11 maart 2008
Vanmiddag kwam er opnieuw zo’n meedoemailtje binnen. Om weer eens mee te doen aan een actie. Het soort oproepen waarbij je maar snel op die-en-die website moet kijken om te zien hoe erg sommige misstanden zijn, waarbij je vervolgens een lijst van protestanten met jouw naam dient te verrijken. Soms laat de schrijver weten dat het zelfs heel erg is als je niet meedoet – een reden temeer om zo’n mailtje linea recta in de prullenbak te mieteren, net zoals ik dat vroeger deed met de mond- en voetgeschilderde kaarten van Removos. Hoewel dit een mailtje was met een hoog hoi doei-gehalte heb ik er toch een uitzondering voor gemaakt. Omdat het over een ontwikkeling ging waarvan de consequenties me doen huiveren. Microchips, die steeds meer met alles worden meegebakken en ons hele leven dreigen te doordringen. In dit geval identificatiechips. Niet alleen in producten, niet alleen in identiteitsbewijzen maar zelfs in dieren en sinds kort ook in mensen.
Voor ons is het allang duidelijk: men probeert de mensen de ID-chip aan te praten op dezelfde manier als men hen de GSM verkocht heeft, door het oproepen van allerlei irrationele angsten, waardoor de mensen ten prooi vallen aan een steeds sterker veiligheidssyndroom. Alsof zelfs iedereen die niks te verbergen heeft zich alles zou moeten laten welgevallen en de klok rond gecontroleerd zou moeten worden. Aldus de intro op de website STOP VeriChip, die ons graag voorlicht over de voordelen, maar vooral over de nadelen van de RFID-chip, ofwel de Radio Frequency IDentification chip. Hele kleine chipjes die bijna onmerkbaar in van alles worden bijverpakt, en dan nog veel kleiner dan wat wel eens ongevraagd uit je kleren en boeken tevoorschijn komt. Die straks zijn verwerkt in het paspoort dat we dan ook verplicht zijn bij ons te dragen. En die onder de naam VeriChip ook een implanteerbare versie heeft.
Handig toch? Kun je eindelijk met een gerust hart gaan zwemmen of zwartrijden zonder dat ouderwetse papier of plastic op zak. Met zo’n chipje in je lijf worden al je boodschappen automatisch bij de kassa afgerekend, gaat het licht meteen aan als je thuiskomt en kun je zomaar de disco binnenwandelen. En ben je in alle omstandigheden altijd te identificeren, zodat je geen risico loopt op een boete van € 50,- omdat je zonder ID betrapt wordt. Overigens mag dat alleen maar als daar een aanleiding voor is, bijvoorbeeld constatering of verdenking van een strafbaar feit, zoals de Bond van ID-weigeraars ons voorlicht. Kennelijk is het geen strafbaar feit om zonder een strafbaar feit te begaan geen ID bij je te hebben, maar dat schijnt zelfs de arm der wet niet altijd te weten.
Een klein nadeel van RFID is natuurlijk dat we onze totale privacy prijsgeven. Zoals Albert Heijn nu al via onze bonuskaarten precies weet wat we allemaal kopen, is straks gewoon alles van ons te traceren. Het betekent het einde van onze vrijheid. Wat vond ik het vroeger heerlijk om helemaal onbereikbaar in Spanje vakantie te vieren! Zonder mobieltje, zonder e-mail, helemaal onbereikbaar! Dat was de ultieme vrijheid! Door niemand gevolgd worden en – misschien nog belangrijker – door niemand gevolgd kunnen worden! Voor dat gevoel van vrijheid is niet echt een rationele verklaring te vinden, want vrijheid is een gevoel dat verdwijnt als je weet dat je mogelijk bespied wordt. Zoals ik soms wat kwaad wil worden als ik op straat in het donker langs een auto zonder lichten loop, waar dan mensen in blijken te zitten. Zoals de mens recht heeft op lichamelijke integriteit, zou er ook een geestelijke integriteit moeten zijn, wat dan neerkomt op verschoond blijven van andermans gespied, en op het recht om alleen te zijn.
De overheid promoot zichzelf als mega-stalker, en het is voor duizend procent terecht dat mensen zich daar druk over maken. In onze jeugd hebben we nooit durven geloven dat het Big brother watches you ooit bewaarheid zou worden, zo onzinnig was het. En toch is het zo ver gekomen. Ook omdat we goedgelovig waren, en veel verhalen hierover negeerden omdat ze te gek voor woorden waren. Nu worden wij wakker. Marcel Messing dondert ons genadeloos het bed uit met zijn boek Worden wij wakker? dat extra leven is ingeblazen door de website Wij worden wakker. Daar worden we voorgelicht over van alles waarmee de mensheid wordt gemanipuleerd en beheerst. Het gaat niet allen over chips, maar ook over bijvoorbeeld de Bilderberggroep en de Codex Alimentarius, over H.A.A.R.P. en chemtrails. Ondanks de bijgeleverde lichtmeditatie en gnostieke teksten word je daar niet vrolijk van. Althans ik niet. Jammer dat Marcel Messing meer angst dan wijsheid zaait, waardoor ik toch een beetje met scheve ogen kijk naar deze spirituele priester. Wat niet wegneemt dat we deze perfide werkelijkheid onder ogen moeten zien en zijn boek daarvoor zonder meer nuttig is.
Morgen moet ik mijn nieuwe ID ophalen op het gemeentehuis. Maar er is storm voorspeld, dus ik wacht er nog even mee. Volgens mij kun je zonder identiteit ook heel goed leven. Mijn ID.
Gepost in Computer en internet, Maatschappij en politiek 
Geen reacties »
4 maart 2008
De overheid wantrouwt mij. Ik wantrouw de overheid. Onze relatie is dus goed verziekt, en dat was juist een argument om voor de verandering in de gemeenteraad te gaan zitten. Ook om een beetje geaard te blijven natuurlijk, wat in mijn geval geen overbodige luxe is, met een horoscoop die vrijwel alleen uit lucht en vuur is opgebouwd. Uiteraard ben ik de onschuld zelf, en is het de overheid die begonnen is met het wantrouwen. 11 september gaf Bush en consorten daar een uitstekend excuus voor. Maar het is een publiek geheim dat het bestrijden van terrorisme meer om de olie gaat dan om die terroristen. Maar die terroristen heb je nodig als excuus om burgers te controleren en in je macht te houden. Ach, wat vertel ik nou allemaal, dit weet iedereen toch al? Je maakt me echt niet wijs dat zelfs schoothondje Balkenende dat niet weet!
Naar de imperialistische Verenigde Staten zie ik mezelf niet meer gaan. Als ik al op de heenreis door van alles en iedereen gewantrouwd word, zoeken ze het zelf maar uit. Alleen door al die controles zelf ga ik al blozen en me gek gedragen – dat wordt niks. Maar thuis is het ook steeds minder een lolletje met steeds meer camera’s om je heen en satellieten die je vanuit de lucht bespieden. Het is natuurlijk leuk dat je met Google Earth je eigen tuin kan zien, maar buurman denkt daar terecht anders over. Maar dat niet alleen. Albert weet precies wat je koopgedrag is, in de auto kan je dankzij gps haarscherp gelokaliseerd worden en je OV-chipkaart weet precies waar en wanneer je reist. En anders is je mobieltje wel te traceren. En vluchten naar virtuele werelden kan ook niet meer, want daar houdt de CIA je wel in de gaten. Zodat ik me nog steeds afvraag wie nou eigenlijk wie terroriseert. Wie zijn de echte terroristen?
Bestanden koppelen. Aanleiding tot dit verhaal is een aangetekende brief die ik vorige week naar de Kamer van Koophandel heb gestuurd. Wat is het geval? De voorzitster van ons Wijze Tante Centrum is van Hilversum naar België verhuisd en toen gescheiden. Voor de Kamer van Koophandel blijft ze echter een getrouwde vrouw. Haar bestanden zijn namelijk gekoppeld aan de Gemeentelijke Basis Administratie van haar laatste woonplaats in Nederland, zodat onze voorzitster aan haar Hilversumse identiteit gekoppeld blijft. En zo’n gemeente kan geen gegevens veranderen als iemand naar het buitenland is vertrokken, dan gaat het betreffende record op slot. Op mijn vraag hoe de naam van onze voorzitster dan toch gewijzigd kon worden kreeg ik van de Kamer van Koophandel onder andere het lumineuze advies om haar weer naar Nederland te laten verhuizen. Na een jaar heb ik het opgegeven, vandaar mijn brief aan de Kamer van Koppel-… heu… Koophandel.
We worden allemaal steeds meer gevolgd. Omdat deze waan werkelijkheid wordt zal Paranoia verdwijnen uit DSM-IV, ofwel de vierde versie van de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders. Ik stel dan ook voor om deze stoornis (nummer 301.0) te vervangen door Empisthical Personality Disorder, ofwel dat je ziek bent van vertrouwen, meent dat je niet gevolgd wordt. Of dat dit geen kwaad kan. Of alleen maar met goede bedoelingen gebeurt. Dat het je gewoon niet interesseert. Of dat je er wat lacherig en badinerend over doet, en de overheid en bewakingsbedrijven maar hun gang laat gaan. Ontkennen dat je overal met gezichtsherkennende camera’s gevolgd wordt en dagelijks al je mail en telefoon gescand wordt. Of dat niet zo erg vinden als dat wel gebeurt. Kortom: je niet druk maken om het feit dat je gevolgd wordt. Vervelend is dat ik nu voorstel om een nieuwe stoornis te introduceren waar ik zelf ook wel eens last van wil hebben. Want ik heb inderdaad een gebrek aan gezond wantrouwen, dat is toch niet normaal?
Gepost in Maatschappij en politiek Geen reacties »
2 maart 2008
Vandaag heb ik in mijn webbrowser Firefox een hulpprogramma geïnstalleerd, een zogenaamde extensie, om filmpjes van onder andere YouTube op mijn harde schijf te kunnen bewaren, zodat ik ze later opnieuw kan bekijken. Kies daarvoor in het menu Extra voor Add-ons, klik dan op Extensies verkrijgen, en dan onder Populaire extensies op Video DownloadHelper. De rest wijst zichzelf, en na installatie geeft Firefox altijd een signaal als er een filmpje te downloaden valt. Maar daarmee was ik er nog niet, want mijn computer wist geen raad met deze bestanden met extensie flv. Ja, handig hè? Ik bedoel: een hulpprogramma in Firefox heet een extensie, maar de meestal drieletterige aanduiding van het bestandtype (bijvoorbeeld .doc of .jpg) achter de laatste punt van een bestandsnaam ook. Maar er zijn wel meer lelijke en onhandige aanduidingen in de computerwereld. Het woord client heb ik altijd gehaat, en wat een active desktop of een desktop search is heb ik ook nog nauwelijks begrepen. Maar daar had ik het niet over.
Om de flv-bestanden te kunnen bekijken moest ik ook nog een FLV Player installeren. Die heb gedownload van CNET.com en is gratis. Het enige nadeel is dat je ongevraagd een Yahoo-werkbalk in je browser meekrijgt, maar die is snel uitgeschakeld via Werkbalken van het menu Beeld (Firefox) of Extra (Internet Explorer). FLV Player is een eenvoudig, mooi, lief programmaatje dat simpel gewoon dat doet wat je verwacht dat het zal doen, wat bepaald niet voor alle programma’s opgaat. Je kunt bijvoorbeeld het beeld schermgroot maken, maar dan blijkt hoe vaag die YouTube-filmpjes eigenlijk zijn. En je kunt het beeld natuurlijk even stilzetten om met Alt-Print Screen een screendump van het geopende venster te maken, zodat je het plaatje weer ergens anders in kunt plakken met Paste, of met de ouderwetse toetsencombinatie Shift-Insert die ik nog vaak gebruik.
Misschien stoor je je dan nog aan de titelbalk en het bedieningspaneel van de FLV Player, of wil je eigenlijk alleen een bepaald deel van het plaatje bewaren. Dat kun je met je beeldbewerkingprogramma doen, maar ook gewoon met het standaard bij Windows geleverde Paint, dat onder het Startmenu te vinden is onder Programma’s en Bureau-accessoires. Kies in dat programma eerst uit het menu Bewerken voor Plakken, selecteer met je muis wat je wilt bewaren, kies dan voor Kopiëren, vervolgens in het menu Bestand voor Nieuw (wijzigingen niet opslaan), en in het menu Bewerken weer voor Plakken. Een van mijn lievelingsclips van de laatste tijd is Forever Young van Alphaville, maar er is natuurlijk een oneindige hoeveelheid aan leuke dingen op YouTube te zien, waarvan je zeker wilt zijn dat je ze over vele jaren nog steeds kunt bekijken. Het is toch te gek dat dit allemaal vandaag de dag mogelijk is!
Gepost in Computer en internet Geen reacties »
29 februari 2008
God is geen perfectionist. Anders had Hij het zonnestelsel wel wat beter in elkaar geknutseld. Daarin zien we de aarde rondjes om de zon draaien. Linksom, tegen de klok in, althans als je er van boven, het noorden, op neerkijkt. Om de aarde draait de maan, ook linksom, waar zij zo ongeveer een maand voor nodig heeft. Ook de aarde zelf draait om haar as, opnieuw linksom. De politieke kleur van God lijkt me inmiddels wel duidelijk. Maar zoals gezegd: Hij is een slechte knutselaar want als Hij het zonnestelsel netjes in elkaar had gezet zou de aarde na elk rondje om de zon dezelfde uitgangspositie hebben. Nee dus. Als na haar gang rond de zon opnieuw de lente begint – de dag en de nacht precies even lang zijn – is de aarde na 365 dagen een kwart slag teveel doorgetold. En na vier rondjes hebben we zelfs een hele dag over!
Die extra dag is heel lang een probleem geweest, Want men wil de seizoenen graag op dezelfde kalenderdagen laten beginnen. Dus besloot keizer Julius al om elke vier jaar een schrikkeldag in te voeren. Opdat de lente niet steeds verder in de kalender zou opschuiven, te laat zou beginnen. Maar in de loop van de eeuwen bleek dat een overcorrectie te zijn en begon de lente steeds meer te vroeg! In 1582 was dat opgelopen tot 10 dagen. Paus Gregorius XIII knipte de dagen 5 tot en met 14 oktober uit de kalender en paste de formule voor het bepalen van schrikkeljaren aan. Elk jaar dat door 4 deelbaar is, is een schrikkeljaar, met uitzondering van jaren die door 100, maar niet door 400 deelbaar zijn. 1700, 1800 en 1900 waren dus geen schrikkeljaren, maar 2000 was dat wel. En daar doen we het tot vandaag de schrikkeldag mee. Lijkt aardig te werken.
Wie een schrikkeldag ook aardig vindt werken zijn de werkgevers. Een extra werkdag zonder loon te hoeven uitbetalen! Volgens het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting gaat het gemiddelde gezin – u kent dat wel: pa, ma, twee kinderen, rondkomen van € 2500,- netto – er € 14,50 op achteruit. Dat moet immers een extra dagje boodschappen doen, energie gebruiken, telefoneren, benzine tanken, meubels verslijten en recreatie bedrijven, wat € 47,- kost. Maar er zijn ook voordelen, zoals een dag gratis wonen en verzekerd zijn, en een dag meer profiteren van andere vaste lasten en heffingen, wat € 32,50 oplevert. Zodat de schade beperkt blijft tot € 14,50 per gemiddeld gezin. Voor een alleenstaande, die leeft van € 1750 per maand, is de schade relatief minder groot, want voor hem of haar kost de schrikkeldag maar € 3,-. Waarmee ik toch maar wil zeggen dat God toch wat beter de consequenties had moeten overzien van Zijn slordigheid en wat beter Zijn best had moeten doen. De verzekeraars maken grote verliezen door zo’n schrikkeldag als vandaag. Geen wonder dat ze weigeren ons ook nog te verzekeren tegen God!
Gepost in Diversen Geen reacties »
28 februari 2008
Smurf Smurf smurft smurfen. Bij elke € 15,- aan smurfen smurf je een smurf. Ik heb er al vier gesmurft. De Babysmurf, de Voetbalsmurf, de Muzieksmurf en de Brilsmurf. Sommige smurfen hebben nogal wat smurf op deze smurf van Smurf Smurf. Onder andere omdat de smurfen smurf voor kleine smurfjes (0-3 smurf) zijn. De smurf is dat ze, als ze zich versmurfen in een smurf, binnen de kortste smurf de smurf van een smurf krijgen, en dat oversmurfen ze meestal niet. Waarvoor Smurf Smurf overigens zelf smurft in een bij elke smurf bijgesmurft smurfje, zoals smurfelijk is voorgesmurft.
Gisteren smurfte ik trouwens maar één smurf bij iets meer dan € 30,- aan smurfen. Ik vroeg de smurf nog hoe dat kon, maar zij smurfte het ook niet. Smurf bij de smurf, maar ik zou wel bij de klantensmurf smurfen hoe dat kon. Maar terwijl mijn smurf en ik de smurfen nog aan het insmurfen waren, riep ze ons nog toe dat alcoholische smurfen niet meesmurften voor de gratis smurfen. Smurf…
In de jaren smurf las ik graag Peyo’s smurfen van de smurfen. Niks smurf mee. Totdat Vader Smurf kwam, met zijn beroemde Smurfenlied waarin hij smurfte dat smurfen smurf waren omdat anderen smurf waren. Ja, zo smurfte ik er nog wel een! Ooit zag ik Vader Smurf in Dordrecht zijn lied smurfen, maar ik was niet onder de smurf. Hij was echt zo’n smurf waarin je een smurf smurft, en hij gaat vanzelf smurfen, alsof hij alleen maar voor de smurfen staat te smurfen, totaal ongesmurft. Ik heb dat smurfelijke gesmurf van smurfen altijd een beetje smurf-onsmurfelijk gesmurft. Versmurfelijk dus dat ik toch graag smurfen van Smurf Smurf smurf. Ben ik erg diep gesmurft? La la lalalala la la la la. La la lalalala la la la la…
Gepost in Diversen Geen reacties »
25 februari 2008
Hein weet ragfijn welke popmuziek ik mooi vind. We kennen elkaar dan ook al 40 jaar zodat we wat dat betreft wel het een en ander gemeen hebben. Een paar jaar geleden kwam hij aan met Rainy Day Music van The Jayhawks, wat voor mij bewijst dat ook vandaag de dag nog perfecte popmuziek kan worden gemaakt waarvoor je gewoon een 10 geeft. Let op de nummers Stumbling through the dark, Save it for a rainy day, The eyes of Sarahjane, Angelyne en Tampa to Tulsa, die ik inmiddels grijs heb gedraaid in mij iPod of hoe je dat tegenwoordig ook doet. Ook liet Hein me kennismaken met Rufus Wainwright, waarvan ik Want Two heb waarop hij met zijn innemende lijzige stem onder andere het aan zijn vader opgedragen Gay Messiah zingt, terwijl er ook een dvd bij zit met opnames van een concert in Fillmore waarop hij hartveroverend Oh what a world ten tonele brengt.
Nu gaf Hein me voor mijn verjaardag Long road out of Eden van de Eagles, een dubbel-cd die ik inmiddels ook al in mp3-vorm aan het verslinden ben. De tien minuten durende titelsong straalt een verloren verlatenheid uit, waar je kippenvel van krijgt. Wat is er dan toch zo schrijnend mooi aan dat godverlaten alleen zijn, aan die eenzaamheid en verdwaaldheid waarin ik me soms zo ijzig thuisvoel? En boven die lange weg uit het paradijs licht de hemel op: Silent stars blinking in the blackness of an endless sky – Cold silver satellites, ghostly caravans passing by – Galaxies unfolding; new worlds being born – Pilgrims and prodigals creeping toward de dawn – But it’s a long road out of Eden… Waar ik het dan niet mee eens ben, want luisterend voel ik me verdwijnen in oneindig grote sterrenstelsels, en weet me tegelijk ook zelf opgebouwd uit oneindige sterrenstelsels in me. Psychedelisch? Ja, zo mag je dat wel noemen, denk ik. Zeker omdat een instrumentaal gedeelte uit dit lied eigenlijk evengoed op The dark side of the moon van Pink Floyd had kunnen staan.
Het gekke is dat ik de Eagles nooit tot een van mijn lievelingsgroepen heb gerekend. Dat waren altijd Pink Floyd (vanaf het eerste uur) en de Incredible String Band (vanaf het tweede uur). Maar in de jaren zestig en zeventig was er ook zo’n creatieve explosie van popmuziek dat het niet meer bij te houden was. En vaak nog de mooiste popmuziek! Zo liet Hein me enkele maanden geleden eindelijk nog eens kennismaken met Love met hun sprankelende album Forever changes. Als je naar het zonnige Alone again or luistert ben je meteen weer in 1967 terug. Maar de Eagles zijn van na de jaren zestig, hun eerste hit was in 1976 en mij springen zowat de tranen in de ogen als ik zie en hoor hoe ze na zo’n 30 jaar dit lied opnieuw opvoerden. Dus geniet, kijk en luister naar Hotel California!
Gepost in Muziek 1 reactie »
15 februari 2008
Steeds vaker hoor je dat mensen via netwerken gaan communiceren. Namen als Hyves, Facebook, MSN en Second Life komen voorbij en het lijkt erop dat iedereen dan alleen nog maar via de computer contact met anderen heeft. Ik heb zelfs verhalen gelezen en gehoord over huwelijken en relaties die kapotgaan omdat sommigen hun vrienden in die virtuele werelden belangrijker gaan vinden dan die van vlees en bloed. Dat ze liever hun avatars op het beeldscherm de liefde met elkaar laten bedrijven dan dat ze daadwerkelijk met hun partner naar bed gaan. Dat moet wel een vlucht zijn van mensen die de alledaagse realiteit niet meer onder ogen kunnen zien, voor wie die niet meer te verdragen is. Van gefrustreerde en verlegen mensen die bang zijn voor échte sociale contacten. Van lelijke en vieze mensen die zo hun ware aard kunnen tonen of verbergen. Zoals landschapsfilosoof Ton Lemaire in Onkruid 178 zegt: ‘Internet-communities als Hyves en Second Life zijn de ultieme vorm van kunstmatige locaties, die zelfs geen stoffelijke ankers meer hebben. Hoe los kun je raken van je leven?’ Beangstigend.
Zonder die stoffelijke ankers is het echter wel veel makkelijker communiceren. Mijn avatar is mijn ideaal en dat vind ik belangrijker om op het beeldscherm van een ander te laten zien dan dat hij of zij kennismaakt met mijn stoffelijke gekronkelde lijf met zwembandje, kalknagels en okselgeuren. En ik zie ook liever het ideaal van iemand anders, dan datgene wat ervan in de aardse stoffelijke wereld van slijtage en aftakeling is overgebleven. Deel me je dromen en je toont me wie je bent. Die stoffelijke ankers staan echte communicatie alleen maar in de weg, en ik denk dat Plato het helemaal met me eens zou zijn. De wereld van ideeën is van een hogere orde dan die van onze stoffelijkheid en het is daarom van groot belang je daarmee verbonden te weten. Dus niet met je lichaam van vlees en bloed – dat raak je na verloop toch weer kwijt – maar met de oorspronkelijke idee, de matrix, het prototype van jezelf. Zo zijn er twee soorten narcisten. Zij die in de spiegel hun stoffelijk lichaam verheerlijken en zoals Dorian Gray hun ziel ervoor verkopen om dat zo te houden. En zij die voor de spiegel en in anderen méér zien dan alleen een lichaam van vlees en bloed, maar daar doorheen het ideaal ervan zien schemeren en zo het meest wezenlijke van de gestalte zien.
Ik hoef niet meer op de fiets of in een auto, bus of trein te stappen om me met anderen te verbinden. Ik mag zelfs hartstikke ziek en hoestblaffend in wolken van virussen met mijn vrienden communiceren. Kan ze op elk moment van de dag aanspreken door even mijn naam op hun taakbalk onderaan hun beeldscherm te laten oplichten. En ze zitten in Duitsland, Australië en Amerika, en soms gewoon in Leiden. Ik hoef ze niet te zien, en toch kunnen we van elkaar houden, elkaar troosten en bij elkaar uithuilen. We dansen met elkaar en worden niet moe, maken bergwandelingen in de sneeuw, gaan parachutespringen, skiën en zwemmen zonder enige vermoeidheid of gevaar. Als het ideale leven in de dagelijkse werkelijkheid niet bestaat, scheppen we het gewoon in een andere wereld. Want aan creativiteit is in virtuele wereld bepaald geen gebrek, nergens wordt meer dan daar duidelijk wat mensen allemaal voor mogelijkheden in zich hebben. ‘Die creativiteit kan de samenleving op een hoger plan brengen,’ zegt Valerie Frissen, werkzaam bij TNO en bijzonder hoogleraar ICT en sociale verandering in de Gooi- en Eemlander van 9 februari jl.
Maar zonder die ‘stoffelijke ankers’ van Ton Lemaire kan die hele virtuele wereld niet bestaan! Computers moeten toch in real life gemaakt worden, en ik zal toch met mijn lijf van vlees en bloed achter scherm en toetsen moeten gaan zitten om met die ideale wereld in contact te komen! En mijn hart slaat toch even over als mijn modem of KPN-kabel uitvalt en ik mijn router moet resetten om weer contact te krijgen. En het zweet breekt me uit bij het idee dat het hele internet wel eens plat zou kunnen liggen. Die etherische, ideale wereld is toch mooi afhankelijk van die stomme platvloerse stoffelijke materie! Dat kan toch niet wáár zijn! Nee dus! Gelukkig maar. Want een anker is een anker en is alleen bedoeld om een boot tijdelijk stil te leggen. Om te laden en te lossen. Maar het wezen van een boot is varen, en dat kan hij pas als het anker wordt gelicht. Het is niet zo dat de wereld van ideeën, gedachten en gevoelens niet kan bestaan zonder de stoffelijke werkelijkheid! Integendeel, de stoffelijke werkelijkheid zou zonder gevoelens, gedachten en ideeën nooit hebben bestaan! De hele schepping begon met het Woord, zoals het evangelie van Johannes ons leert.
In onze tijd staan we voor de keuze. Is materie het belangrijkste in ons leven, willen we daarvan afhankelijk blijven? Of verbinden we ons met onze idealen, en daarmee met het oorspronkelijke doel van het leven? Zullen we het aandurven om het anker te lichten om uit te varen over de kosmische zee?
Gepost in Second Life, Spiritualiteit Geen reacties »
13 februari 2008
De tweede zaterdag van februari is brandweerdag. Althans in Oldegeppel. Dan komen alle jongens en mannen van de brandweer in de kazerne bij elkaar, wordt er gedronken en gegeten en worden er allemaal diploma’s en certificaten uitgereikt. Omdat de burgemeester er niet was, moest Wethouder Ineke invallen. Ze had enige moeite met alle rangen en standen die er binnen de brandweer bestaan, maar wist die goed te verbergen. Ook ik snap niks van al die soorten brandwachten en brandmeesters en trek af en toe een gezicht van ‘het zal wel goed wezen’. Heerlijk om te zien hoe allemaal Oldegeppelers hun diploma’s en bloemen glimmend van glundering in ontvangst nemen en door familie en vrienden worden gefeliciteerd. En het werd helemaal feestelijk toen bleek dat het Hare Majesteit had behaagd om mensen koninklijk te onderscheiden, zodat Ineke hen lintjes moest opspelden. Meestal op een revers, maar ook op een bontgekleurd overhemd staat dat leuk. Ik geniet daarvan, van die pretentieloze wereld die in onschuld lijkt te leven. Zowel van de ouderen die als dorpscoryfeeën worden gehuldigd, als van de jonge knapen in T-shirt en spijkerbroek die zin en lust in het leven uitstralen. Een wereld van eenvoud en gezondheid, waar mensen gewoon van de geneugten van het leven kunnen genieten.
En daar zat ik dus met andere uitgenodigde raadsleden tussen. Komend uit de totaal andere wereld van besturen en beslissen. Vorig jaar hadden we nog onenigheid met de brandweer over een nieuw te bouwen kazerne, en werden we een avond gedetailleerd voorgelicht over de uitruktijden en dekkingen, maar inmiddels is er gelukkig een compromis bereikt over een nieuwe locatie. Ja, het is vaak wikken en wegen tussen belangen die nogal eens tegenstrijdig zijn. Elk jaar krijgen we een overzicht van alle uitrukken die hebben plaatsgevonden. Hier en daar herinner ik me dan iets, maar de meeste branden blijken dan aan me te zijn voorbijgegaan. Maar er wordt ook op andere gebieden assistentie verleend, zoals bij een omgewaaide boom, wateroverlast, een auto-ongeluk, een vervuild wegdek, een koe in een sloot of een kat in een boom. Dat je die laatste uit de boom zou kunnen kijken is een fabeltje.
De brandweer! Te gek dat die op vrijwilligers draait! En raar natuurlijk, dat we als samenleving zo weinig geld overhebben voor onze brandveiligheid, zodat die van vrijwilligers afhankelijk is. Maar dat werk heeft een dusdanig manlijke, zo niet macho uitstraling dat die niet moeilijk te vinden zijn. Apetrots zijn de jongens op hun werk, en terecht. Want wat is er mooier dan vuur te bestrijden? Vuur, het meest goddelijke van de vier elementen? Dat ons bij tijd en wijle even goed wil laten schrikken, wakker schudden uit de vredige gezapigheid waarin we zo graag nog even blijven slapen? Wat is er heerlijker dan God te temmen en zelf het heft, de spuit in handen te nemen? Ja, dat is echt werk voor mannen! Terwijl ik helemaal niet zo van macho’s hou, roept deze wereld toch mijn vrouwelijke kant naar boven, die wil beschermen, koesteren. Jongens die zich met gevaar voor eigen gezondheid en leven belangeloos voor het hebben en houden van anderen willen inzetten. Waar vind je nog zoiets? Daar moet je héél blij mee zijn!
Gepost in Maatschappij en politiek, Mijn dorp Geen reacties »
6 februari 2008
Laat al het bloed uit je hersenen lopen zodat er geen enkele elektrische activiteit meer te meten is, en je hebt kans op een verruimd bewustzijn, inclusief helder denken, emoties en herinneringen, ‘wat een veel groter werkelijkheids- en waarheidsgehalte lijkt te hebben dan datgene wat men dagelijks in zijn waakbewustzijn meemaakt.’ Aldus Pim van Lommel op pagina 126 van zijn boek Eindeloos bewustzijn, dat ik onlangs heb gelezen. Met andere woorden: de helderheid van bewustzijn lijkt omgekeerd evenredig te zijn met hersenactiviteit. Ik concludeer daaruit dat hersenen het bewustzijn niet produceren, maar het juist beperken tot een voor dit aardse leven hanteerbare vorm. Want het echte bewustzijn, waarvoor geen hersenen nodig blijken te zijn, is eindeloos. Non-lokaal, zoals dat mooi heet, en omdat het overal is, is het niet te meten. Meten doe je in de grofstoffelijke wereld waar je dingen kan pakken, op een weegschaal kan leggen, in reageerbuizen kan stoppen, onder spanning kan zetten. Met iets dat overal aanwezig is wordt dat lastig en uiterst irritant voor de wetenschappers, die heel graag het bewustzijn in een hersenpan willen inblikken. Nu dat niet lukt maken ze de gekste noodsprongen zoals het ontkennen van bewustzijn, of het reduceren daarvan tot een illusie. Hoe ik me zo’n ontkenning of illusie moet voorstellen zonder bewustzijn is me echter onduidelijk.
Aanleiding van Van Lommels boek was zijn onderzoek naar bijna-dood ervaringen of BDE’s, dat in december 2001 is gepubliceerd in The Lancet. Het was hem namelijk als cardioloog opgevallen dat mensen na een hartstilstand soms herinneringen hadden aan de periode waarin zij niet alleen buiten bewustzijn waren, maar ook hun hersenen geen enkele activiteit meer vertoonden. Dezelfde ervaringen waarover in eerdere decennia Elisabeth Kübler-Ross en Raymond Moody schreven. Ervaringen die veel meer blijken voor te komen dan men aanvankelijk dacht, omdat velen er liever over zwegen. Niet alleen omdat ze moeilijk onder woorden zijn te brengen, maar ook uit angst om uitgemaakt te worden voor fantast of nog erger. Maar als je er bewust en systematisch naar gaat vragen blijken bij Van Lommel 62 van de 344 patiënten, ofwel 18% van hen, zo’n ervaring te hebben gehad. Een ervaring die hij helder definieert en scoort aan de hand van tien kenmerken 1 besef dood te zijn, 2 positieve emoties, 3 uittredingservaring, 4 bewegen door een tunnel, 5 communicatie met ‘het licht’, 6 waarneming van kleuren, 7 waarneming van een ‘hemels landschap’, 8 ontmoeten van overleden vrienden en familie, 9 levensterugblik (‘schouw’) en 10 ervaring van een grens. Te mooi om waar te zijn allemaal, maar toch iets om heel serieus te nemen. Vooral omdat keihard is aangetoond dat mensen zich dingen kunnen herinneren die ze zich niet zouden kunnen herinneren omdat ze ten tijde van de betreffende gebeurtenissen hersendood waren.
De ‘wetenschappers’ van Skepp en grootinquisiteur Renckens van de Vereniging tegen de Kwakzalverij vinden het natuurlijk onzin allemaal. Ook hier een tunnelvisie, alleen zonder BDE. Want volgens hen bepaalt de wetenschap wat kan en niet kan, en niet de werkelijkheid zelf. Uit angst voor het onmogelijke verzinnen ze dan allerlei verklaringen voor deze onbegrijpelijke ervaringen. En Van Lommel heeft die allemaal gewogen en te licht bevonden. Fysiologische of medische oorzaken zoals zuurstoftekort konden BDE’s niet verklaren. Evenmin konden oorzaken op psychologisch terrein, zoals doodsangst, of op farmacologisch gebied, zoals medicatie, gevonden worden. Maar hoe kunnen BDE’s dan wel verklaard worden? Daarnaar op zoek worden we in het boek meegenomen op een reis door de wereld van de kwantummechanica en de hersenen, die diepzinniger besproken worden dan in menig populair new-ageboek of -tijdschrift. Zo hebben we, als we het kwantumverschijnsel verstrengeling – ver van elkaar verwijderde deeltjes hebben weet van elkaars gedrag – toepassen op bewustzijn, een verklaring voor telepathie.
De meest centrale rol bij dit alles speelt de non-lokale ruimte, ook uit de wereld van de kwantummechanica. Hiermee kan ontzettend veel verklaard worden, want het is dezelfde ruimte die Ervin Laszlo het Akasha-veld noemt, waarin alle kennis en een eindeloze hoeveelheid informatie ligt opgeslagen. Het is dat veld van volle leegte waarin alles overal tegelijkertijd lijkt te gebeuren, en onze hersenen zijn een interface waardoor wij daarmee in contact zijn. Want het is ‘nog steeds een onbewezen hypothese dat bewustzijn en herinneringen exclusief in onze hersenen worden geproduceerd en opgeslagen,’ zoals Van Lommel op pagina 167 zegt. Contact met overleden mensen, intuïtieve gevoeligheid, waarnemen op afstand, genialiteit, psychokinese, telekinese en teleportatie – het zijn net als telepathie allemaal verschijnselen die met het non-lokale paradigma verklaard kunnen worden. Waarvan volgens mij mystici in hun eigen poëtische taal door de eeuwen heen hebben getuigd. Een paradigma dat wegens zijn ethische en praktische consequenties niet vrijblijvend is. Omdat we heel anders over leven en dood moeten gaan denken. Omdat dood niet meer het einde is, en zelfs een begin kan zijn van een verruimd, helder bewustzijn. Wat we daarvoor moeten doen is heel goed opletten, alert zijn op het moment dat we sterven. Dat wil ik meemaken!
Terwijl ik dit schrijf wordt er gebeld en staat de postbode voor de deur met een pakje. Geen flauw idee wat het is. Het komt van uitgeverij Kok ten Have en bevat een gratis recensie-exemplaar van een boek, zoals dat wel vaker ongevraagd aan mij wordt toegestuurd. Het heeft de titel Eindeloos bewustzijn…
Gepost in Spiritualiteit Geen reacties »
27 januari 2008
Ik zag mijn kont laatst in de spiegel, en dacht: “Hé, daar heb je Wiegel!” Aldus Freek de Jonge, maar ik ben het niet met hem eens. Een kont is van vlees en bloed, lééft. En dat is niet iets wat ik van Wiegel zou durven zeggen. Hij voelt aan als beton, hard en vierkant, meedogenloos. Heeft inderdaad iets van een kanon. Vroeger moesten we niets van hem hebben, en dat is altijd zo gebleven. Jammer genoeg heeft de VVD weinig geleerd in de laatste decennia, is ze zelfs van kwaad tot erger vervallen. Is ze op haar 60e verjaardag verworden tot een partij van schreeuwlelijken en neoliberalen, die het ideaal van vrijheid blijheid zo hoog in hun vaandel hebben staan dat ik mij afvraag waarin het eigenlijk van anarchisme verschilt. De partij is helemaal losgeraakt van haar beginselen. Net als de Partij van de Arbeid trouwens, waarbij ik nog steeds vind dat Wim Kok zijn ogen uit zijn kop zou moeten schamen. Ja, tegenwoordig moet je eigenlijk zeggen ‘zijn ballen uit zijn broek schamen’, maar dat lijkt me bij hem een onmogelijkheid.
Gelukkig zijn er hier en daar VVD’ers die er anders over denken. Zoals de Groningse professor Frank Ankersmit, die onlangs in Dagblad De Pers onder de kop Na zestig jaar moet de VVD gaan nadenken zijn verhaal over deze partij vertelde. “Als de liberalen zich zouden bezinnen op hun intellectuele erfenis, dan is daar goud van te maken,” zegt hij, erop aandringend dat de VVD zich moet afvragen wat liberalisme eigenlijk is. De koers van deze partij was volgens hem de laatste jaren zelfs anti-liberaal, want die is “verwaterd tot een economische theorie en het marktdenken totaal doorgeschoten,” zoals bij de zorg en het onderwijs, “sectoren waar de logica van het bedrijfsleven niet opgaat.” “De echte liberale traditie is nou juist die van de strikte scheiding tussen publiek en privaat, dat is wat in de Franse Revolutie bewerkstelligd werd. We leven nu ook weer in revolutionaire tijden, omdat we de staat weer opnieuw moeten uitvinden.”
Ja, daar droom ik van. Een staat dus die niet onder het mom van terrorismebestrijding ons hele privéleven wil doordringen met behulp van pasjes, camera’s, RFID-chips, mobiele telefoons, satellieten, internet, koppeling van bestanden, GPS en wat niet al. Een staat dus die haar burgers vrijheid van keuze geeft, bijvoorbeeld voor al dan niet alternatieve voeding en geneesmiddelen. Een staat dus die het privéleven en de keuzes van haar burgers – zolang zij daar geen anderen schade mee berokkenen – respecteert. Dat is liberalisme!
Ankersmit was ook degene die mij heeft geïnspireerd om over neoliberalisme te schrijven. “De publiek-private sector zou de overheid beter moeten laten werken, maar heeft er vooral voor gezorgd dat de staat niet meer direct kan ingrijpen. Om toch greep te houden moet er voortdurend nieuwe regelgeving worden bedacht. Met een onvoorstelbare bureaucratie tot gevolg. Het resultaat is een machteloos monster. Een staat die vooral autistisch met zichzelf bezig is.” Zo mag ik het horen en is het duizend procent herkenbaar. Het roer moet om, dat lijkt me overduidelijk. En kijk, als zo iemand als Ankersmit nou partijvoorzitter werd, of zijn denkbeelden nu eens binnen de VVD gingen floreren, dan zou ik me heel in de verte misschien kunnen voorstellen dat ze er een stem bij zou krijgen.
Gepost in Maatschappij en politiek Geen reacties »
