Meelijden

Date 20 mei 2016

Soms kan ik best kwaad zijn op het weer. Vooral als de lente maar niet wil komen, de wind uit het noorden blijft waaien, en je op de meest onverwachte momenten door gure regen wordt overvallen. Grillig en onvoorspelbaar is van de ene op de andere dag de temperatuur tien graden hoger of lager. Niet normaal en volgens mij heel ongezond omdat je lijf zich voortdurend moet aanpassen. Vroeger – toen alles beter was – bleven hogedrukgebieden keurig boven de Azoren liggen en kon je er een beetje van op aan wat voor weer er de komende dagen zou komen. Terwijl je tegenwoordig zelfs met een schone buienradar nog in de regen kan lopen, en weersvoorspellingen met de dag veranderen. Het is niet eerlijk. We hebben recht op warmere lentes, op mooie zonnige zomers, op verstilde herfsten en op besneeuwde winters!

Het is natuurlijk niet het weer dat vals speelt, evenmin als het veranderende klimaat waar dit alles een gevolg van is. Wij zijn het zelf die dit veroorzaken. Wij zelf? Maar dan ik toch niet, met mijn bescheiden ecologische voetafdruk? Ik raas niet dag in dag uit in auto’s rond en heb nog geen tien keer in mijn hele leven in een vliegtuig gezeten. Op mijn dak liggen keurig zonnepanelen zoals het hoort, de spouwmuren zijn geïsoleerd en ik scheid keurig mijn afval. Het zijn de anderen die schuldig zijn en mij het leven zuur maken, milieuvervuilende fabrieken, een overheid die trots vandaag de dag nog een kolencentrale opent, politici die ons met 130 km/h over de weg laten scheuren, medeburgers die de plastic soup voeden door van alles op straat te gooien. Zelf leef ik milieubewust zodat ik niet medeschuldig ben aan de klimaatverandering. Zo!

Ik lijd mee. En kennelijk wil ik dat niet. Alleen de schuldigen horen gestraft te worden, dus niet ik. Laten asgrauwe giftige wolken met hun zure regen maar boven de huizen van de verspillers samenpakken en niet boven mijn dak! Ik wil niet meelijden, maar word daar wel toe gedwongen. Door die idiote anderen die zulke desastreuze dingen doen omdat ze stom zijn en weinig bewustzijn hebben van waar ze mee bezig zijn. Maar kan ik het iemand kwalijk nemen dat hij dom is, onbewust? Dat is net zoiets als een kleuter kwalijk nemen dat hij niet volwassen is. Wat zou er gebeuren als ik eens uit mijn ivoren milieuvriendelijke huisje stapte en een bezoekje bracht aan Boze Buurman? Dan besefte ik wellicht dat alles niet anders kan zijn dan het is. Misschien ben ik dan echt in staat tot medelijden, heeft hij echt de alarmbel van klimaatverandering nodig om wakker te worden. Om tot bewustzijn te komen, en dat is het belangrijkste van alles.

De Kaarsvlam, mei/juni 2016

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Godwin

Date 9 mei 2016

Bevrijdingsdag. Na heerlijk buiten eten in restaurant De Liefde in het Amsterdamse Bilderdijkpark zijn we naar de Godwinlezing gegaan. Die vindt elk jaar op 5 mei plaats, en wordt georganiseerd door De Correspondent, samen met Bits of Freedom, een stichting die opkomt voor digitale burgerrechten, en het Verzetsmuseum. Locatie: de Blauwe Sterrenzaal van Artis, een gepaste plek omdat daar in 1943 een aanslag op het bevolkingsregister plaatsvond. Daarin bevonden zich gegevens van zo’n 70.000 Amsterdamse Joden, en de geschiedenis heeft geleerd waartoe het verzamelen van persoonsgegevens kan leiden.

Volgens de wet van Godwin neemt gedurende online discussies de waarschijnlijkheid toe dat een vergelijking wordt gemaakt met Hitler of de nazi’s. Hij vindt dat ongepast omdat dat afbreuk doet aan de Holocaust. En dat niet geheel onterecht, want het is maar al te makkelijk om iemand voor een nazi uit te maken als zijn of naar mening of handelen je niet bevalt. In de jaren zestig zal ook ik me wel eens aan ‘godwins’ hebben bezondigd, want daar deden we niet zo moeilijk over. Vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog zijn echter de laatste jaren zo taboe geworden, dat je ze meestal niet eens meer mag maken, zelfs als die helemaal terecht zijn. ‘In de Tweede Wereldoorlog hadden we wél wat te verbergen,’ vertelde Hans de Zwart, voorzitter van Bits of Freedom, in de eerste Godwinlezing in 2014.

En nu ook, denk ik, want het Europa van nu begint steeds meer te lijken op dat van de jaren 30 van de vorige eeuw. In de NRC van het afgelopen weekend waarschuwt de Jordaniër Zeid Ra’ad al-Hussein, de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, daarvoor. ‘Er ontstaat een kloof tussen voor- en tegenstanders van de open samenleving. En uitgerekend op dat moment krijgen jullie te maken met terreuraanslagen en een ongeëvenaard aantal mensen dat hun huis, hun eigen land ontvlucht. Velen ontvluchtten de dood en lopen nu hier tegen een muur aan. (…) Dat verontrust me. We hebben dit eerder gezien. Als mensen intolerant worden en oproepen tot haat en geweld tegen bepaalde etnische of religieuze groepen, kun je een oncontroleerbare escalatie krijgen: discriminatie, vervolging. Hate speech ligt al op de weg naar geweld. Aan het eind van die weg is altijd bloed.’

Als ik actief van alles en nog wat over mezelf op internet zet, is dat mijn eigen verantwoordelijkheid. Net zoals ik de voordeur niet open moet laten staan als ik uit huis ga. Zo hou ik keurig mijn Google timeline bij, zodat ik kan zien waar en wanneer ik overal geweest ben. Dan mag ik niet klagen als ik toevallig in de buurt van een bankoverval liep en daarom bespioneerd word, maar mag ik blij zijn als ik kan aantonen dat ik niet op de plaats delict was. Ook als ik schrijf dat ik homo ben moet ik niet klagen als ik in een achterlijk land extra in de gaten word gehouden of geëxecuteerd. Je moet immers zelf bepalen hoe je verstandig met je eigen privacy omgaat, dat is vrijheid.

Het wordt echter een ander verhaal als ongevraagd van alles en nog wat over ons verzameld wordt en Jan en allemaal in onze computers en smartphones snuffelen. Toen ik voor het eerst over cookies hoorde, was ik verontwaardigd over de brutaliteit waarmee zonder mijn toestemming gebruik van mijn eigen harde schijf werd gemaakt, en vroeg ik me zelfs af of dat wel rechtmatig was. Het is echt een inbreuk op mijn privacy als mensen achter mijn computer of telefoon om gegevens van me gaan verzamelen. Als dat nou nog openlijk gebeurde, maar zelfs dat is niet het geval. In hoeverre het massaal verzamelen van data echt helpt om terrorisme te bestrijden vraagt Herman van Gunsteren zich af in zijn lezing die op we nu op deze vijfde mei bijwoonden: ‘Wat heeft vijftien jaar terreurbestrijding opgeleverd?’ Het middel is veel en veel erger dan de kwaal.

Tja, er zijn mensen van wie je alles mag weten, maar dat neemt niet weg dat mensen recht hebben op een private plek, op alleen zijn, op niet gestoord worden, op stilte. Het is moeilijk plassen als mensen achter je aan de deur staan te morrelen. Het is moeilijk vrijen als iedereen staat mee te kijken. Hoewel dat toen, met dat vriendje in die portiek, juist wel heel spannend was.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Verlichtingsdag

Date 5 mei 2016

Vandaag is het 25 jaar geleden dat mijn moeder overleed. Bij de buren hingen overal de vlaggen uit. Niet omdat mijn moeder het aardse met het eeuwige had verwisseld, maar omdat het Bevrijdingsdag was. Een mooie dag om dood te gaan, bevrijdingsdag. En eens in de dertig jaar is het een nóg mooiere dag om te sterven, omdat die dag dan samenvalt met Hemelvaartsdag. Zo’n dag als vandaag dus, die misschien ook nog de meest zonnige dag aller tijden wordt. Alleen wil ik nog niet dood. Omdat ik nog niet verlicht ben. Wat zich kenmerkt door het feit dat ik denk dat ik niet verlicht ben, een gedachte die van jongs af aan bij ons is ingegoten, zeker in de protestantse wereld van boven de rivieren. Maar ik geloof dat je bent wat je gelooft, dus als we dat geloof dat we denken dat we niet verlicht zijn, dat we zondig zijn, kunnen loslaten, dan zijn we meteen verlicht, bevrijd. Zenmeester Genpo Roshi gaat nog verder: dat je verlicht kunt raken door het te spelen. Wat binnen spirituele kringen wel een heel gewaagd idee is.

Eigenlijk zou Hemelvaart omgedoopt moeten worden in Verlichtingsdag, hoewel ook Pinksteren voor die hernoeming in aanmerking komt. Op zo’n Verlichtingsdag vieren we alle teugels, laten we alle rollen varen terwijl we er tegelijk van genieten. Want die zeggen toch niets over wat we in werkelijkheid zijn. Want het leven is een carnavalesk spel, een grote grap die we niet al te serieus hoeven te nemen. Want wie we ook zijn en wat we ook doen, het is niet van ons omdat we niets anders zijn dan rimpelingen van het bestaan dat zichzelf ontvouwt. Echte vrijheid ervaar je alleen maar door er niet meer te zijn, door mee te deinen op de kosmische golven, geen keuzes meer te hoeven maken. Vrijheid is niet het tegendeel van karma, oorzakelijkheid of determinisme en heeft daarmee dan ook niets mee te maken. Vrijheid is de ervaring van openheid waarin spontaniteit, intuïtie en creativiteit tot bloei komen. Vrijheid is als de onbewolkte blauwe lucht.

Gisteren herdachten we ook hier in Blaricum de Tweede Wereldoorlog. In het parkje achter de kerk. De twee minuten stilte waren echt stil. Meteen daarna kwamen zes Dakota’s in strakke formatie over. Dat ontroerde me het meest van de hele herdenking. Vrijheid die uit de strakblauwe hemel komt, alsof die vliegtuigjes boodschappers van een vrede waren die alleen maar van boven kan komen, die als een bloemenregen over ons neerdaalt en de stilte terugbrengt, die we al veel te lang vergeten waren. Vrede is weten dat alles gewoon is wat het is, en dat er eigenlijk niets over te zeggen valt. Net als verlichting. Daarvoor hoeven we ons alleen maar te herinneren wie we zijn, en soms lukt dat. En dan is dat een feestje waard.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

De waardigheid van HOV

Date 30 april 2016

Wat is dat eigenlijk, HOV? Hoogwaardig Openbaar Vervoer. Rond Amsterdam het zogenaamde R-net, rode bussen waarvan het lijnnummer met een 3 begint. Voor comfortabel en snel reizen. Met een hoge frequentie en betrouwbaarheid. En snel natuurlijk, zodat je eerder op je bestemming bent dan dat je ingelogd bent op de gratis wifi in de bus. De Zuidtangent met zijn bussen 300 en 310 is daar een klassiek voorbeeld van. Wat de provincie betreft moet er nu ook een HOV in het Gooi komen, bus 320 tussen Amsterdam en Hilversum, via Huizen en Blaricum. We hébben zelfs al bus 320, maar hij moet nog wel HOV-waardig gemaakt worden. Hoewel vrijwel iedereen tevreden is met de huidige bus 320, meent de provincie dat deze bus nog niet aan de normen voor HOV voldoet. En dreigt met het aanleggen van betonnen bakken voor een vrije busbaan, iets waar wij hier in de Blaricumse wijk Bijvanck niet op zitten te wachten.

Maar wat is dat dan, die HOV-waardigheid? In de bestuursovereenkomst van najaar 2012 tussen de minister, vier provincies en vier stadsregio’s staat in bijlage 2 het programma van eisen. Daarin wordt opgesomd wat kritieke, essentiële, belangrijke en wenselijke criteria zijn. Zo is betrouwbaarheid kritiek, zijn bediening, minimumfrequentie en herkenbaarheid essentieel, zijn voorzieningen belangrijk en is reissnelheid wenselijk om het openbaar vervoer als hoogwaardig te mogen bestempelen. Opvallend is dat het kennelijk niet zozeer om rijtijd maar om reissnelheid gaat, terwijl het de meeste reizigers toch echt zal gaan om de reistijd. Opvallend is ook dat die reissnelheid niet het meest heikele criterium is waaraan HOV moet voldoen. Maar dat is toch aanleiding genoeg om je acht jaar lang suf te rekenen met onderzoeksrapporten van Goudappel Coffeng, Arcadis en RoyalHaskoningDHV in de hand.

Wat is hier in Blaricum het geval? In plaats van betonnen bakken aan te leggen kun je bus 320 ook met het gewone verkeer laten meerijden. En zolang de bus aan de criteria voor HOV voldoet heeft de provincie daar niet zoveel moeite mee. Er zijn echter twee ‘meerijdvarianten’, twee routes die de bus kan volgen tussen het noordwestelijk gelegen Huizen en de zuidoostelijk gelegen oprit naar de A27. Vanuit Huizen gaat de bus volgens de eerste Meentvariant met de klok mee over tweebaanswegen, waar de bus dicht langs bewoning rijdt, er een extra barrière ontstaat naar de nieuwe wijk Blaricummermeent, en voor een eventuele betonnen bak honderden bomen moeten sneuvelen. Volgens de tweede Merkvariant – en dat is precies zoals bus 320 nu al rijdt – gaat de bus tegen de klok in over vierbaanswegen en hoeft hij minder scherpe bochten te nemen, terwijl het traject ook nog eens 400 meter korter is. Meerijden over het laatstgenoemde tracé, dat zijn naam aan ’t Merk te danken heeft, ligt dan ook het meest voor de hand.

Het gekke is dat de route waarmee je het snelst om de Bijvanck heen rijdt het minst HOV-waardig is! Hele slimme jongens hebben namelijk bedacht dat het bij HOV-waardigheid niet om reistijd gaat, maar om rijsnelheid. Zoals in de bestuursovereenkomst is te lezen: ‘maximaal 20 km/u langzamer dan toegestane snelheid’. Bij 40 km/h over een weg waar je 50 km/h mag rijden, mag je van ‘HOV’ spreken, maar als je 70 km/h rijdt waar 100 km/h is toegestaan mag dat niet. Volgens mij is die laatste toch écht het eerst op zijn bestemming! Net als de bus die je via ’t Merk laat rijden maar die niet aan de R-net norm voldoet terwijl die wel een minuut sneller is dan de bus via het Meenttracé die wel aan de R-net norm voldoet. Het is trouwens geen minuut maar 54 seconden, moet ik toegeven. Ja, we rekenen zelfs in seconden, en om die te besparen geeft de provincie graag miljoenen uit! Terwijl de oplossing zo simpel is: laat bus 320 gewoon rijden zoals hij nu rijdt en dan is iedereen tevreden. Voor ons is bus 320 al HOV! En als die in de toekomst echt vastloopt in toenemende verkeersdrukte, kan altijd nog een vrije busbaan ad 12 miljoen worden aangelegd.

Eigenlijk is deze materie te complex voor een blog. Want ik heb het nog niet gehad over groene golven, haltes, veronderstelde toename van verkeer, op- en uitstaptijden, en over het meedenken van actiegroepen en bewoners, zoals Peter van Rietschoten over de carpoolplaats. Maar het laat wel zien hoe verknipt het denken van bestuurders en politici kan zijn. Hoe ze weten te bewijzen dat de langzaamste bus de snelste is. Terwijl dat niet eens het belangrijkste criterium is om van HOV te mogen spreken. Dat zou gedeputeerde Elisabeth Post (VVD), die we ook kennen van bloemengate, toch moeten weten? Maar ze houdt, ondanks alle protest en petities, haar rug recht. En ze blijft consequent door te stellen dat als wij geen HOV willen, zij de bus 320 waar wij zo blij mee zijn gewoon opheft. Wat voor mij aantoont dat mevrouw Post zélf niet HOV-waardig is.

Ceterum censeo provinciam delendam esse.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Mijn veilige computer

Date 25 april 2016

Het blijft me verwonderen dat weinig mensen hun computer met alle data daarop veilig stellen. Zodat ze in grote problemen komen als bestanden per ongeluk zijn gewist, of hun computer zodanig in de war is geraakt dat die niet eens meer kan worden opgestart. Dat laatste had ik een paar maanden geleden toen ik mijn Windows 7 wilde upgraden naar Windows 10. Waarbij Microsoft garandeerde dat ik altijd kon downgraden naar Windows 7 als deze upgrade me niet beviel of niet goed werkte. Dat laatste was het geval, maar niet alleen werkte het teruggaan naar Windows 7 niet, ik kon zelfs mijn computer niet eens meer opstarten! Ik denk dat dit voor veel mensen het moment is om de computer uit het raam te gooien, maar als je goede back-ups hebt hoeft dat helemaal niet. En ik ga nu vertellen hoe ik dat gedaan heb en nog steeds doe.

Om te beginnen moet je wel onderscheid maken tussen back-ups en images. Bij de eerste kopieer je gewoon al je losse bestanden, bij de tweede kopieer je je harde schijf in zijn geheel. Stel je een prikbord met allemaal foto’s voor: die kun je wel allemaal afzonderlijk gaan kopiëren door er fotootjes van te maken, maar het is handiger om één foto te maken van het hele prikbord. Bij dat laatste maak je een image, één bestand waar alles in zit, en als je dat later terugzet staat alles weer keurig op dezelfde plek op je harde schijf zodat die echt helemaal identiek is aan zoals hij was toen je de image maakte. Maar waarom een image maken als je ook gewoon al je bestanden kunt kopiëren, bijvoorbeeld op een externe harde schijf die je met een USB-kabeltje aan je computer koppelt? Omdat je in Windows allemaal foutmeldingen krijgt omdat je geen rechten hebt om sommige al dan niet verborgen bestanden te kopiëren. Ook in Linux moet je, hoewel het daar wat simpeler gaat, de rechten op je eigen bestanden opeisen.

Images – en die zijn ook als back-up te gebruiken zodat je er losse bestanden uit kunt plukken om terug te zetten – maak ik meestal met Acronis True Image, en ik bewaar ze op een externe harde schijf die ik op een veilige plek opberg. Maar je kan ze natuurlijk ook in de cloud bewaren, op een externe server. Dat laatste is natuurlijk het meest veilig omdat die zelfs overleeft als je huis afbrandt. Maar het maken van een image neemt dan wel meer tijd in beslag omdat je alles moet uploaden, wat immers tien keer zoveel tijd inneemt als downloaden. En tegelijkertijd is het minder veilig, want wie weet welke overheden, geheime diensten en hackers er allemaal in je bestanden zitten te snuffelen.

Voordat je een image gaat maken is het wel belangrijk om een rescue medium te maken, een cd, dvd of USB-stick waarmee je de computer kunt opstarten als hij – althans niet fysiek – in de kreukels ligt. Het maken van zo’n schijf of stick kan meestal met het image-programma dat je gebruikt, maar je moet wel checken of je computer vanaf een schijf of USB-stick kan opstarten, en dat kan je zien en regelen in het bootmenu als je vlak na het aanzetten van je computer, dus nog voordat Windows het overneemt, op F1, F2, F10, Del of Esc drukt. Als je zo’n rescue medium hebt gemaakt is het handig een en ander te testen. Als je een externe harde schijf voor je image gebruikt: verbind die dan eerst met de computer voordat je die met het rescue medium opstart. Dan zie je op gegeven moment wel op je beeldscherm of je met behulp van je rescue disk in je computer kan kijken en zo de plek kan opzoeken waar een image of bestand moet worden teruggezet. Het lijkt een ingewikkelde procedure allemaal, maar het is wel een volstrekt logische werkwijze.

Ik zocht al tijden naar een alternatief voor Acronis True Image. Omdat ik het niet logisch in elkaar vind zitten. Als je een image wilt terugzetten moet je eerst aangeven waar je hem wilt terugzetten om pas daarna te kiezen wat je wilt terugzetten. Dat is voor mij net zoiets als dat je bij het kopiëren van een bestand eerst moet aangeven waarheen je wilt kopiëren en pas dan het bestand zelf moet selecteren. En soms wijst de pijl die aangeeft in welke richting je kopieert gewoon de verkeerde kant op. En het terugzetten van een los bestand is al helemaal een crime. Onlangs kwam ik via een computerblad Macrium Reflect tegen, en dat vind ik veel gebruikersvriendelijker. In de gratis versie ontbreken enkele mogelijkheden, maar het is goed genoeg om ermee te experimenteren. Los bestandje terugzetten? Externe disk aansluiten, programma starten, gemaakte image selecteren, ‘Browse image’ en hup: de externe disk wordt gemount en de inhoud ervan verschijnt onder een nieuwe letter in je verkenner. Computer automatisch afsluiten na maken van een image? Images laten verifiëren? Driveletter van de externe disk veranderen? Allemaal geen probleem.

Ik ga niet in op de verschillen tussen volledige, incrementele en differentiële images – die dus ook als back-up te gebruiken zijn – maar het is goed te weten dat ook dat kan, want die besparen veel tijd. En dan zijn er nog veel mogelijkheden die ik zelf nog niet heb bestudeerd. Al met al is Macrium Reflect voor mij echt een programma om reclame voor te maken. Bij deze. Ideaal voor mensen met Windows in hun computer, en er bestaat ook een Linuxversie van. Bij deze heb ik iedereen gewaarschuwd: images zijn ideaal om je computer na rampen weer draaiende te krijgen. Dat voelt niet alleen veilig, dat is ook veilig!

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Trippende hersenen

Date 14 april 2016

Onlangs deed Enzo Tagliazucchi, verbonden aan het Herseninstituut van Amsterdam, onderzoek naar het functioneren van de hersenen tijdens gebruik van lsd. Met trippende mensen onder een fMRI-scanner, wat nog nooit eerder is vertoond. Double blind, zoals het hoort. En wat bleek? Het veel gerapporteerde gevoel van verlies van identiteit en van te versmelten met het universum hangt samen met verbindingen die ontstaan tussen twee netwerken in de hersenen die normaliter gescheiden functioneren: die van introspectie en die van waarneming van de buitenwereld. Binnen en buiten versmelten met elkaar, en kennelijk is een pilletje met een geringe hoeveelheid lsd al voldoende om dit ook echt te ervaren.

Eerder onderzoek liet al zien dat mensen onder invloed van lsd hun eigen verhoogde hersenactiviteit zien, wat een verklaring kan zijn voor hallucinaties en visuele storingen, zegt Tagliazucchi. Zoals het in een artikel in De Volkskrant staat: het brein van de lsd-gebruiker lijkt erg op dat van een baby: vrij en onbeperkt. ‘Trip zet volume van het bewustzijn harder,’ kopt een ander artikel over hem in dezelfde krant. ‘Ik stel het voor als de draaiknop op de radio: je draait de ene kant op en je hebt bewusteloosheid, je draait de andere kant op en je krijgt gewoon bewustzijn. En als je verder draait, krijg je iets wat lijkt op de psychedelische toestand. Verruimd bewustzijn, zou ik dat noemen.’

In je eigen hersenen kijken! Veel psychedelische kleurige patronen zijn niets anders dan je eigen hersenactiviteit. Als je echter gelooft dat wij ons brein zijn en dat de waarnemer nooit het waargenomene kan zijn, is dat schier onmogelijk. Maar toch verwondert het me dat dit kennelijk tóch kan, zoals gisterochtend toen ik weer last kreeg van visuele stoornissen die zich in mijn hersenen afspelen en die ik ook duidelijk zie. Wat kijkt er nu eigenlijk naar wat? Ik word geacht met mijn visuele hersenschors te zien, en tegelijk kijk ik naar mijn hersenschors. Daar klopt iets niet! Kennelijk kunnen hersenen in het bewustzijn opdoemen, wat betekent dat hersenen het bewustzijn niet zijn!

Je kunt je afvragen hoe het mogelijk is dat iets chemisch kan leiden tot een spirituele ervaring van eenheid en egoverlies, hoe iets materieels je een glimp van verlichting kan doen ervaren. Wat ook te lezen is bij Jed McKenna, die zijn boek Notities besluit met een pleidooi voor het gebruik van lsd als hulpmiddel op de weg naar verlichting. De enige verklaring die ik kan bedenken is dat hersenen verlichting juist in de weg staan, dat ze gedurende de menselijke evolutie geleerd hebben om spirituele ervaringen te onderdrukken omdat deze niet echt bijdragen aan het overleven van de menselijke soort. Probeer je maar eens al trippend in leven te houden – daarvoor moet je echt wel verschil tussen jezelf en wereld om je heen maken.

‘Veel mensen hebben het beeld dat drugs de werkelijkheid vervangen door een illusie,’ vertelt Tagliazucchi in De Volkskrant. ‘Maar de wereld die we normaal gesproken ervaren is óók een illusie. Het brein is voortdurend bezig onze waarneming te construeren. Je ziet bijvoorbeeld nooit de adertjes die voor je ogen zitten, of het trillen van je ogen, omdat je brein die informatie wegfiltert. Wat een psychedelische drug dus doet, is de ene illusie vervangen door een andere. Het is lastig welke illusie “echter” is.’ Zelf denk ik dat alles illusie is. Bijna alles. Want er is één ding waarvan ik zeker weet dat het geen illusie is: mijn bewustzijn.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Stem ja!

Date 2 april 2016

Dat de Europese Unie niet echt aan mijn verwachtingen voldoet wil niet zeggen dat ik vind dat die opgeheven moet worden. Ik wil een Europese Unie, zij het dat er nog veel aan verbeterd zou moeten worden. Eigenlijk ben ik voor een Wereldunie, want al die landsgrenzen maken alles alleen maar ingewikkelder omdat ze niets anders zijn dan 195 egootjes die allemaal hun eigen zin willen hebben. Zeker nu de wereld met immense problemen wordt geconfronteerd zoals klimaatverandering en massamigratie, is het ‘niet meer van deze tijd’ om alleen voor je eigen belangen te knokken. Van concurrentie naar samenwerking: als de mens er niet toe in staat is, zal zij er wel toe worden gedwongen. We zijn pas echt ‘toekomstbestendig’ als we beseffen dat we allemaal één volk zijn op onze uitgeputte aarde, en daarnaar handelen.

Op de website van de Referendumcommissie zijn de hoofdlijnen van het associatieverdrag met Oekraïne te zien, en na lezing daarvan zou ik in de verste verte niet weten wat je daar, afgezien van wat punten en komma’s, tegen zou kunnen hebben. Het zou een opstap zijn naar lidmaatschap van de EU en ook ik heet Oekraïne niet meteen welkom bij de EU – evenmin als bijvoorbeeld Turkije – daarvoor moet er echt nog een heleboel veranderen in dat land. Maar we hebben al een aantal associatieovereenkomsten met andere landen, zoals het homofobe Marokko, waar je niemand over hoort klagen. En dat Oekraïne nog niet vrij is van corruptie mag niet betekenen dat we de graanschuur van Europa geen helpende hand willen reiken, ook niet met de bestrijding ervan. Bovendien gun ik het Poetin echt niet om er stukjes van af te knabbelen.

Maar dit is niet de enige reden voor mij om ‘ja’ te stemmen. Want het hele referendum is één grote stemmingmakerij, waarbij de initiatiefnemer Arjan van Dixhoorn ronduit bekent dat het hem helemaal niet om Oekraïne gaat maar om Europa. Waarom hebben ze, in plaats van Oekraïne voor hun karretje te spannen, zich niet ingezet voor een referendum over het al dan niet uittreden van ons land uit de EU? Er worden miljoenen verspild aan dit soort onzin, mede door GeenStijl – ook niet de meest integere club van onderbuikers met grote bekken. Nee, ik gun ze de lol niet van een massaal ‘tegen’ op komende woensdag. Doortrapt als ze zijn weten ze heel goed dat tegenstemmers vaker naar de stembus rennen dan voorstemmers, en als de benodigde 30% van de stemgerechtigden opdagen zou een meerderheid daarvan wel eens tegen kunnen zijn. En daar is geen enkele reden voor, anders dan een irreële xenofobe angst.

Daarom sluit ik me aan bij mensen als Bas Heijne en Tommy Wieringa die vandaag riepen dat we ‘ja’ moeten stemmen. Niet alleen om de strijders voor democratie in Oekraïne te steunen, maar ook om te laten weten dat we niet gediend zijn van dit soort manipulatieve spelletjes rond een referendum dat eigenlijk nergens over gaat.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Doe niets!

Date 24 maart 2016

Na de aanslagen in Brussel wist ik eigenlijk niets meer te zeggen. Terwijl je er natuurlijk wel iets over hoort te zeggen. Afschuw. Medelijden. Verontwaardiging. Kwaadheid. Angst. Verdriet. Ideeën over hoe je ISIS denkt te kunnen stoppen. Maar daar stonden de media al vol mee. Behalve De Correspondent. Die nam gedurende een dag even een time-out om even alles te laten bezinken. Ik ook. En moest denken aan het fantastische slot van De Openbaring, een oudejaarsconference van Freek de Jonge in 1982. Die typte ik indertijd uit en bevindt zich waarschijnlijk nog altijd in een doos met correspondentie uit die tijd.

Alles is gedaan
Niets helpt
Doe niets

Overal komt narigheid van
Nergens is vrede
Wees nergens

Iedereen heeft haast
Iedereen is ongeduldig
Niemand heeft tijd
Niemand is volmaakt

Wees niemand

Ervan uitgaande dat hij de tekst zelf snapte, waren deze woorden een spiritueel hoogtepunt in het oeuvre van Freek de Jonge. Doe niets: laat je niet van je stuk brengen, blijf gecenterd, laat je niet bang maken. Wees nergens: sta toe je helemaal ‘nergens’ te voelen, verloren, alleen. Wees niemand: vereenzelvig je nergens mee, met welke partij dan ook. De tekst doet mij sterk denken aan de Desiderata, een tekst van Max Ehrmann uit 1927, die ook oproept in je centrum te blijven, onverstoorbaar voor herrie en haast in onze hectische wereld. Hoeveel angst en haat er ook gezaaid wordt: laten we zelf vrij blijven van angst en haat. Want als we ons daardoor laten vergiftigen hebben we écht verloren, in de eerste plaats onszelf.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Drive my car

Date 19 maart 2016

Eigenlijk kan je het besturen van auto’s niet aan mensen overlaten. Te vaak rijden ze net iets harder dan toegestaan is, kleven ze aan bumpers van auto’s voor hen, parkeren ze hun voertuigen op de stoep, rijden ze door rood licht, letten niet op omdat ze met hun mobieltje spelen, kortom: mensen zijn een gevaar op de weg, zeker als ze veel power op vier wielen onder hun kont hebben. Het is dan ook een hele kunst om ze in toom te houden. Met huidige technieken als gps en internet is het trouwens niet zo moeilijk om bestuurders automatisch een bon te laten krijgen als ze verkeersregels overtreden, zodat je flitspalen, drempels, radars en andere ouderwetsigheden niet meer nodig hebt. Dat daar zelfs nog niet eens aan gedacht wordt vertelt iets over de hypocrisie van hen die handhaving in hun vaandel dragen. En nu is het eigenlijk te laat om nieuwe technieken te gaan gebruiken omdat er alweer veel betere methoden ontwikkeld worden om veiligheid in het verkeer te bevorderen.

Afgelopen woensdag reden er vijftig zelfrijdende auto’s in groepjes van vijf over de A2 van Amsterdam naar Beesd en weer terug. Een test die zonder noemenswaardige problemen is verlopen. Eigenlijk is ‘zelfrijdende auto’ een pleonasme, want wat betekent dit woord anders dan ‘zelf’? In de Verenigde Staten waren er wel wat ongelukken met de Google self-driving car, maar geen ernstige, en volgens Google zelf in de meeste gevallen te wijten aan gedrag van andere weggebruikers, of aan de passagier van de zelfrijdende auto zelf, die het stuur had overgenomen. Al met al best positieve ontwikkelingen, zeker als je de brokken van mens- en computergestuurde auto’s met elkaar vergelijkt. Want 90% van de dodelijke ongelukken op de weg worden veroorzaakt door menselijke fouten, en een computer wordt nooit moe, heeft geen slechte ogen en laat zich niet afleiden door muziek, praten of een mobieltje. Rijden moet je niet aan mensen overlaten, die tijd is voorbij.

De mogelijkheden zijn grenzeloos. Auto’s die op woonerven niet harder dan 30 rijden! Dat spaart weer kinderen en katten. Auto’s die zelf de efficiëntste route bepalen. Dat scheelt weer tijd en/of CO2. Auto’s die voetgangers op zebrapaden laten oversteken en geen fiets- en voetpaden blokkeren. Auto’s die met elkaar communiceren zodat er geen stoplichten meer nodig zijn. Naar je werk rijden en tegelijk in alle veiligheid kunnen lezen, bellen, e-mail verwerken, tv-kijken, spelletjes doen, een glaasje drinken en wat niet al meer! Ja, zo ziet de toekomst eruit! Zowel meer veiligheid als comfort, en dat omdat de computer nu eenmaal veel slimmer is dan de mens, zoals onlangs bleek bij het verslaan van een go-kampioen. Nu is het alleen nog zaak om zo snel mogelijk met die zelfrijdende auto’s aan de slag te gaan, want wie weet zijn ze over een paar decennia alweer ouderwets omdat teleportatie is gerealiseerd.

Discussies over de zelfrijdende auto gaan ook voor een groot deel over ethische keuzes, en computers zijn nog niet zo ver dat ze die zelf kunnen maken. Dus zullen wij mensen hiervoor zelf de algoritmes moeten bedenken, en dat is niet zo makkelijk. Moet zo’n auto remmen voor een voetganger zodat je verpletterd wordt door een zware truck die vlak achter je rijdt? Moet je in zo’n auto tegen een tegenligger rijden om plotseling overstekende kinderen te ontwijken? Mag een auto jou opofferen om anderen te redden? Het meest logisch is om hem zo te programmeren dat zoveel mogelijk levens worden gespaard, maar moet er dan verschil worden gemaakt tussen het leven van een kind, een volwassene en een bejaarde? Tussen dat van een nuchter en een dronken persoon? Tussen dat van een vluchtende terrorist en een hulpverlener? En wie is aansprakelijk? De leverancier van de auto of degene die er gebruik van maakt?

Wereldwijd komen jaarlijks 1,2 miljoen mensen om in het verkeer. Een hoeveelheid die drastisch omlaag kan. Laten we daarom de discussies over ethiek niet uit de weg gaan. Ook over het mogelijke hacken van zelfrijdende auto’s, waardoor ze misschien de neiging krijgen ons bij stranden, winkels en laadstations af te leveren waar we helemaal niet willen zijn. Of een beetje onhandig gaan parkeren op een Amsterdamse gracht. Of weigeren ons naar een bepaalde plek te brengen. Of massa-ongelukken gaan veroorzaken. Over dit soort dingen moeten we het nog heel goed hebben voordat we gaan zingen: Google you can drive my car!

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites

Emancipatie

Date 8 maart 2016

In het begrip emancipatie zit een innerlijke tegenstrijdigheid. Want om te emanciperen moet je weten wat of wie er emancipeert, en daarvoor moet je een onderscheid maken dat je juist wil bestrijden. Het is dan ook de vraag of emancipatie hoe dan ook kan werken. De enige methode om dat doel te bereiken is dat doel te zijn. Dus door geen onderscheid tussen man en vrouw te maken. Door die woorden zelfs uit het woordenboek en je vocabulaire te schrappen en ze gewoon door ‘mens’ te vervangen. Door ze niet meer op te nemen in de Basisadministratie van gemeenten. En laat ‘het’ het enige lidwoord zijn in onze taal. Als we dit een paar generaties volhouden gaat het verschil tussen man en vrouw vanzelf steeds kleiner worden.

Op naar de androgyne mens! Want er zijn dan ook geen manlijke en vrouwelijke eigenschappen meer. Ik denk terug aan de jaren zestig. Toen vond men lang haar van jongens verwijfd, terwijl dat nu de gewoonste zaak van de wereld is. Ik kan natuurlijk moeilijk de biologische verschillen tussen beide seksen ontkennen, maar vraag me wel af of we daar zoveel aandacht aan moeten schenken. Het is altijd stom om je ergens mee te identificeren, en dat geldt ook voor je man of vrouw zijn. Sommige mensen kunnen baren en andere niet. In sommige lijven zitten meer gaten of vlees dan in andere lijven, maar om daar zo’n heisa van te maken is toch op zijn minst een beetje overdreven.

Natuurlijk gun ik alle vrouwen een fijne vrouwendag vandaag. Maar ik geloof er niet in. Zolang mannen mannen blijven en vrouwen vrouwen, blijven ze nog maar halve mensen. Dat vraagt om problemen. Wel moet ik toegeven dat ik zelf ook nog een en ander moet leren, want ik betrap me erop soms een bloedhekel aan mannen te hebben, want die helpen de aarde eerder naar de bliksem dan vrouwen. Maar is die machoman niet juist ontstaan doordat er zo’n overdreven onderscheid is tussen mannen en vrouwen, en hij juist een superman wil worden? Hoe noem ik trouwens een supervrouw? Een vacho? Ik hou er niet van als mannen zonodig hun manlijkheid willen ontdekken, en vrouwen de vrouw in zichzelf willen hervinden.

Dat je man of vrouw bent is al erg genoeg. En of je zwart of blank, homo of hetero of wat dan ook bent: vergeet het, geef er niet zoveel aandacht aan, let er niet zo op! De beste emancipatie is gewoon jezelf zijn en je niet in een hokje laten stoppen.

  • Facebook
  • Twitter
  • NuJIJ
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites