Opnieuw een zwerfdag
23 juni 2026
Het leuke van raitiovaunu kuusi – tram 6 dus – is dat hij van strand tot strand rijdt. Een paar dagen geleden was ik op dat van Eira, en nu ging ik naar de andere eindhalte in de wijk Arabia in het noordoosten van Helsinki. Een prachtige moderne buurt met originele architectuur en veel groen. Buitenveldert is er niets bij vergeleken. Ik wandelde meteen naar het water, een uitgestrekt meer waar kleine brandganzen op rotsjes zaten en stonden rond te kijken. Hoe ik weet dat dit gesnater van die vogels komt? Met de app Merlin die vogelgeluiden herkent. Ik heb een poos van de onstedelijke stilte genoten op een wankel houten stoeltje dat met twee andere rond een tafeltje met iets als een oventje eronder bij het water stond. Twee vrouwen kwamen vijf meter verderop op een écht bankje zitten en de oudste van hen schuifelde naar een stoeltje schuin tegenover mij. Wat ik een beetje eng vond om te zien, maar ze viel gelukkig niet. Ik sprak haar in het Engels aan, maar ze reageerde nauwelijks. Voordat ik weer verder ging leerde ik van ChatGPT nog hoe ik hen een goede middag moest wensen, en kennelijk sprak ik het stil geoefende “Hyvää päivänjatkoa!” best aardig uit want de vrouwen reageerden heel vriendelijk knikkend met een voor mij onverstaanbare tegenwens.
Terug naar de eindhalte van tram 6. Het was even druk op mijn telefoontje. Want Odido adviseerde me een GB-aanvuller te kopen, Marcel stuurde een Signal waarin hij niet zeker wist of ik restitutie van mijn vliegreis zou krijgen als ik hier een paar dagen langer bleef om de verwachte 37 graden in Nederland te vermijden, en Arthur stuurde nog een Discord: “Wow so nice pictures and you still have nice weather there. Good, you find little karjalanpiirakka and bought kuksas. You have had lot of fun time, very good love” met allemaal hartjes en kusjes. Ik stuur hem elke dag zes foto’s zodat hij een beetje een indruk heeft van wat ik hier allemaal meemaak. Komende zaterdag zie ik hem weer in Second Life, hitte en weder dienende. Eigenlijk zou ik buurman Arnold moeten vragen om alvast een emmer met ijsblokjes bovenop mijn desktop te zetten, maar tegelijk zegt mijn verstand dat computers wel veel hogere temperaturen doorstaan. Op de terugweg zag ik in de buurt van een tramremise uit het Industriële Tijdperk een man in een écht korte jeans wandelen. Ik zie hier ook vaak mannen in mouwloze hemdjes met blote armen rondlopen. En nu zit ik vlak bij mijn hotel op een pleintje onder twee koppen cappuccino – Finland is hét land om aan kahvi verslaafd te raken – te kijken naar die reclame met die jongen in croptop op de tramhalte van de universiteit hier.
Dat is helemaal geen jongen, want die “hän” is een vrouw! Aldus mijn onderzoek waarvoor ik naar de website van Kicks ben gegaan, waar allerlei beautyspul te koop is. Vriend heeft me vroeger nog zó vaak gewaarschuwd: “Ben je er zéker van dat het een jongetje is?” Maar eigenlijk vind ik dat prachtig allemaal. Meisjesachtige jongens en ook jongensachtige meisjes. Wég met die verschillen. Sterker nog: wég met die genders! Een paar dagen geleden werd ik nog door een vrouw betrapt toen ik uit een damestoilet kwam. “Maakt toch niet zoveel uit?” grapte ik in het Engels. “Alles heet hier toch hän?” Die vrouw kon een lach moeilijk onderdrukken. Toen ik Arthur leerde kennen droeg hij ook nog een vagina. Nou, dat zou mij worst wezen. Tegelijk betrap ik me erop dat ik jongens en mannen gewoon mooier vind dan meisjes en vrouwen. Alsof mannen toch meer voldoen aan de gulden snede-regel – dat getal dat voor schoonheid staat met de wortel van 5 erin. Maar die snede moet in het hele lijf zitten en niet alleen ergens tussen de benen.
Nu zit ik weer in het Esplanadepark. Naast mij op de bank een papieren tasje met een kleine Moomin-knuffel en een dito roze T-shirt. Van Arthur moet ik altijd kleurige kleren kopen, en daar houd ik mij aan. Ik weet helemaal niets over de familie en vrienden van de Moomins, maar ze lijken me heel leuk. En roze past wel bij deze Prideweek. Het is hier heerlijk rustig schrijven op een bankje. “Anteks?” excuseerde ik mij tussendoor naar een vrouw die haar vriendin aan het filmen was. Ja, ze wilde best even een foto van mij maken, en als tegenprestatie filmde ik haar met haar vriendin. De ene is trouwens nog steeds de ander aan het filmen. Ook meisjes en vrouwen vind ik hier in Helsinki veel aardiger dan ik gewend ben. Intussen wordt zoals gebruikelijk muziek gespeeld. Ik herken er deze keer niets van. Dit in tegenstelling tot gisteren toen ik ergens de laatste flarden van het eenvoudige maar mooie eind van What’s Up van 4 Non Blondes hoorde spelen, een lievelingslied van mij dat vanmorgen nog in mijn hoofd zong. Ik kreeg trouwens afgelopen nacht inspiratie voor een prachtig ontroerend kort verhaal waarin ik het ultieme masochisme bezing.
Er stond veel westenwind vandaag, maar nu om18:00:36 uur breekt de zon voorzichtig tussen de wolken door. De muzikant speelde trouwens ook nog The Sound of Silence, iets waar de Finnen wel oren naar hebben. Op de bank naast de vrouwen tegenover mij zit een meisje met heel lang haar naast een jongen in het zwart met zwart haar waar hij nog net onderdoor kan kijken. Ik meen aan jongens te kunnen zien of het Finnen zijn of niet, maar kan dat nog niet onder woorden brengen. Het enige dat ik kan zeggen is dat ze er vaak wat bleek uitzien, maar dit is natuurlijk niet het zonnigste land in de wereld. Wat is het toch dat ik me hier zo thuis voel? Iets uit een vorig leven? Of wil ik alleen het mooie zien, zoals wel vaker als je in een nieuw land op vakantie bent? Aan de andere kant ga je niet voor niets naar een ander land. Wie weet om andere stukjes van jezelf in jezelf te integreren als je daaraan toe bent. In toeval heb ik nooit geloofd. Nu speelt California Hotel. De meeuw zit nog steeds boven de muzikant op het hoofd van dichter Runeberg die dit standbeeld van zijn zoon heeft gekregen.
Mijn wijze spreuk van vandaag, vooral voor rechtse politici: “De beste manier om het kwaad te laten bloeien is het te verbieden.” Nähdään huomenna!
Gepost in Uit mijn leven
