Het andere denken
23 augustus 2026
Na een paar jaar heb ik dit weekend mijn slapende lidmaatschap een avondje wakker geschud. Ik ging weer eens naar een borrel van Mensa. Dat is die wereldwijde vereniging van hoogbegaafden, ofwel mensen wiens intelligentie hoger is dan die van 98% van de bevolking. Vijftien jaar geleden heb ik daar een toelatingstest voor gedaan omdat ik nieuwsgierig was naar wat voor soort mensen daar nou lid van zijn. Ik had het stereotype beeld in mijn hoofd van mensen die in keurige pakken voornamelijk rationele gesprekken voerden over de relativiteitstheorie. Mijn moeder, die mij als kind heeft eens laten testen waarbij ik een IQ van 144 zou hebben, heeft wel eens getracht me warm te maken voor Mensa, maar dat kon niet de minste interesse bij me wakker maken. Dat moesten mensen zijn die alleen maar in hun hoofd zaten. Terwijl ik liever in mijn psychedelische wereldje dook waardoor mijn moeder extra bezorgd was voor mijn “goed stel hersenen” wat ik mij achteraf wel een beetje kan voorstellen. Tijdens mijn studie leerde ik zelf om intelligentietests af te nemen. Wellicht heeft een studiegenootje mij eens getest, want het getal 137 zit vaak in mijn hoofd. Daar zal vandaag de dag wel minder van over zijn, maar lid van Mensa blijf je voor de rest van je leven.
Vrijdagavond zat ik na jaren weer bij die club en één van hen riep mij zelfs bij naam toen ik wat zoekend rondkeek in de foyer van het Filmhuis in Bussum. We zaten met twaalf mensen dicht opeengepakt in een vierkante cirkel. Ik vergat te checken of alle tekens van de dierenriem aanwezig waren (waarop de kans volgens Google 0,00537% is). Al snel had ik naar aanleiding van mijn naam een gesprek met iemand die Sanskriet bestudeert omdat hij oude geschriften in de oorspronkelijke taal wil lezen. Met een ander over een online gespreksgroep over verlichting die na discussies over Bernardo Kastrup was doodgebloed. Weer een ander was verheugd te horen dat ik hem op Adyashanti vond lijken en die ook, onder andere als stervensbegeleider, niet wars was van nuchtere spiritualiteit. En toegegeven: tegen het eind van de avond was ik met een natuurkundige beland in de speciale relativiteitstheorie. In het gewone leven hoor ik vaak dat dit allemaal ‘moeilijke’ onderwerpen zijn en met de meeste mensen zijn daarover weinig zinnige woorden te wisselen die meer de diepte in gaan dan filmpjes op internet en populaire tijdschriften. Voor mij voelt het heel gewoon en leuk om daarover te praten. Dat kan ik hier, zonder dat het zwaar of gek gevonden wordt.
Leuk om weer eens onder gewone mensen te zijn! Want zo voelt het voor mij. Dat thuisgevoel in eigen kring is iets wat veel mensalen ervaren. Zelf geloof ik dat ware intelligentie het denken overstijgt. Dat het er niet in de eerste plaats om gaat dat hoogbegaafden béter of sneller kunnen denken, maar dat ze ánders denken, wat vaak samengaat met een onverklaarbare intuïtie en hooggevoeligheid. Het voelt bijna magisch als je al programmerend heel snel de vinger op de zere plek legt of bladerend door een boek meteen vindt wat je zoekt. Niet altijd hoor, maar ik heb dat vaak meegemaakt. Zelfs als ik bijbelteksten opzocht. Zo plaagde ik eens een wethouder door nonchalant mijn vinger op een ‘willekeurige’ pagina in een dik financieel rapport te leggen waar een rekenfout in stond. Dat ervaar ik als een gave, en ik vind het Engelse woord ‘gifted’ dan ook mooier dan het Nederlandse ‘hoogbegaafd’. Laat dat ‘hoog’ maar weg. Maar ik geef toe: het leven wordt er niet altijd makkelijker mee want je bent en blijft toch een beetje een buitenstaander. Wat voor anderen logisch is, is dat niet voor jou. Zo begin ik pas de laatste tijd te begrijpen hoe ik het licht in de kamer van Vriend moet bedienen. Begaafdheid kan ook een handicap zijn.
Al met al zijn wij mensalen een bonte club waar je rustig met je meest idiote ideeën voor de dag kan komen. Er zitten ook mensen tussen die gewoon een eenvoudig baantje hebben. Of die werkloos zijn. Of die rare hobby’s hebben, zoals Sanskriet leren. Of te veel hobby’s zodat ze er nauwelijks aan toe komen om naar de borrels van Mensa te gaan. En het geeft een goed gevoel dat ik als gekkie niet alleen sta.
Gepost in Diversen, Uit mijn leven
