteling van een documentaire te wijzigen, door met John Lennon naar Bermuda te zeilen – teveel om op te noemen. De werkelijkheid blijkt kneedbaar als was, en dan vraag je je zelfs af of die werkelijkheid wel de echte werkelijkheid is…

Maar voor de beste beleving van virtual reality moet je natuurlijk een Oculus op je hoofd zetten. Dan kun je in alle richtingen kijken en draait alles mee. Ik koos voor het programma Clouds met mooie psychedelische werelden. Ja, zweven is ook een van mijn hobby’s! Dat doe ik ook graag in mijn dromen, waar ik met het grootste gemak sierlijk door de lucht zwem. Dat gebeurde zo vaak dat ik mij eens heb voorgenomen om mezelf eraan te herinneren dat het een droom is. Maar dat werkte maar een beetje: dat voornemen kwam wel over in mijn droomwereld, maar eigenwijs als ik ben ontkende ik in mijn droom dat het een droom was. En dat deed ik gisteren niet met die beeldschermpjes voor mijn ogen en de koptelefoon over mijn oren: ik was mij er heel bewust van in werkelijkheid op een draaistoel te zitten en nog benen te hebben, hoezeer ze ook in het heelal onder me verdwenen leken te zijn. De kwaliteit van de beelden kon trouwens wel wat beter, vond ik.

Voor een betere immersieve ervaring zou je eigenlijk gewichtloos in een samadhi tank moeten liggen, met vederlichte bril en oorplugjes, onvoelbaar omwikkeld met zachte stimulatortjes die je huid van alles kunnen laten voelen. Maar kan dat zo ver gaan dat je vergeet dat je in een virtuele wereld bent? Dat je vergeet dat je droomt? Want pas dan is het echt virtueel, ben je pas echt in The Matrix. Volgens boze tongen is dat het doel van de ontwikkelaars van virtual reality. Maar je kunt het ook vanaf meer positieve kanten bekijken. Bijvoorbeeld als veilig middel om te leren autorijden of operaties te verrichten. Of om in de schoenen van het andere geslacht te duiken. Of om gewoon creatief te zijn en werelden te ontwerpen die in werkelijkheid onmogelijk zijn, zoals ik ooit deed in Second Life met een deur die achter je verdween als je erdoor was gelopen. Net als ruimtevaart die op het eerste gezicht wellicht een leuke hobby lijkt, kan virtual reality bijdragen aan nieuwe uitvindingen.

Het mooiste zou natuurlijk zijn als we met virtual reality het wezen van het dromen ontdekten, juist door dromen na te doen. Dan zou het ons kunnen leren om wakker te worden uit de zogenaamde werkelijkheid. Wil de echte werkelijkheid opstaan? Maar misschien is die er niet eens, omdat die weer een droom is binnen een nog hogere werkelijkheid, ad infinitum. De enige werkelijkheid die dan overblijft is dat alles een droom is, en dat de enige zekerheid die we hebben ons eigen bewustzijn is.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Hondenplaag

Date 19 november 2014

Gisteravond had ik niet één maar twéé honden aan mijn broekspijp hangen. Terwijl ik rustig langs een speelweide in de donkerte fietste, rende zo’n beest blaffend op me af. Gewoon rustig doorfietsen, Satyamo! Dat hielp niet. En even later kwam er nog een kleiner kefbeest bij. En maar grommen! Met hun tanden in mijn jeans kwam ik tenslotte tot stilstand, en eindelijk hoorde ik in de verte een vrouw fluiten naar die krengen, waarop ze verdwenen. Maar ik durfde niet terug te fietsen om haar aan te spreken, want ik kon in de donkerte niet zien of ze de honden aan de lijn deed. Maar ik was wel pissig, het liefst had ik die honden doodgetrapt. Stomme beesten. De uitlaatster was zeker aan het whatsappen, facebooken of twitteren in plaats van haar honden in de gaten te houden. En ik zou haar alsnog willen aanspreken, maar hoe vind ik haar? Op dezelfde tijd daar weer eens gaan kijken? Beetje eng idee. En hoe doe je aangifte tegen iemand die je in het donker niet eens hebt gezien? Lastig.

Ik hou niet zo van honden en die krengen weten dat. Toegegeven: er bestaan wel een paar aardige modellen zoals golden retrievers. Toen ik in de Bijlmer woonde had Max er zo een die bij mij kwam logeren als hij zelf met zijn vriend op vakantie ging. Lief beest om mee te wandelen in het Bergwijkpark. Maar in het algemeen heb ik niet zo’n hoge pet van die beesten. Twee jaar geleden had ik er ook eentje aan mijn broek hangen, waarop ik de eigenares wel even ter verantwoording riep en ze keurig nog dezelfde avond een briefje van vijftig in mijn bus deed om nieuwe jeans van te kopen. Maar gisteravond is mijn broek heel gebleven. En ik zelf ook trouwens. Ja, ik weet heus wel dat die beesten zich misdragen door het misselijke gedrag van hun eigenaren. Twee of drie huizen verderop hebben ze een hond die ik ’s zomers regelmatig luidruchtig uitscheld als hij weer eens door de tuin rent. Onterecht eigenlijk. Weet dat beest veel…

Op het autovrije straatje naar het winkelcentrum staat vaak een autootje. Hondenuitlaatservice. Op zich natuurlijk leuk dat mensen daar geld mee verdienen, want het houdt niet alleen hen maar ook de honden van de straat. En van het fietspad. Op datzelfde straatje lopen hond en eigenaar soms links en rechts van het fietspad. Dan kan ik me soms moeilijk inhouden om, heel onschuldig fluitend, door de lange lijn te fietsen die tussen die twee is gespannen. Die lange lijnen zijn wel een vondst, dat moet ik toegeven, maar wat ontbreekt is een sterke veer in het handvat, waarmee je de hond in één zwiep weer bij zijn halsband hebt. Wat me ook leuk lijkt is mijn neus eens in de gulp van de eigenaar te steken als zo’n beest weer eens aan mijn kruis snuffelt. Waarom zou een hond iets wel mogen wat een mens niet mag? Waarom mag hij wel wel piesen op straat, en mag ik niet wildplassen? De dierenemancipatie is echt een beetje uit de hand gelopen!

‘Hij doet niks hoor!’ wordt dan vaak geroepen als een hond je weer eens lastigvalt. Dééd hij maar niks! En dan dat altijd bezig gehouden willen worden. Gooi je een stok weg, brengt hij hem weer terug om je vervolgens smekend met lieve ogen te vragen om hem weer weg te gooien. Zucht. Misschien moet ik voortaan maar een stuk hout meenemen als ik ga fietsen. Twee stukken dan. Het eerste om weg te gooien en het tweede om zijn hersens in te rammen als hij niet achter de eerste aangaat. Dierenmishandeling? Nee, pure archaïsche verdediging is het! En de natuurlijke selectie een handje helpen, zodat alleen die honden overblijven die zich een beetje weten te gedragen zonder de buurt te terroriseren met geblaf, gebijt en gepoep. Ja, ik weet het wel, er zijn ook lieve en aardige honden en wellicht hebben enkele exemplaren zelfs een beetje bewustzijn. In de jaren zestig vroegen we ons zelfs af of honden verlicht konden zijn.

Maar intussen zit ik er maar mee. Moet ik voortaan, zelfs bij hondenweer, een andere route gaan fietsen? Moet er meer gehandhaafd worden? Hondenpolitie? Want intussen ben ik zelf de gebeten hond. Want hoe vaak ze ook roepen dat het niet zo is, mijn ervaring is dat blaffende honden wél bijten! En dat die beesten me soms als een hond behandelen. Ja, hondsbrutaal zou ik het willen noemen! Maar geen hond die erom geeft. Word ik cynisch? Nou, liever niet, want dat woord betekent eigenlijk… honds! Ben ik nu al besmet dan?

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

De Muur

Date 9 november 2014

Wat waren we blij toen de Muur viel! Op televisie de beelden zagen van de eerste mensen die er overheen klommen, er op stonden en juichten! Ook omdat dit alles zo wonderbaarlijk zonder bloedvergieten was gebeurd. Oost en West werden weer verenigd na een decennialang durende Koude Oorlog in de sfeer waarvan ik ben opgevoed, met als dieptepunt de Cubacrisis in 1962, waarin door De Sovjet-Unie met atoombommen werd gedreigd. Wat Barry Goldwater in 1964 nog eens herhaalde door op soortgelijke wijze in een verkiezingsfilmpje voor de democraten – ook niet altijd lieverdjes – de Vietnamoorlog (1955-1975) te willen beslechten. Maar ook aan het oostfront werd wel eens gedreigd met nucleair geweld, zoals door Andropov in 1983. Dat was best eng. Gelukkig was er hier en daar best humor, zoals in de film Dr. Strangelove van Stanley Kubrick in 1964, de televisieserie M.A.S.H. die met hun beroemde lied Suicide is painless tussen 1972 tot 1983 voor cynische vreugde zorgde, de Beatles met hun hit Back in the U.S.S.R. in 1968 en Europe die in 1986 haar fantastische hit The final countdown zong. Maar nu, in 1989, was dat allemaal voorbij. Met Gorbatsjov als een van de eersten die de Sovjet-Unie deed wankelen.

Maar nu, vandaag precies een kwart eeuw geleden, was het feest. Zelf ben ik, op een vliegstop in Moskou na, nooit in De Sovjet-Unie geweest maar ik had wel altijd het beeld van een kale, kille en koude vreugdeloze wereld. Achteraf vind ik het wel leuk dat reclame er verboden was, iets waar we hier in het westen ook wel wat meer aan mogen doen. En soms betrap ik mezelf erop ook nog wel andere communistische trekjes te hebben. In mijn studententijd werd ik in mijn kringen natuurlijk geacht op pro-Russisch te zijn, op of zijn minst anti-Amerikaans. Eigenlijk was ik geen van beiden, net zoals ik van zowel de Beatles als de Rolling Stones hield, wat eigenlijk ook niet kon. Ja, ik stond vaak heel dubbel tegenover protestzangers zoals Boudewijn de Groot met zijn Welterusten meneer de president omdat je met haat geen problemen kan oplossen. En toen studenten met het Rode Boekje van Mao Zedong gingen dwepen snapte ik er helemaal niets meer van. Communisme was voor mij even vreemd als kapitalisme. Ja, ik was links, en dat ben ik altijd gebleven, en heb nooit begrepen hoe mensen bij hun volle verstand rechts kunnen zijn.

Maar hoe blij we ook waren met de val van de Muur, het betekende ook de overwinning van het kapitalisme dat sinds die tijd bij gebrek aan tegenwicht echter dusdanig uit de hand is gelopen dat we intussen in een wereldwijde economische crisis zijn beland en het milieu naar de bliksem gaat. Want ongeremd kapitalisme staat niet los van het materialisme en het neoliberalisme dat de laatste decennia zo’n opgeld heeft gedaan. Iets waaruit sommigen pas de laatste jaren, zo niet de laatste maanden, een beetje wakker beginnen te worden. Van milieusceptici hoor je steeds minder, en terecht. Mensen als Rutger Bregman laten zien hoe verschillen tussen arm en rijk geheel uit de klauwen zijn gelopen en funest zijn voor de samenleving. Iemand als Thomas Piketty toont hoe de rijken nog rijker worden, juist door niets te doen. Ik hou niet van geweld en diefstal omdat ik niet geloof dat zoiets echt werkt, maar intussen zijn de kapitaalkrachtigen wel bezig Robin Hood wakker te schudden. Terwijl we vieren dat de Muur gevallen is – NS bood me al een enkeltje Berlijn aan voor € 25 – bouwen we nieuwe muren rond Fort Europa om onze rijkdom te verdedigen tegen anderen waarvan we vinden dat ze daar geen recht op hebben. En nu is het wachten op het moment waarop die muur valt.

Tear down the wall! Dat zong Pink Floyd in The Wall in 1979. Toen ging het niet over de Berlijnse Muur, maar over de psychologische muur waarmee we ons maar al te vaak beschermen tegen traumatische ongewenste herinneringen, die ook een deel zijn van onszelf. Je zou ook kunnen zeggen: de muur van het ego of ik, de muur in onszelf waardoor we niet tot heelwording in staat zijn. En ik geloof dat we niet verder komen als we niet eerst die innerlijke muren afbreken, en onze eigen angst en hebzucht onder ogen zien. Pas dan kunnen collectieve muren worden afgebroken en pas dan kan Europa bloeien.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Mijn blauwe lot

Date 7 november 2014

‘Heeft u een BLAUW LOT met een winnend lotnummer ontvangen?’ staat op de envelop die bij mijn bestelling zit. ‘Als dat zo is en u op reglementaire wijze reageert, dan is € 2.000,00, € 4.500,00 of € 30.000,00 voor u!’

Spannend! Er staan allemaal stempels van bevestigingen op: ‘NOMINATIE PRIJZEN’ en ‘BEVESTIGING WINKANSEN’ zijn ‘GOEDGEKEURD’. Onder ‘PRIJSBEDRAGEN VASTGESTELD’ staat ‘BEVESTIGD’ en onder ‘GOEDKEURING VOOR UITGIFTE’ is ‘LOT INGESLOTEN’ gestempeld. Dus: ‘OPEN ONMIDDELLIJK DEZE ENVELOP!’ Als ik die omdraai staat voor de zekerheid nog eens te lezen: ‘Open onmiddellijk deze envelop! DE INHOUD KAN WAARDEVOL ZIJN!’ Attent dat ze me er nogmaals op wijzen. Ook hier nog enkele opmerkingen zoals ‘STRIKT VERTROUWELIJK’, ‘SPOED’ en ‘DIRECTIE GOEDGEKEURD’ en wel door K. de Vries. Maar is dat niet die arme werknemer die steeds door Fokke en Sukke wordt geplaagd? Afijn, niet al te lang getreuzeld, Satyamo, en de envelop openen voordat die mooie prijs aan je neus voorbijgaat! Spoed!

Er zit een kleine ‘TOPPERCATALOGUS’ in, met op de voorplaat een ‘Prinsessenfee met waxinelichthouder’. Moet een typfoutje zijn, want zo’n ding was toch voor de koning bedoeld? Voor ‘slechts’ € 9,99, en dat is toch heel wat minder dan € 10,00. Het catalogusje, staat, net als een los velletje met aanbiedingen, vol met dingen die hoofdzakelijk door vrouwen worden begeerd: wetende dat ik een man ben, kennen ze me dus heel goed! Maar niet teveel getreuzeld, want daar gaat het nu even niet om. Ik leg de ‘Meebesteltip’ dus even opzij. Hoewel? Op de achterzijde staat het reglement afgedrukt. Maar dat zijn maar 6,5-punts lettertjes, dus dat zal wel niet zo belangrijk zijn. En ik heb teveel haast om die 1.309 woorden te lezen. Net als de terms of service of de license agreement bij computerprogramma’s: als ik die allemaal moet gaan lezen kom ik niet meer aan computeren toe. Ze kunnen toch moeilijk van me verwachten dat ik weet waarmee ik allemaal akkoord ben gegaan?

Vervolgens vind ik een brief van Garant-o-Matic, waarvan de naam me doet vermoeden dat ik echt een prijs heb gewonnen. ‘Gooi uw lot alstublieft niet weg, vooral niet omdat het een winnend lot kan zijn!’ Dat klinkt beter dan wanneer ik een lot heb waarmee ik niet kan winnen, toch? ‘Er zijn in het “Gouden Prijzenfestijn” maar 3 mogelijk WINNENDE BLAUWE LOTEN voor de geldprijzen.’ En: ‘Stuur uw lot waarop uw lotnummers staan vermeld tezamen met uw van een bestelling voorziene bestelformulier naar ons terug.’ En: ‘Ga dus NU voor het geluk dat ik u zo van harte gun! U hebt niets te verliezen. Reageer NU!’ Oké, als ik een blauw lot heb zal ik wel iets goedkoops bestellen. Misschien zit er ook iets voor slipjesfetisjistische mannen zoals ik tussen. Nu word ik wel razend nieuwsgierig, want op de achterzijde staat: ‘Er is ook nog een PHILIPS Ultraslanke Smart LED-TV & Immersive Sound 5.1. Home Theater t.w.v. € 5.000,00 te winnen!’ Wow!

Ik heb een blauw lot! Mijn hart gaat sneller kloppen. Zou het dan toch waar zijn? Er zullen toch echt ergens mensen een prijs moeten winnen! En waarom zou ik dat niet zijn deze keer? ‘EENMALIGE UITGIFTE’ staat met rode letters op het lot. En daarboven het lotnummer BP352 7473. ‘DIT LOT TERUGSTUREN’. Dat zou ik inderdaad bijna vergeten. Ook hier staat weer de handtekening van K. de Vries op: ‘Door het plaatsen van mijn handtekening bevestig ik, dat dit één van de geregistreerde BLAUWE LOTEN is,’ schrijft hij. Op het lot ontdek ik trouwens dat er maar liefst drie lotnummers op staan: HT1122417, HS1123376 en HR1124335 voor de drie geldprijzen, en ook nog HN1545953 voor die ultraslanke tv. Met mijn blauwe lot heb ik dus eigenlijk vier loten gewonnen! Dat schiet op! Toen ze me vroegen of ik een blauw lot met een winnend lotnummer had ontvangen, bedoelden ze dus niet dat een blauw lot een winnend lot is, maar een lot waarmee je vier andere loten kan krijgen, en dat ik die dus gewonnen heb! Dat vind ik royaal: vier loten!

Zo’n kans kan ik niet laten liggen, dus nu snel uitzoeken wat ik ga bestellen. Een 3-delige echte zoetwaterparel-sieradenset? Maar ik hou eigenlijk niet zo van opzichtige sieraden. Een herenhorloge? Maar ik heb mezelf net vorige maand op een Mondaine getrakteerd. Poezenslofjes? Dat vinden huisteddy’s Waf en Beertje vast niet leuk. Een sneeuwschep? De vraag is echter of het ooit nog eens gaat sneeuwen hier. Dinerkaarsen? Maar ik weet niet of die ook op tafel mogen bij een romantisch pianoconcert. Wat vervelend nou dat ik niks kan vinden! Hoewel ik lang niet alles heb dat ik geacht word te willen hebben – een vaatwasser, een auto en vijf keer per jaar op vakantie om te ontstressen – heb ik toch het gevoel dat ik alles al heb. Maar als dat zo is, waarom heb ik dan die spannende envelop niet meteen weggegooid? Dat doet me denken aan Matteüs 26. Mijn geest is gewillig maar mijn vlees is zwak. Of beter: mijn vlees is gewillig, maar mijn geest is zwak. En dat weet meneer De Vries heel goed! Hij leeft ervan!

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Zonnepanelen

Date 28 oktober 2014

Vorige week was het nieuwe maan. Een mooi moment om zonnepanelen op je dak te laten leggen. Een nieuw begin. De maan vertegenwoordigt in de astrologie je huis, en de zon de zon, dus wat wil je nog meer. Wel een eng gezicht, die jongens die met zware panelen rustig de ladder opklimmen. Er bleek een dakpan kapot, zodat ik op advies van Frans snel op de fiets ben gestapt om bij Van IJken in Eemnes maar meteen twee nieuwe te halen. Rond een uur of één werkte alles. Tien zwarte panelen, parallel geschakeld omdat dat meer energie oplevert. Met via de nok een leiding naar de omvormer die de gelijkstroom omzet in wisselstroom die via een kabel naar de meterkast wordt gestuurd.

Alles is gedaan door Spaar met de Zon, waarvan al eerder iemand op bezoek is geweest om een en ander te inventariseren en te adviseren. Het dak is exact op het zuidzuidwesten gericht dus dat zat wel goed. Wel moesten een paar bomen op de erfgrens met de buren stevig gekortwiekt worden. Wat me confronteerde met een milieudilemma, want bomen en zonne-energie zijn niet altijd pijnloos te verenigen. Het was wel spannend om te kijken of de elektriciteitsmeter nu echt terug ging lopen, en dat deed hij inderdaad, zelfs toen de computer nog aanstond. Hopelijk ben ik daardoor de slimme meter te slim af, want hier in huis is nog zo’n ouderwets mechanisch ding uit 1997. Die automatisch ‘saldeert’ en niet afzonderlijk geleverde en teruggeleverde stroom registreert.

De op zolder hangende omvormer stuurt allerlei gegevens draadloos via een repeater en mijn router het internet op, waar ik op de portal van SolarEdge precies kan volgen wat al die zonnepanelen opleveren. Terwijl ik dit schrijf wordt 472,5 W geleverd, en gisteren was voor de tijd van het jaar best een goede dag met een opbrengst van 5,354 kWh waarmee ik drie uur had kunnen stofzuigen. Heel leerzaam allemaal, want elektriciteitsleer is niet mijn sterkste kant. Een kWh of kilowattuur is 1000 wattuur of 1000 uur 1 watt aan vermogen. En een watt is weer het product van spanning en stroom, van volt en ampère, zeg maar van snelheid en hoeveelheid energie. Zoiets. Al met al zullen de zonnepanelen ongeveer evenveel energie gaan opleveren als we gebruiken.

Wat is er nu zo leuk aan het zelf opwekken van je energie? In de eerste plaats dat het gratis is, want op zonlicht bestaat nog geen belasting, en je wordt bijna letterlijk door de natuur gevoed. In de tweede plaats dat het een gevoel van zelfstandigheid en onafhankelijkheid geeft, van voor jezelf kunnen zorgen. En last but not least in de derde plaats dat je milieubewust bezig bent omdat je minder CO2 de lucht in stuurt, wat veel meer is dan je denkt. Zo’n 6 kWh per dag, zoals we schatten, zal gauw zo’n 3 kilo per dag, of 1 ton per jaar aan CO2 schelen. Als ik de NRC Weekend van afgelopen zaterdag mag geloven, zijn zonnepanelen een echte hype aan het worden, maar soms is er niks mis met hypes. En hoewel ik me niet kan voorstellen hoe dat er concreet uitziet, is tijdens het schrijven van deze blog toch weer een pondje CO2 bespaard.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites