Finntopia
25 juni 2026
Ik kijk graag naar kinderen hier. Nu zit ik na het ontbijt weer aan de andere kant van de school waarop mijn kamer uitkijkt. Ik hoor en zie dat de “lapset” zich vermaken op een ruime speelplaats die wat verderop voor het grootste deel achter groen verscholen ligt. De kinderen zijn hier zo spontaan! Alsof ze alles leuk vinden. “Word als de kinderen” is ons door Jezus aanbevolen, maar waarom laat God ze dan volwassen worden? Maar goed, Hij laat soms ook een steekje vallen, wat ik Hem niet echt kwalijk neem omdat dit ook Hem een beetje menselijk maakt. Het Onderwijs in Finland staat trouwens hoog aangeschreven. Niet te grote klassen, weinig huiswerk – leren hoor je eigenlijk op school ter doen – en hoog opgeleide onderwijzers die in Finland veel meer hun eigen gang kunnen gaan. En een gratis lunch op school, want met een lege maag is het slecht leren.
Soms denk ik dat het kinderen zijn die stiekem de vragenlijsten van Gallup hebben ingevuld zodat Finland steeds het gelukkigste land van de wereld blijft. Zelf heb ik trouwens nooit gesnapt waarom ik gedurende die mooiste jaren van mijn leven naar school moest, zodat ik die pas nu aan het inhalen ben. Ik vind het mooi dat Arthur als beroep met kinderen werkt, hoewel zijn laatste achtdaagse “camp” met kinderen op een moeilijke leeftijd wel uitputtend voor hem is geweest. “I’m finally save at home from camp,” schreef hij een week geleden. “Tired as hell.”
Zojuist bij een academische kirjakauppa twee boeken gekocht. Beginner’s Finnish van Risko dat er wat degelijker uitziet dan dat waarmee ik mij tot nog toe beholpen, en het hartverwarmende Finntopia van Dorling en Koljonen met veel ditjes en datjes over Finland. Ik lees dat de Finnen op de tweede plaats staan wat vertrouwen in de journalistiek betreft, en Nederland op de eerste plaats. Maar dat was vier jaar geleden. Finntopia. Daar voel ik me ook hier, idealist als ik ben. Hoe roze is mijn bril hier? Blijft er nog iets van al dit moois over als het hier ’s winters vriest, onweert en stormt, iets waarover ik Arthur vaak heb horen klagen?
Als idealist krijg je vaak te horen dat je meer naar de minder vrolijke kanten van het leven moet kijken. Maar waarom zou ik? Het is toch stom om daar energie in te stoppen? Bovendien is alles deep down niets anders dan “kauneus”, schoonheid. Mijn wijze woorden van vandaag: “Ware levenskunst is zelfs van het lelijke te genieten.” Dat lukt mij ook niet altijd hoor! Toen ik uit de boekhandel kwam en even op een bankje zat om mijn aanwinst te bekijken, gingen mijn ogen even scheel kijken. Nou ja, ik denk dat maar één oog dat doet. Mijn vader is in zijn jeugd voor zoiets geopereerd. Ik voelde me opeens slap en wandelde vlug naar de andere kant van de Esplanade om een korvapuusti te verschalken. Waarschijnlijk heb ik voor mijn € 18 te weinig gegeten vanmorgen, want ik ben geen ochtendeter.
Maar dank zij dit alles belandde ik wel bij een met regenboogvlaggen versierde muziektent waar de groep Viileä Maa speelde, en ik was best onder de indruk. Ik denk dat ze dit lied Koskematon (dat “onaangeroerd” betekent) ook hebben laten horen. Op dit prachtige ontroerende filmpje kun je de tekst meelezen en ik heb al drie woorden herkend! Ik ga het nog door DeepL laten vertalen. Ook zó leer je een vreemde taal. Ze lijken trouwens best van goede popmuziek te houden hier. Ook Pink Floyd vaak gehoord. Of is dat allemaal aan de toeristen aangepast? Ik heb gelezen dat ze hier ook van metal houden, iets waar ik helemaal niets mee heb en ook niet gehoord meen te hebben.
Morgen ga ik weer naar huis waar een temperatuur van 37 graden wordt verwacht. Word ik tóch nog levend geroosterd, wow! Maar lauantai wordt het al koeler en op suunentai nóg koeler. Zo heb ik met mijn reis in Finntopia de afgelopen negen dagen twee hitteperiodes ontlopen. Ze waren in Nederland vast jaloers op me. Maar ja, ik ben nu eenmaal een geluksvogel en dat kan ik ook niet helpen. Ik ben heel blij deze reis gemaakt te hebben. Dank je wel Marcel, voor je hulp bij het plaatsen van dit logboek op mijn website, wat toch enige voorbereiding vroeg. En natuurlijk heel veel kusjes voor mijn Finse Arthur die mij op het spoor van zijn mooie land heeft gezet en mij daarop verliefd heeft gemaakt. Kiitos paljon! Ik ben gewoon gelukkig. Wellicht laat ik morgen toch een traantje als het vliegtuig los van de grond komt.
Gepost in Uit mijn leven
