De doodstraf

31 oktober 2026

Zit je dertig jaar op je executie te wachten. En als het dan eigenlijk zo ver is, mislukt je terechtstelling. Het zal je maar overkomen. Wat is dat toch voor broddelwerk daar aan de overkant van de oceaan! In plaats van in de hemel of hel beland je in het ziekenhuis. Kennelijk mag je alleen gezonde mensen doodmaken. Afijn, Christa Pike heeft er wel het nieuws mee gehaald door twee doses pentobarbital te overleven. Een paar eeuwen geleden zou ze tot heks zijn gepromoveerd. Het scheelde niet veel of haar terechtstelling was live uitgezonden. Ze slagen er in Amerika soms niet goed in om de doodstraf een beetje behoorlijk te voltrekken. Mag het pijnlijk zijn? Nee, eigenlijk niet, maar hoe doe je dat? Maar ik heb ook wel eens horen zeggen dat pijn er eigenlijk best bij hoort, want een beetje vredig liggen sterven is wel erg veel luxe.

Het achtste amendement verbiedt wrede en ongebruikelijke executiemethoden, maar garandeert geen pijnloze dood. Dit voorjaar kondigde waarnemend minister Todd Blanche aan dat wat hem betreft de doodstraf wat krachtiger zou worden toegepast zoals met het vuurpeloton en gas. Mij lijkt de guillotine het meest efficiënt en pijnloos. Maar daar komt natuurlijk te veel bloed bij kijken, hoewel het zien daarvan minder erg is dan het aanschouwen van een vrouwentepel. Het ergste van een executie lijkt me dat het in zo’n schone behandelkamer zonder ramen wordt voltrokken. Vroeger deden ze dat tenminste nog in de open lucht met allemaal toeschouwers. Daar zou ik voor kiezen. Met zo’n scherprechter die in één houw mijn hoofd eraf sloeg. Maar ja, je hebt dat meestal niet voor het kiezen.

In het boek De kronieken van de dood van Isabel Casteels lees ik dat scherpschutterij soms een familiebedrijfje was. Ik zie al voor me hoe vader zijn zoon onder het eten vertelt hoe je hoofden het meest snel en efficiënt afhakt. Het grootste deel van dat boek heb ik nog niet gelezen, want het gaat ook over vierendelen, radbraken en galgenvelden. Met illustraties. Wat is het toch dat dit alles zo spannend maakt? Ik herken een plaatje van hoe wederdopers het hart wordt uitgesneden. Toen ik een jaar of dertien was wist ik op onze droogzolder precies dat plaatje in een nummer van Ons Amsterdam (met op de voorkant eenden op het ijs) terug te vinden. Net zoals plaatjes van Azteken die hun offers het hart uitrukten. Misschien vond ik het wel mooi omdat het hart eindelijk van het lichaam wordt bevrijd, de liefde weer vrij kan uitvliegen.

Mag pijn een onderdeel van de doodstraf zijn? Hoewel het best leuk kan zijn om van de pijn van een ander te genieten – we aanbidden graag een gekruisigde Christus – ontneemt het die ander wel de mogelijkheid om een beetje vredig en gezond te sterven. Of is die pijn juist een soort middel waardoor je gemakkelijker je lichaam loslaat? Osho heeft eens gezegd dat pijn verdwijnt als je er helemaal induikt. Is er nog pijn als je echt klaar bent om te sterven? Minder dan in mijn hippiejaren ben ik tegen de doodstraf. Niet dat ik in straf geloof, want dat is de slechtste therapie die je bedenken kan, maar omdat je praktisch gezien soms niet beter kan om erger te voorkomen. Maar doe het wel een beetje beschaafd en geef de ander de mogelijkheid om er eventueel zelfs van te genieten. Een mug bied ik ook altijd excuses aan voordat ik hem doodsla.

Pijn gaat altijd over de dood. Maar de dood is geen straf. Ik oefen mij erin dat te vieren. Happy Halloween!

Gepost in Gezondheid en welzijn, Maatschappij en politiek