U- of dystopie?

25 september 2026

Ik heb weer eens een krankzinnig verhaal geschreven. Gewoon voor mezelf, omdat ik het leuk vind. Lang nadat de aarde zichzelf heeft vernietigd wordt heel geleidelijk een nieuwe cultuur opgebouwd. Die heeft het maar druk met het opruimen van alle rommel op de aarde, om van de maan nog maar niet te spreken. Mensen vragen zich af wat indertijd tot de Verdonkering heeft geleid. Want ze kunnen alleen hier en daar onder woestijnen en puinhopen wat geschriften vinden. En veel half gesmolten blokjes en plaatjes van plastic en metaal dat kennelijk speelgoed was. Ze weten niet dat men op aarde daarin het eigen geheugen had gestopt zodat dat daar nu bijna niets meer van over is. Na wat gevonden teksten te hebben ontcijferd, vonden ze eindelijk toch wat de oorzaak was van de vernietiging van de aarde. De mens.

Of beter: de man. Want zij waren het met wie meestal oorlog en vernietiging begon. Om de toekomst veilig te stellen zouden er geen mannen meer moeten zijn. Dat werd radicaal aangepakt. Jongetjes mochten een paar jaar vrolijk leven en dat was het dan. Hun lijkjes verbranden of onder de grond te stoppen vond men respectloos, dus werden ze op uiterlijk op hun tweede verjaardag geslacht of gebraden en feestelijk opgegeten. Maar voor de voortplanting moesten er wel een paar mannen overblijven. Die mochten tot hun twintigste verjaardag een uitbundig leven leiden om voor nageslacht te zorgen. Protagonist Mikko is in mijn verhaal zo’n gelukkige.  

Hij schrijft over zijn cultuur in een schriftje dat zijn vriendin zal trachten naar een andere tijd over te hevelen door slim gebruik te maken van een voorspelde ruimteverschuiving. Dat is kennelijk gelukt, want anders had niemand dit verhaal kunnen lezen en kunnen weten wat hij op zijn laatste dag meemaakt. Het is een feest, met muziek, slingers en ballonnen in de tuin die vol stroomt met vrouwen. Opdat gasten zien wat voor vlees er in de kuip is moet hij van zijn moeder naakt met enkelen van hen kennismaken. De barbecue wordt aangestoken. Hij gaat nu geslacht worden maar schrijft aan de keukentafel nog de laatste woorden in zijn schriftje. Daarbij wordt hij wat afgeleid door gesprekken van zijn zus met de slager over wat voor stukjes vlees er gebraden gaan worden. Toch is hij intens blij en gelukkig.

Einde brief. Einde verhaal. Over een cultuur waarin de vrouwen overheersen. Dat gaat in het begin wel goed, want er is eindelijk ruimte voor vrede en menselijkheid, voor natuurlijkheid, invoeling en intuïtie, en zelfs voor helderziendheid. De mensen zijn gewoon gelukkig en daarom doet men niet meer zo moeilijk over sterven en heerst er meer innerlijke en daarmee uiterlijke vrede. Totdat de vrouwen er een rotzooitje van gaan maken en alles weer van voren af aan begint.

Gepost in Maatschappij en politiek