14 februari 2009
‘Zone voor 30-km onveiliger,’ staat vandaag in de Ooi- en Geemlander te lezen. ‘Gemeenten hebben nagelaten verkeersdrempels aan te leggen, waardoor nog steeds veel automobilisten te hard rijden en ongelukken veroorzaken.’ Aldus onderzoek van de Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid (SWOV). Ik voel me als raadslid aangesproken: de gemeenten krijgen de schuld van het te hard rijden in 30km-zones? Niet de automobilisten zelf die kennelijk maling hebben aan verkeersborden en te vaak net iets harder willen rijden dan toegestaan is? Hier in Oldegeppel blijkt inderdaad dat de politie weigert iets tegen snelheidsovertreders te doen zolang de gemeente niet eerst zelf drempels en andere snelheidsbeperkende maatregelen neemt. Wat voor mij gewoon afschuiven van verantwoordelijkheden is, waarbij je dan de ander de schuld geeft van het feit dat je zelf je taak niet goed uitvoert: handhaven.
En het snelheidsprobleem is zo simpel op te lossen! Gewoon in auto’s snelheidsbegrenzers inbouwen die gps-gestuurd worden. Want als bekend is waar je rijdt, moet dat toch te combineren zijn met een simpele database die aangeeft hoe hard je daar mag rijden? Als je dan harder wil rijden dan toegestaan is lukt dat gewoon niet! Simpel toch? Veel veiliger voor onze kinderen! Kunnen we al die drempels en chicanes en andere ontsierende autoremmers weer gaan afbreken zodat de straten er weer een beetje normaal en rustig uitzien en je als fietser niet meer over al die hobbels hoeft te springen. Flitspalen kunnen verdwijnen en niemand hoeft meer bang te zijn op snelheidsovertredingen betrapt te worden. Wellicht zal dat woord over enkele decennia uit de woordenboeken verdwijnen. Laten we slim gebruik maken van nieuwe technologieën!
Nu zijn er natuurlijk altijd liberalen die vinden dat zoiets niet kan. Een inbreuk op de eigen vrijheid. Maar welke vrijheid bedoelen ze dan? De vrijheid om de wet te overtreden? Zover kan het liberalisme toch niet gaan? De vrijheid om baas in eigen auto te zijn? Maar veiligheidsgordels zijn ook ooit verplicht gesteld en ingevoerd. En soms kan een stukje onvrijheid juist veel gevoel van vrijheid geven. Je geen zorgen meer te hoeven maken over te snel rijden, dat moet toch een verademing zijn? Je niet meer medeverantwoordelijk te hoeven voelen voor ongelukken in 30km-zones, wat wil je nog meer? In 2007 hebben daar zo’n 1400 ernstige ongelukken plaatsgevonden, waarvan 3 procent dodelijk. Voor een groot deel hoeft dat dus helemaal niet, en de maatregel om dat te voorkomen ligt dus voor het grijpen. Nu alleen de wil nog om er echt iets aan te doen!
Gepost in Maatschappij en politiek 
1 reactie »
11 februari 2009
Afgelopen zondagavond stond Sweetweed in het teken van Woodstock. Met al onze vrienden hebben we dan elke zondag een feestavond in de disco. En degene die zich het beste en meest sexy volgens een bepaald thema uitdost kan daar een prijs mee winnen. Robbie is de baas van dit alles en ontvangt nieuwe gasten, Slimmy houdt het scorebord bij en maakt het resultaat van de stemming bekend, Carl bedient de sploder, een soort diamant die aan het plafond hangt en waarin je wat geld kan stoppen en die na verloop van tijd zo royaal uitbetaalt dat hij altijd verlies maakt. Jamie is de dj die graag verzoeknummers draait, waarbij ik graag nummers als Words of mouth van Mike and the Mechanics en Young and free van The Hitman aanvraag. Zelf maak ik foto’s van de dansers, die Robbie dan de volgende dag in de viewer stopt zodat iedereen alles nog eens kan bekijken. Maar het mooiste van alles is natuurlijk de sfeer op zo’n discoavond in SweetWeed. Want hoe virtueel de wereld van Second Life ook mag lijken, gevoelens en ideeën worden er niet minder gedeeld dan in het leven van vlees en bloed.
Robbie had dus de disco – en zichzelf – in hippiestijl omgetoverd en dat deed hij heel leuk voor iemand die nu pas twintig is. Het kostte hem wel wat moeite, want hij wilde per se een beschilderd volkswagenbusje hebben. Maar dat heeft hij gevonden, compleet met woorden als love en peace erop. Ook Carl had er wat moeite mee: hij wilde eerst in een gescheurde spijkerbroek komen, zodat ik hem vertelde dat je dat toen nog niet had, waarop ik hem meenam naar een winkel waar hij een betere outfit met wijd uitlopende broek vond. En Jamie draaide natuurlijk de filmmuziek zodat Joe Cockers With a little help from my friends en Ten Years Afters I’m going home mijn hart deden opveren. Maar het doet me nog het meest dat Woodstock tot vandaag de dag nog lééft, en dat Ang Lee, de maker van Brokeback Mountain, er zelfs binnenkort met een nieuwe film Taking Woodstock over komt. Robbie vroeg nog of ik er geweest was, toen in 1969, zodat ik hem moest vertellen dat dat niet het geval was, maar dat ik wel menig nachtje met die muziek in slaap was gevallen. Dat waren de ‘rookavondjes’ bij Pim, waarna ik altijd bij hem bleef slapen, me door Woodstock of Pink Floyd weg liet dromen om nog even op te schrikken als de band afsloeg, waarbij ik in een klaarwakker moment zeker wist na een paar minuten in slaap te zullen zijn.
Sinds de jaren zestig is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan met de wereld. Ik weet niet of je dat de jaren zestig of de wereld moet verwijten, maar een en ander is er niet vrijer en vrolijker op geworden. Net als nu The Hitmen zongen we indertijd dat we de wereld zouden verbeteren, maar daar is niet veel van terechtgekomen. The times they are a-changin’ zong Bob Dylan, en dat is zeker gebeurd maar je kunt je afvragen of dat wel in de goede richting was. Nu was niet iedereen zo op het verbeteren van de wereld gericht, want de hippies trokken zich er liever van terug, zochten liever een innerlijk ‘omturnen’ dan dat ze maatschappelijk waren betrokken. Ik denk dat ze daarin gelijk hadden, want hoe kun je een maatschappij een positieve wending geven als je niet eerst zelf heel en bevrijd bent geworden? Ik was dan ook niet te vinden bij studentenprotesten, zoals eenheidsgenoot Eduard die graag aan de bezetting van de VU-gebouwen meedeed en daarvoor een tijdje moest brommen in de gevangenis, wat hij laconiek over zich heen liet gaan. En met afschuw zag ik hoe studenten dweepten met Mao en het rode boekje, met de zogenaamde culturele revolutie onder welke vlag cultuur alleen maar vernietigd werd. Nee, ik voelde meer voor de lieve androgyne hippiewereld die uiteindelijk de wereld toch kleuriger heeft gemaakt, een belangrijke spirituele impuls heeft gegeven en veel emancipatie heeft bewerkstelligd. En dat allemaal niet door ervoor te vechten, maar door er gewoon naar te leven.
En dat nu, 40 jaar later een 20-jarige een feestje over Woodstock organiseert zegt dat – hoe diep we ook gevallen zijn – het positieve gedachtengoed van peace, flowers, freedom, happiness niet verloren is gegaan. Want het blijft een wonder dat 500.000 mensen vier dagen lang in vrede en vreugde samenleefden! Zoals er maar één witte raaf hoeft te zijn om te bewijzen dat witte raven bestaan, zo hoeft er maar één alternatief samenleven geweest te zijn om aan te tonen dat zo’n wonder mogelijk is. Door dit weten worden tot vandaag de dag nog altijd mensen bezield, en daar ben ik heel blij mee. Dank je, Robbie!
Gepost in Maatschappij en politiek, Second Life, Uit mijn leven Geen reacties »
1 februari 2009
Een typisch Nederlandse uitvinding is wel de onbeschoftheid. Wellicht zelfs een Amsterdamse uitvinding. Gisteravond maakten we daar weer eens kennis mee, toen we na een concert in de Westerkerk met lijn 17 mee wilden. Het was druk op de tramhalte, en omdat iedereen door één deur naar binnen moest was dat een heel gedrang. Tegen de rijd dat Vriend en ik op de drempel stonden wilden de deuren steeds sluiten, zodat ik er af en toe een flinke duw tegen gaf om dat te voorkomen.
‘Wilt u ervoor zorgen dat de deuren openblijven?!’ vroeg ik de conductrice die in haar hokje kaartjes controleerde en afstempelde. Want achter mij stonden nog steeds veel mensen op de halte en de schuifdeuren bleven maar op hen inhakken.
‘Heeft u het tegen mij, meneer?’ vroeg ze me.
Ik wist niet wat te antwoorden. Het is, net als ‘Waar bemoei je je mee?’ zo’n domme vraag dat je even uit het veld bent geslagen. Maar intelligentie is ook niet echt het boegbeeld van Amsterdammers, zelfs niet als ze er Surinaams uitzien zoals deze conductrice die op alle strippenkaarten de merkwaardige zone 5701 zat te stempelen.
‘Als niemand dóórloopt moeten echt de deuren dicht!’ riep ze. ‘We kunnen niet wachten op iedereen die er nog aan komt lopen!’
‘Dat krijg je ervan als iedereen door één deur naar binnen moet!’ riep ik.
‘De tram moet wel op tijd rijden!’ werd omgeroepen als excuus om mensen op de vluchtheuvel achter te laten.
‘Ja, deze tram vervoert tijden, geen mensen!’ schreeuwde Vriend.
We waren niet de enigen die zich zo mopperend en roepend lieten vervoeren naar het Centraal Station.
Toen we lijn 17 hadden verlaten, en voor de tram langsliepen werden we nog even door de luid bellende bestuurder van het zebrapad gejaagd. Mmm… toch even het wagennummer noteren: 2072, moet om 22:35 van de Westermarkt zijn vertrokken. Waar nu in de ijzige kou waarschijnlijk nog steeds mensen op de tram stonden te wachten.
‘Ik ga toch klagen hoor!’ zei ik tegen vriend. Maar bij wie? De directie maar meteen aangetekend schrijven? Dat werkt meestal efficiënter en sneller. Maar die neemt het toch voor zijn eigen personeel op. Een wethouder? Gemeenteraadsleden? Wie zal er echt luisteren naar mijn betoog dat service verlenen misschien wel de beste methode is om zwartrijden tegen te gaan? Zodat je niet eens een OV-chipkaart hoeft in te voeren, waarbij je als gechipte varkentjes door smalle poortjes wordt opgedreven?
Zo kennen we Amsterdam weer. Een klein voorval misschien, maar het spreekt boekdelen. Dat gehak van schuifdeuren in de mensenmassa herkende ik zo omdat dat ook vaak bij de metro gebeurt. Daar gaat het ook alleen om omzet, productie, efficiency. Al jaren geleden realiseerde ik me wat GVB betekent: Gemeentelijk Veevervoer Bedrijf. Soms kan je maar beter een taxi nemen in de hoofdstad. En dat wil wat zeggen!
Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven 3 reacties »
23 januari 2009
Het leukst vind ik het om de wereld zoveel mogelijk zelf te bedenken. Een beetje God te spelen. En nu heb ik het niet over het nog steeds in populariteit groeiende Second Life van bits en bytes, maar over het zogenaamde Real Life van vlees en bloed. Terwijl velen zich afvragen hoe de koningin zich heeft laten oplichten, waarom Feyenoord zijn trainer heeft ontslagen en wie er allemaal op de première van Valkyrie zijn afgekomen, vraag ik mij af hoe ruimte en tijd eigenlijk in elkaar zitten. Hoewel sommige mensen zoals Tony Parsons beweren dat ik eigenlijk helemaal niet besta, ga ik er toch maar even van uit dat dat wél het geval is. Dat er een identiteit is, een ik dat gekenmerkt wordt door zijn eigen plekje in ruimte en tijd. Zo ben ik onder andere te vinden op grofweg 23 januari 2009, 12:25:30 uur, 5°15’52” oosterlengte, 52°17’03” noorderbreedte en 3 meter hoogte. Dat punt in tijd en ruimte is mijn punt en dat zal ook altijd zo blijven.
Dat zou misschien nog wat preciezer kunnen. Moet het bijvoorbeeld precies naar het middelpunt van mijn lichaam wijzen? Of naar het zwaartepunt ervan (omdat ik teveel marshmallows heb gesnoept de afgelopen weken)? Of naar mijn hart omdat daarmee uiteindelijk alles begonnen is, en in eerste instantie alles zal eindigen? Of naar mijn hoofd omdat ik van daaruit de hele wereld en mezelf bekijk, omdat daarin zich iets als bewustzijn bevindt? Ik voel het meest voor het laatste, maar echt bevredigend is dat niet, want wáár zit het dan in mijn hoofd, dat bewustzijn? In mijn pijnappelklier? Of verspreid door mijn hele schedel? En als bewustzijn een soort wolk is, heeft dat dan grenzen of vervloeit het geleidelijk met zijn omgeving? Het is natuurlijk veel verleidelijker om mezelf als mijn lichaam te definiëren omdat dat veel makkelijker concreet te pakken is, maar dan krijg ik toch het gevoel een ongemakkelijke waarheid geweld aan te doen. Want wat heb je aan iets als er geen bewustzijn van is! Niks toch?
Sommige mensen vertellen dat je eigenlijk met je achterhoofd ziet, de visuele hersenschors. En dan nog alles op zijn kop ook. En met je linker hersens zie je alleen je rechter gezichtsveld en omgekeerd. Stimuleer die hersengebieden maar, of krijg maar gewoon migraine, en je ziet letterlijk dat dat waar is. Maar naar mijn beleving zijn de flitsen en beelden die daarbij opgewekt worden niet de echte waarneming. Wat in de hersens gebeurt is maar een bijverschijnsel, een epifenomeen van het echte waarnemen, het bewustzijn dat er achter zit. Zoals ik mij ooit eens in mijn hoofd bevond en in de donkerte ervan naar twee grote schermen zat te kijken: de gaten van mijn ogen. En als alles wat ik zie in mijn hersenen zit, hoe is het dan mogelijk dat ik iets buiten mezelf beleef en niet in mijn schedel? Het object is dáár en ik ben als subject hier, en het is toch eigenlijk een groot mysterie hoe die twee bij elkaar kunnen komen! De enige manier om dat te verwezenlijken is dat ze elkaar aanraken, overlappen, dat mijn bewustzijn zich als het ware even uitrekt naar het object, er letterlijk even contact mee maakt, er één mee is. Misschien mag je dat bewustzijnsverruiming noemen, als een heel alledaags verschijnsel waaraan we wegens zijn gewoonheid nauwelijks aandacht schenken. Bewustzijn op zich leidt al tot verruiming ervan. En zo krijgt mijn ik een steeds grotere sfeer om zich heen, wordt de straal ervan steeds groter en overlapt dat het bewustzijn van anderen. Zo kunnen ook verschijnselen als empathie en telepathie begrepen worden. Niet dat ik dat altijd helemaal zo beleef – ik ben niet verlicht – maar het gaat wel in die richting. In alle richtingen dus.
Zo ook met de tijd. Wat het meest dicht bij me is, is het nu. De afgelopen minuten en uren zijn wat verder van me vandaan, bevinden zich aan de oppervlakte van een ruimere bol om me heen. De afgelopen dagen zijn nog verder weg. Zo lijkt alles uit het verleden heel concreet aanwezig te zijn. Alleen is het één wat verder van me vandaan en daardoor soms moeilijker bereikbaar dan het andere. Maar ook hier kan mijn bewustzijn pulseren, zich verruimen en vernauwen: hoe ver reikt dat wat ik ´nu’ noem? Een fractie van een seconde? Een seconde? Een minuut? Net als het hier iets is dat je net zo groot kunt maken als je wilt, is het nu iets dat zelfs op de eeuwigheid betrekking kan hebben. En het zou me niks verwonderen als bij het verlicht raken of sterven dit soort bewustzijnsverruiming in de tijd plaatsvindt. Het zou verklaren waarom mensen dan hun leven als in een flits voorbij zien gaan omdat eigenlijk alles tegelijk gebeurt. Het verleden komt steeds dichterbij, en dat zou ook kunnen verklaren waarom veel mensen het gevoel hebben dat de tijd steeds sneller gaat, waarom ze steeds meer gisteren als vandaag beleven, en de jaren zo kort lijken als maanden. Vanuit dit perspectief bekeken is de veranderende tijdbeleving, het gevoel van tijdversnelling, geen vloek maar een zegen, de heraut van een nieuw bewustzijn dat de beperkingen van een persoonlijk hier en nu, van een beperkt ik overstijgt. Zodat Tony Parsons uiteindelijk toch nog gelijk krijgt.
Gepost in Psychologie, Spiritualiteit 1 reactie »
15 januari 2009
Afgelopen maandag is ze´zacht en kalm´ overleden. ´Buuf´, zoals we haar noemden, de buurvrouw die iets verderop in het galerijtje op de derde verdieping woonde. Toen ik in 1987 naar Buitenveldert verhuisde en ze me buiten met een muts op zag lopen, verheugde ze zich in wat jong bloed in het woonblok met veel burgerlijke gezapigheid. Zij was 59, ik 40. Via haar man Jan, die ook met computers hobbyde, kwam ik daar over de vloer. In de gesprekken domineerde hij nogal, zodat ik pas eigenlijk goed contact met Buuf kreeg nadat Jan eind 1991 was overleden. Socialisten waren het, rassocialisten, en ik genoot altijd van hun verhalen daarover. Zelf ben ik nogal antisocialistisch opgevoed, zodat bij hen hele nieuwe werelden voor me opengingen. Ja, Vriend en ik zijn zelfs eens met Buuf naar de Paasheuvel gefietst, waar ze vertelde en vertelde over de gebouwen en wat ze daar allemaal had meegemaakt. Ze toonden me boeken uit haar jeugd die erop gericht waren om de jongeren kennis en wijsheid bij te brengen. Ze vertelde over de bijeenkomsten en de liederen die ze zongen. Het straalde allemaal van een levenslust, enthousiasme en optimisme die je alleen in het socialistische partijleven kon aantreffen. Het was bezield.
Buuf was gul en stopte me af en toe stiekem wat geld toe. Gaf me zelfs een hele nieuwe zitbank, die nog altijd in de woonkamer staat. Want ook in de praktijk was ze socialiste. Ze leidde min of meer de bewonersvereniging, en besteedde het maken van de nieuwsbrief daarvoor graag aan mij uit. Tegelijk zat ik in de ledenraad van bouwvereniging Rochdale – toen nog een gemoedelijke, bijna communistische club – en dat was iets wat Buufs nieuwe vriend Henk ook wel aansprak. Maar intussen veranderden de tijden. Marianne Sint kwam met schuivende panelen en Heerma met de liberalisering van de woningcorporaties. Het waren de jaren negentig waarin alles wat een club, vereniging of partij was opeens een bedrijf moest worden, en als zodanig projectmatig aangepakt en bestuurd diende te worden. Zo ook Rochdale, waar de ledenraad collectief zelfmoord pleegde door – met slechts twee stemmen tegen, waaronder die van mij – voor een fusie te stemmen waarmee ze meteen de grootste corporatie van Amsterdam werd en daarbij haar naam nog behield ook. Bij haar honderdjarige bestaan in 2004 werd de hele ledenraad inclusief partners uitgenodigd voor een reis naar het Engelse plaatsje Rochdale, maar ik zag het niet zitten om met die club in één vliegtuig of hotel te zitten…
Buuf. Haar leven veranderde toen ze in haar blinde enthousiasme over een kleedje struikelde en haar heup brak. Inmiddels woonde ik in Oldegeppel en was vriend Henk haar buurman geworden omdat hij in mijn woning was getrokken. Hij had een fobie voor ziekenhuizen, zodat ik vaak vanuit Oldegeppel naar Amsterdam ben gegaan om Buuf naar de poli te begeleiden. Maar de heup is nooit meer echt goed gekomen. Wellicht maakte ook daardoor haar levensvreugde steeds meer plaats voor verbittering. Ook politiek begonnen we uit elkaar te groeien. Tot dan toe waren we alle drie enthousiaste fans van Pim Fortuyn, maar we trokken steeds uiteenlopender conclusies uit zijn opvattingen. Wellicht heeft ook haar teleurstelling over het socialisme bijgedragen aan de kwaadheid en radicalisering, die er uiteindelijk toe leidde dat we elkaar de laatste jaren niet meer hebben gezien. Maar zo wil ik me Buuf niet herinneren, omdat zij in wezen niet de verbitterde vrouw uit haar laatste jaren was. In haar leven heeft ze het socialisme zien instorten, heeft ze moeten meemaken hoe Kok zijn socialistische veren afschudde en hoe de socialisten gezwicht zijn voor het neoliberalisme. In deze dagen, waarin we geconfronteerd worden met de brokstukken van dat ongebreidelde liberalisme, heeft ze deze wereld verlaten. In mijn gedachten blijft ze op de Paasheuvel dansen en zingen in de zon.
Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven Geen reacties »
8 januari 2009
Een volk na duizenden jaren van zwerven en vervolging welkom heten in je land, dat moet toch een hele eer zijn en echt mooi om te doen. De Palestijnen dachten daar echter anders over in 1948, toen de Engelsen zich terugtrokken en hun mandaatgebied niet alleen aan hen, maar ook aan de Joden gaven. Want al in 1920 had de Volkerenbond besloten een gedeelte van dit gebied, dat veroverd was van het Ottomaanse Rijk, aan de Joden te geven om zich daar te vestigen. Door die belofte kwam het zionisme op gang en emigreerden veel Joden naar Palestina, waar ze grond van de oorspronkelijke bewoners kochten. Het gevolg was wel dat veel Palestijnen in 1948 opeens in een Joodse staat kwamen te wonen. Hoewel ze zelf land aan de Joden hadden verkocht, bleven de Palestijnen zichzelf als de oorspronkelijke bewoners zien, en de Joden als indringers die in de afgelopen decennia in steeds grotere getale op hun land waren komen wonen. Maar wat zijn oorspronkelijke bewoners? Turken, Palestijnen, Joden? Romeinen? Hoe ver moet je teruggaan? Als je religie de identiteit van een volk bepaalt, dan hebben de Joden de oudste rechten, want hoe je het ook wendt of keert: Mozes was er eerder dan Mohammed.
Als de taart verdeeld is, is het hebberig en kinderachtig om dan ook nog het stuk van een ander te willen hebben. Natuurlijk is het niet leuk als vreemden op een stuk land komen wonen waar je zelf al generaties hebt gewoond. Maar de Palestijnen hebben zelf veel land aan Joden verkocht en zo bijgedragen aan het zionisme, waartegen Yasser Arafat en zijn Fatahpartij later zo ten strijde trekken. Termen als uitroeiing en vernietiging van de staat Israël worden zonder schaamte in de beginselen van Fatah, de Libanese Hezbollah en de Palestijnse Hamas overgenomen. Het lijkt alsof de Palestijnen niks beters te doen hebben dan het bestoken van Israëlische doelen. Beter was het om in plaats daarvan naar een creatieve oplossing te zoeken, maar terwijl de Joden het land omtoverden tot een groene oasis waar het goed leven was, kwamen de Palestijnen niet verder dan oorlogvoeren en hun land kaal en braak te laten, en het bestoken van kibboetzim en het opblazen van bussen. Ook na de oprichting van de staat Israël bleek dat land in drie oorlogen moeilijk te verslaan.
Na de Arabisch-Israëlische oorlog (1948-1949) moest Israël 82% van het haar toegewezen grondgebied inleveren, onder andere de Gazastrook aan Egypte. Die werd heroverd in de Zesdaagse Oorlog (1967), samen met de Sinaï van Egypte en de Westelijke Jordaanoever van Jordanië. In de Jom Kipoeroorlog of Oktoberoorlog (1973) wist Israël stand te houden tegen Syrië dat via de Golanhoogten, en Egypte dat via het Suezkanaal binnenviel. In al deze oorlogen met Israël werd gevochten met Egypte, Jordanië, Syrië, Libanon, Irak, Jemen, Saoedi-Arabië, gesteund door landen als Marokko, Pakistan, Libië, Algerije, Soedan, Tunesië, Oeganda en Cuba. Toegegeven: het moet frustrerend zijn als je er met zijn allen na 60 jaar nog steeds niet in geslaagd bent een klein landje als Israël van de kaart te vegen.
De grote zwakte van de Palestijnen is het niet willen accepteren van hun verlies, steeds maar blijven vechten tegen de bierkaai. Niet daarvan iets leren, maar blijven protesteren. Dat gaat zo ver dat de vernietiging van Israël nog steeds hun hoofddoel is, iets waarvoor alle middelen gerechtvaardigd zijn. Dank zij de indoctrinatie in het geloof dat je in de hemel rijkelijk beloond wordt met alles dat Allah verboden heeft, heeft Hezbollah de zelfmoordaanslagen nieuw leven ingeblazen. Deze perverse manier om anderen te doden lijkt een mooie heldendaad van zelfopoffering, maar kan net zo goed beschouwd worden als een daad van lafheid waarbij je de consequenties ervan niet onder ogen hoeft te zien en een eerlijk gevecht uit de weg gaat. Zo ook het bestoken van Israël met raketten vanuit de Gazastrook, waarbij het door de halve westerse wereld veroordeeld wordt als Israël terugslaat. Wat hadden ze dan moeten doen? Bedankbriefjes aan Hamas sturen?
Laten we niet vergeten dat het de bevolking van Gaza zelf is die Hamas in het zadel heeft geholpen. Dat het Hamas zelf is die raketten vanaf scholen en ziekenhuizen afvuurt en daarmee haar eigen kinderen en zieken in gevaar brengt. Dat het Hamas zelf is die nog steeds de vernietiging van de staat Israël nastreeft. Dat het zelden voorkomt dat Joden spontaan raketten op omliggende landen afvuren, of bussen met schoolkinderen opblazen. Laat Israël met rust en Israël laat jullie met rust! Ik dacht dat het einde van de Tweede Wereldoorlog ook het einde van het antisemitisme had aangekondigd, maar dat lijkt weer helemaal te mogen in het spoor van het morele verval van de laatste jaren. Sterker nog: we geven aan hetzes tegen Israël alle ruimte in onze media, zoals we afgelopen maandag Kader Abdolah in De Volkskrant konden lezen: ´Israël kan niet meer met doordachte acties komen, het Israëlische brein produceert slechts geweld´, ´Het land van belofte is het land van extremisten, fundamentalisten en geweldplegers geworden´, ´Israël leert nooit van de geschiedenis´. De feiten op zijn kop, een gotspe.
Of ik dit antisemitisme mag noemen? Ik denk van wel, want de diepere oorzaken van dit alles zijn te vinden in de kennelijke onverenigbaarheid van Jodendom en Islam. Net als de homo´s zijn de Joden niet erg geliefd in de islamitische wereld. Overigens hebben volgens het Centrum Informatie en Documentatie Israël ook de christenen, en dan vooral de katholieken, bijgedragen aan antisemitisme – dit vanwege een kruisiging zo’n 2000 jaar geleden. Natuurlijk was het niet slim van de Joden om zichzelf het uitverkoren volk te noemen. Natuurlijk zijn ook onder Joden fundamentalisten te vinden die geen lieverdjes zijn, maar dat haalt het niet bij wat ik allemaal in de islamitische wereld zie. Natuurlijk is in de islamitische wereld veel schoonheid en zuiverheid te vinden waar je als westerling wel eens jaloers op wordt. Er is echter wel een duidelijk verschil tussen Jodendom en Islam: de aanhangers van de laatste zijn vaak uit op het verspreiden van hun geloof en uitbreiding van macht om meer en meer mensen tot de Islam te bekeren. Dat ontbreekt bij het Jodendom, is daar zelfs heel lastig mee te combineren. Blijf je hechten aan een kinderlijke slachtofferrol of heb je als volwassene genoeg aan jezelf? Wellicht zegt dit verschil iets over de kwaliteit van deze religies.
Gepost in Maatschappij en politiek 1 reactie »
2 januari 2009
Ook dit jaar nodigden Hein en Floor ons uit om Oud en Nieuw bij hen te komen vieren. Dus reden we met hen mee naar hun huisje in een Feriendorf in Frankenau, en ook Liesbeth ging met ons mee naar Duitsland. Met als gevolg dat we ons op oudejaarsavond traditiegetrouw met de oliebollen rond het Risk-bord schaarden. Liesbeth was ook meegegaan, zodat wij ons met vijf mensen stortten op het veroveren van landen en werelddelen. Een fout spel eigenlijk, want het doet een beroep op lage lusten zoals agressie, vechten en moorden, maar laten we maar zeggen dat het goed is voor de ontwikkeling van strategisch inzicht. Soms verheft de strijd zich uit de virtualiteit van dit bordspel tot ruzies van vlees en bloed, maar zover is het deze jaarwisseling niet gekomen.
Ik speelde met de roze legers en had tegen het eind van het spel – we waren toen al in 2009 beland – een aanzienlijk deel van Noord-Amerika veroverd. Misschien ook omdat niemand de opdracht Vernietig alle roze legers had, een taak die de paus graag kwijlend op zich genomen zou hebben. Maar die speelde niet mee, zodat hij de natuurramp die ik vertegenwoordigde ongebreideld zijn gang kon gaan. Een gezegende is niet altijd iemand die zelf zegent, en zeker als dat een Benedictus XVI is, die in de eenentwintigste eeuw opeens homo’s tegen het lijf loopt. Die zouden volgens hem aan het werk moeten worden gezet. ‘Neuken jullie!’ roept hij de homo’s eigenlijk toe. Want de aarde kan niet overbevolkt genoeg zijn, en alles wat daartoe niet bijdraagt is tegennatuurlijk. Niet alleen mensen, maar ook de vele dieren die liever met seksegenootjes vrijen, zelfs de natuur zelf kan tegennatuurlijk zijn. En daaraan moet iets worden gedaan volgens deze kerkleider, die alleen even vergeet om zelf het goede voorbeeld te geven.
Zou je zo’n paus voor een internationaal gerechtshof kunnen dagen? Iets met misdaden tegen de menselijkheid? Iets met artikel 1 van de Universele Verklaring van Rechten van de Mens? Zou je als regering niet de ambassadeur van het Vaticaan op het matje kunnen roepen? En dat alles wegens het door de paus aanzetten tot discriminatie en haat? Want iets anders kan ik er niet van maken als hij homoseksuele gemeenschap even erg vindt als het vernietigen van regenwouden, en dit volgens hem daarom in dezelfde mate bestreden moet worden. Als een ayatollah, moefti of imam dergelijke taal uitslaat als die van Benedictus XVI, dan stond de westerse wereld op zijn kop, maar omdat het haar eigen religie betreft houdt ze de paus de hand boven het hoofd. Een paus die met zijn uitspraken miljoenen katholieke homo’s nodeloos leed berokkent. Of hen neurotiseert door hen te zeggen dat ze het wel mogen zijn, maar het niet mogen doen.
Ja, ik was trots op mijn roze legers, die tot het eind van het spel toe niet te verslaan waren. En onwillekeurig kwam het liedje In the navy van Village People in me op. Wat hebben we daar niet vaak op gedanst! En Robbie en ik maar de houterige gebaren maken die bij dit lied en het bekende Y.M.C.A. horen: armen recht voor je uit gestrekt, handen in de zij, armen groetend omhoog, handen boven de ogen – wat vond ik het leuk om hem zo te zien dansen! Een lied dat de kracht van de homowereld uitstraalt, een lied over de zelfverzekerdheid en trots waarmee we onze eigen wereld opbouwen en daarin niet te stuiten zijn. Dat lijkt me een goed voornemen voor het komende jaar. In onze eigen unieke kracht blijven staan, onszelf durven blijven.
Gepost in Maatschappij en politiek, Second Life, Uit mijn leven Geen reacties »
28 december 2008
Natuurlijk voed je je kinderen zo vrij mogelijk op. Maar als ze oude dametjes laten struikelen, brievenbussen opblazen en katten gaan pesten roep je ze wel tot de orde. En dat is wat de overheid, die al decennia lang het neoliberalisme omhelst, verzuimt met haar burgers te doen. Dan verwordt de vrije markt tot het recht van de slimste en de sterkste. Liberalisme kan niet zonder respect voor de vrijheid van anderen. Des te wonderbaarlijker is het dat we vaak niet zozeer door links, maar juist door rechts worden betutteld, dat het juist rechts is dat de vrijheid van velen aan banden legt. Van een liberale minister verwacht ik bijvoorbeeld de vrijheid om bijvoorbeeld homeopathische geneesmiddelen te mogen gebruiken, of alternatieve genezers te mogen raadplegen. Nee dus. Komt de VVD voor de kleine ondernemer op, dan is daar niks mis mee, daarvan loopt mijn hart echt warm, Maar zij komt ook voor de grote ondernemer op, die de kleintjes wegconcurreert. Daar blijkt het opportunisme van rechts: vanwege haar liefde voor de vrije markt kan rechts niet anders dan kiezen voor de macht van de slimste en de sterkste.
Met de keuze voor de vrije markt gooi je ook elk begrip voor beschaving en fatsoen overboord. Er is immers een grenzeloos vertrouwen dat alles wel goed zal komen als je de vrije markt haar werk laat doen. Want uiteindelijk is de mens goed van binnen. Dat de meesten alvorens bij hun goede kern te komen zich eerst door een boel rotzooi moeten ploegen waarbij ze veel schade aan zichzelf en hun omgeving veroorzaken, daar wordt even niet aan gedacht. Dat is dan iets waar we even doorheen moeten bijten. Net zoals de kredietcrisis, waarover je nu vaak door rechts hoort roepen dat deze niet door de vrije markt is ontstaan, maar juist door de beteugeling ervan. Door links uiteraard, want volgens rechtsen leven we in een veel te linkse wereld. Mij was dat niet zo opgevallen, in tegendeel. Als rechtsen een rechtse wereld als links ervaren laat dat zien hoe ontzettend rechts ze zijn. En hoe bang ze zijn voor links. En hoe ze nooit genoeg invloed hebben en naar politieke macht blijven graaien. Zoals Zalm, die na een verkiezingsnederlaag van de VVD in een tv-discussie de grootste bek had.
Een van de meest verziekende exponenten van de vrije markt is reclame. Het zou me zelfs niets verbazen als zij de hoofdoorzaak is van de stress, de gejaagdheid, het druk druk druk waar bijna iedereen onder lijdt. Omdat we letterlijk gek gemaakt worden door reclame. Afleiding, verleiding en misleiding zijn haar voeding en gek genoeg zijn we dat allemaal nog normaal gaan vinden ook. Zoals Vriend zegt: ´Het is toch de wereld op zijn kop dat ik een sticker op mijn brievenbus moet plakken als ik geen reclame wil?!´ En gelijk heeft hij: laten ze maar toestemming aan mij vragen om hun spul in mijn brievenbus te deponeren, dat zou van respect getuigen. Of – en dat is niet mijn eigen idee – laten ze me maar betalen voor het lezen van hun advertenties. Het is deze overbodige sensory overload aan informatie die bezig is ons allen gek te maken. En immoreel, want we zijn het nog normaal gaan vinden ook.
Afleiding. Reclame vraagt aandacht. Net zo dwingend als kleine kinderen dat kunnen vragen. Onlangs denderde er een hele trein over mijn beeldscherm toen ik mijn homepage nu.nl opende. Heb meteen een andere homepage genomen, ook omdat nu.nl zijn advertenties zo is gaan plaatsen dat je er wel doorheen moet scrollen om het nieuws te lezen. Je kunt geen straat meer op, geen boodschap meer doen zonder gestoord te worden door steeds indringender, luidruchtiger en flitsender reclames, die ons uiteindelijk mentaal en zintuiglijk murw maken. Verdeel je reclame op televisie over meerdere blokjes, dat trekt meer aandacht. Stop bij je folder zoveel mogelijk kleine foldertjes (die bij voorkeur allemaal op de grond vallen zodat je ze moet oprapen). Stoor zoveel mogelijk mensen onder het eten, maar laat hun telefoon niet meer dan drie keer overgaan. Hang op pleinen en in stations zo groot mogelijke reclameborden, gun niemand een moment rust, leid af, leid af, leid af. Zoveel respect heeft de reclamewereld voor je.
Verleiding. Laat zien hoe mooi het is wat je te bieden hebt. Zet een mooie vrouw op een auto. Zie hoe groen en rustig de wijk is waar je een huis kunt kopen. Zie hoe mooi het palmenstrand is waar je over een paar dagen kunt liggen zonnen. Laat het water uit je mond lopen als je in het winkelcentrum een slagerij met open deuren passeert. Geef mensen een gratis proefmonster of goedkope printer, en zuig hen vervolgens uit als je hen in je netten hebt gevangen, net zoals je heroïne aan de man brengt. En heb je niks om mensen te verleiden? Creëer dan een behoefte om vervolgens de markt vol te stoppen met overbodige dingen waar niemand ooit om gevraagd heeft, van prioritystickers en bonuskaarten tot afwasmachines en mobiel internet. Ja, toch wel handig als je het eenmaal hebt, maar ook niet gemist als het er nooit geweest was.
Misleiding. Het schijnt slechts weinigen op te vallen hoeveel leugens en misleiding we normaal zijn gaan vinden. Dat prijzen van artikelen vaak op een 9 eindigen. Dat verkopers een beroep mogen doen op kleine lettertjes (bij voorkeur 4-puntslettertjes in geel op wit papier). Dat producten lang niet zo mooi zijn als op de verpakking staat afgebeeld. Dat je wel heel goedkoop naar een bestemming kan vliegen, maar niet goedkoop weer thuis kunt komen. Dat we veel minder echte voeding tot ons nemen dan de verpakking ons wil doen geloven. Dat smaak vaak door chemische smaakmakers wordt gesuggereerd. Dat iedereen wel korting tot 80% kan geven. Dat vraagt om moeilijkheden, zoals Vriend en ik gisteren in de HEMA. Daar wilde de caissière hem € 10,- teveel laten betalen voor een trui. Jongetje erbij om in de winkel te gaan kijken. Om minuten later te melden dat de kassa toch het goede bedrag had berekend. Wij op en neer naar de bak met truien en zelf zag ik daar ook met koeieletters € 19,95 staan. Dus terug, weer discussies met de caissière die hem uiteindelijk € 19,95 liet betalen. Vriend en ik keken elkaar aan: dit moesten we toch melden bij de klantenservice! Halverwege nog een laatste blik op de bak met truien. Blijkt er boven de prijs in kleinere letters nog het woord ‘vanaf’ te staan! We hadden geen behoefte om alsnog bij te gaan betalen, om dit soort misverstanden vroegen ze zelf. Wat in kleine letters staat is toch minder belangrijk dan wat in grote letters is weergegeven?
‘Vrijheid en verantwoordelijkheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ieder mens draagt in vrijheid niet alleen de verantwoordelijkheid voor zichzelf, maar houdt ook rekening met de vrijheid van anderen en met de vrije samenleving als geheel.’ zegt de VVD in haar beginselverklaring. Helemaal mee eens. Maar hoe is die verantwoordelijkheid te rijmen met de verheerlijking van een ongebreidelde vrije markt die zij voorstaat? Hoe is verantwoordelijkheid te rijmen met de survival of the fittest, met de rat race waartegen ik haar nooit heb horen protesteren? Het zou de VVD sieren als zij inderdaad meer rekening hield met de vrijheid van anderen, maar daarvoor zou zij het vrije marktprincipe moeten loslaten of op zijn minst aan banden moeten leggen. In de eerste plaats de reclamebranche, die één van de meest ziekmakende factoren in onze samenleving is. Met veel moeite heb ik de prachtige film Soylent Green kunnen bemachtigen. Deze profetische film uit 1973 laat in mooie beelden zien wat er uiteindelijk gebeurt als je de vrije markt haar gang laat gaan: extreme verschillen tussen arm en rijk, overbevolking, voedseltekort, vernietiging van de natuur en kannibalisme.
Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven Geen reacties »
24 december 2008
Alle ambtenaren en bestuurders van de drie GONG-gemeenten (Geemland, Olde- en NieuweGeppel) hebben een mooi kerstpakket ontvangen. De GONG bestaat nu een jaar en is een uniek experiment van gemeentelijke samenwerking. In februari gaan we het nieuwe gemeenschappelijke gemeentehuis in Geemland betrekken. Het kerspakket zat in zo’n grote doos dat Fractiegenootje Rob (2,21 m) de mijne met zijn auto heeft meegenomen van het gemeentehuis van Nieuwegeppel, waar we tijdelijk onze bestuurlijke stek hebben. De inhoud:
- Zak Crispy crackers
- Doosje schuimzoenen
- Bus slagroom
- Vier cointreau-pralinés
- Doosje roombrie
- Blikje tonijnfilets
- Zakje Japanse bollenmix
- Doosje Crispy nut chocola’s
- Doosje Crispy Profiteroles
- Doosje thee
- Zakje mini Marsjes
- Flesje amaretto
- Zakje pistachenootjes
- Drostereep Superior 75% cacoa
- Zakje Chocoladekoffieboontjes
- Zak Christmas marshmellows
- Doosje wafelbolletjes
- Setje koffiekopjes met schoteltjes
- Fles Schulp appel- & vlierbessap
- Fles Prosecco del Venetio Vino Frizzante
Vriend en teddykat Waf hebben zich inmiddels over de tonijn ontfermd, en ik heb de meeste Crispy nut chocola’s en marshmellows al tot mij genomen. Ondanks dit alles hebben we toch nog boodschappen gedaan voor de Kerst. In Oldegeppel heb ik bij Albert Heijn een dakloze die ik vaker gezien heb op mijn aandringen en zijn verzoek een pakje Euroshopper Zalmfilets gegeven. Het lijkt erop dat een goed gevulde maag een voorwaarde is om tot spirituele inkeer te komen. Heeft Maslow dan toch gelijk met zijn behoeftenhiërarchie?
Gepost in Diversen, Uit mijn leven Geen reacties »
23 december 2008
Ja, ook bij mij heeft Sandd zo’n spookfactuur van Kantoor voor Klanten bezorgd. Inderdaad heel leuk nagemaakt van facturen van de Kamer van Koophandel, want de mijne lag al in mijn postbakje voor verdere verwerking. Maar grote kans dat me tijdens het inboeken wel was opgevallen dat er wel erg veel veranderd was: logo, naam, woonplaats, rekeningnummer… Als rariteit zit hij nu veilig in mijn map met privécorrespondentie. Intussen heeft Sandd postbezorger Rick Timmer ontslagen omdat hij stickers met waarschuwingen op de enveloppen plakte alvorens ze in de brievenbussen te doen. Wat heel kenmerkend is voor een verziekte bedrijfscultuur, waarin elk persoonlijk en betrokken initiatief onmiddellijk wordt afgestraft in plaats van beloond. Een schoolvoorbeeld van hoe het dus niet moet.
Toen ik dan ook vanmorgen een brief van Sandd in mijn bus vond, was mijn eerste reactie om hem onmiddellijk terug te sturen, voorzien van kort venijnig commentaar. Maar de brief bleek juist over deze affaire te handelen! Daarin verschuilt het bedrijf zich achter “de Kamer van Koophandel, politie, de verantwoordelijke officier van justitie en het Steunpunt Acquisitiefraude” volgens welke “zo lang niet vaststond dat de wet is overtreden” Sandd geen andere keus had dan met de verspreiding door te gaan. Terwijl iedereen met zijn klompen aanvoelt dat de Kamer van Klanten de zaak zit te belazeren, zitten al die hoge omes daar nog over na te denken. Of het al dan niet mag volgens de wet. Want tegenwoordig zijn teveel rechters meer geïnteresseerd in regels en jurisprudentie dan in rechtvaardigheid.
“Het is een groot goed dat postverspreiders niet naar eigen inzicht mogen bepalen welk poststuk wel of niet verspreid mag worden,” klopt Sandd zichzelf in matig Nederlands op de schouder. Wat nergens op slaat, want Timmer heeft de post keurig bezorgd. Sterker nog: als ik nujij.nl mag geloven, heeft hij zelfs zijn baas voorgesteld om klanten voor deze post te waarschuwen, wat echter is genegeerd. Hij wilde niet “medeplichtig zijn aan oplichting”, iets wat hij nu Sandd verwijt dat dank zij hem wist dat er sprake was van spooknota’s. Maar intussen zegt dit postbedrijf volgens nu.nl dat het “nog lang niet zeker is dat het om oplichtingpraktijken gaat.” En stuurt het bijna gelijktijdig een brief aan haar werknemers, met de mededeling “dat met onmiddellijke ingang de betreffende poststukken (…) niet meer bezorgd mogen worden.” Wat een chaos! Zoiets kan alleen door managers zijn bedacht! Timmer overweegt dan ook juridische stappen tegen Sandd, want hij vindt dat hij aan zijn burgerplicht heeft voldaan en wil dat zijn naam gezuiverd wordt: “Hij is immers door Sandd in de media neergezet als ‘onbetrouwbaar’ en iemand die zomaar willekeurige brieven open zou maken.”
Terug naar de brief van Sandd. Timmer kan “uiteraard gewoon weer bij ons aan het werk als hij uitspreekt dat het aanbrengen van boodschappen op poststukken door postverspreiders niet geoorloofd is en dat hij dat in de toekomst dus ook niet meer zal doen.” Ik denk dat Timmer dat niet wil, zeker nu men binnen Sandd zelf de draad kwijt lijkt te zijn. Wel of niet bezorgen? Wel of niet waarschuwingen op brieven plakken? Misschien is dat ook de reden waarom de brief die ik vanmorgen ontving er acht dagen over heeft gedaan, want hij is op 15 december gedateerd. Zou hij opengemaakt zijn? Moest de CEO – dat schijnt iets Engels te zijn dat aan de top zit – eerst nog een paar nachtjes slapen over deze brief?
Gepost in Diversen, Maatschappij en politiek 4 reacties »
