World Pride

25 juli 2026

De Miami Nightmare heeft er ook wel ingebeukt, van zoiets blijf ik meerdere dagen in een euforische bui. Het was dan ook heel leuk, en die zestig gulden is dan ook niet weggegooid. Gezellig met Cor op de tweede rij, vlakbij Mies Bouwman, Sieto Hoving, Pia Beck, Robert Long, Adèle Bloemendaal met Sylvia de Leur, Albert Mol, de Zangeres Zonder Naam, burgemeester Polak, Astrid Nijgh en Manfred Langer: ze zorgden allemaal voor een Onvergetelijk Samenzijn, een Gebeuren. Het heeft iets met Religie te maken.

Aldus mijn dagboek over een geweldig festijn in de Grote Zaal van het Concertgebouw op 8 oktober 1977. Met verwondering las ik deze woorden van mij, want ik herinner mij er niets meer van en ben toch voor de zekerheid in mijn dagboek gaan bladeren. De Miami Nightmare was een nachtelijk protestconcert tegen Anita Bryant die in Miami een wet tegen discriminatie van homo’s en lesbo’s wilde blokkeren. We zijn nu zowat een halve eeuw verder, waarin het best goed is gegaan met de emancipatie van queers. Zo werd ons land in 2001 het eerste in de wereld met het homohuwelijk. Die emancipatie is echter de laatste jaren achteruitgegaan, zoals onder andere blijkt uit de onder jongeren verminderde acceptatie van dit afwijkend liefdesleven. De dertigste editie van Pride Amsterdam, die al op 8 juli begonnen is, wordt vanaf vandaag aangevuld met de tiende editie van de  World Pride die tot 8 augustus plaatsvindt. Meer dan een miljoen bezoekers worden in de hoofdstad verwacht.

Mij niet gezien, want ik ben allergisch voor al die drukte. Een tijdje geleden had ik zelf ook op een boot kunnen staan van Mensa, maar urenlang staand je plas moeten ophouden onder oorverdovende muziek – zeker onder bruggen – leek me niks. Vriend en ik gingen liever kijken op ons stekkie aan het eind van het traject, waarna we ons nog even door de stad wurmden. En hoe feestelijk, vrolijk en noodzakelijk zo’n Pride ook mag zijn, nooit heb ik echt de naam ervan begrepen. Want waarom zou ik er trots op moeten zijn dan ik homo ben, iets dat voor mij doodnormaal is? En waarom zou ik er trots op moeten zijn dat ik gewoon mezelf ben? Tegelijk is zo’n Pride nu noodzakelijker dan ooit, en waarom doe ik daar dan niet aan mee en blijf ik lekker in mijn stoeltje en croptop alleen een blog daarover schrijven op deze mooie zomerdag? Pride is een feest! Van jezelf willen, kunnen en durven te zijn! Er is weinig dat je gelukkiger maakt dan dat. En ik geef toe dat ik daar best goed in ben, zodat ik toch trots op mezelf ben.

Ik beluisterde een podcast over de Miami Nightmare, die een stukje Nederlandse geschiedenis van de emancipatie van queers is. In onze ‘moderne’ tijd werd die vooral aangewakkerd door de Stonewall-rellen die in 1969 in Greenwich Village in New York plaatsvonden. Mensen die voor onze en daarmee ook voor mijn rechten vochten. Opdat we allemaal op onze eigen manier daarmee doorgaan als die weer bedreigd worden. Tussen mijn singles vond ik nog het plaatje Luister, Anita van de Zangeres Zonder Naam, dat nu in mijn hoofd speelt en waarmee ze best toch naam heeft gemaakt. Ik trof ook de single Anita Bryant van Manfred Langer aan. Plaatjes historisch vinyl in mijn handen. In gedachten leef ik mee in Amsterdam en voel ik de sfeer. Nee, ik ben geen echte nicht, maar toch hou ik van hen, net zoals ik indertijd van de nichterige Cor hield. En Pride wordt echt niet alleen in Amsterdam gevierd! Ook in Helsinki zag ik vorige maand al aankondigingen ervan. En in Second Life wordt het natuurlijk ook gevierd.

Feest!

Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven