Kiitos!
19 juni 2026
Dat is het door toeristen meest gebruikte woord: “Kiitos” ofwel “Dank je wel”. Uitgesproken als “kíétos”, maar ik maak er soms een beetje “kiehíétos” van. Dubbele klinkers moet je gewoon langer uitspreken. Omdat Finnen het wellicht leuk vinden om te horen dat je meer dan één woord van hun voor West-Europeanen onmogelijke taal spreekt, voeg ik er soms “paljon” aan toe, “veel”. En als iemand mij bedankt antwoord ik soms met “Ole hyvä” waar de Engelsen zouden zeggen “You’re welcome”. Spreek uit “Ole huwwa”. Accent bij Finse woorden altijd op de eerste lettergreep! De beste manier om een taal te leren is gewoon naar dat land toegaan. Op een deur staat “Työnnä” of “Vedä” en je komt er vanzelf achter of je moet duwen of trekken om erdoorheen te komen. Het herkennen van dagen van de week is soms wel handig zoals gisteren in de tram toen ik ergens las dat op sommige dagen de dienstregeling anders zal zijn. Vandaag is het perjantai en ik zit nu onder een met schaapjes bevolkte heldere hemel bij de ingang van de botanische tuin met zestien groenglanzende bankjes. Heel kleine zuchtjes wind, 22 graden. Fluitende vogeltjes. Dit na een lekker ontbijt in de ravintola van het hotel, maar vraag me niet wat ik heb gegeten bij mijn koffie. Iets Katelisch dat op scrambled eggs leek. Smul smul. Een groepje Duitsers verzamelde zich om mij heen, maar de leukste jongen ging náást me zitten in plaats van schuin tegenover me, zodat ik hem niet onopvallend kon beloeren.
Vanmiddag naar het Paradox Museum gewandeld. Daar kan je met zijn zessen – die je allemaal zelf bent – zitten vergaderen. Of in drie verschillende kleuren flarden schaduwen van jezelf zien. Of in een spiegel kijken om te zien dat je er helemaal niet bent. Dat soort dingen. In samenspraak met de caissière heb ik het gespeel met zwaartekracht en bezoek aan het spiegelpaleis maar vermeden. Ik heb een van de rondleiders nog op het werk van M.C. Escher gewezen en op mijn telefoontje wat plaatjes laten zien. Ze vond dat mooi maar kende dat niet. Vreemd. Na dit museumbezoek naar de ernaast gelegen Esplanade gewandeld. IJsje gegeten en lekker op een bankje zitten zitten. Daarna een cappuccino gedronken aan de Pohjoisesplanadi – ook Norra Esplanaden genaamd – ofwel de noordkant van de Esplanade. Omdat vijf procent van de Finnen Zweeds spreekt hebben belangrijke straten zowel een Finse als een Zweedse naam. Net als het treinstation zelf. Vergeet niet dat zowel de ooster- als westerburen vaak om Finland hebben gevochten. De Winter War (1939-1940), waar de Russen zelfs op skies zijn bevochten, is een belangrijke zo niet de belangrijkste wortel in de Finse ziel, net als hun bijna niet te vertalen innerlijke kracht sisu.
Rannalle! Op naar het strand! Dat doen Arthur en ik vaak in Second Life, maar in real life is dat ook wel leuk. “Rannalle” is een van de vijftien naamvallen van het woord “ranta”, maar Arthur kon me niet vertellen waar de letter “t” is gebleven. Ik heb hem nog niet gevraagd waarom er nu opeens een extra “n” bij is gekomen. Waarschijnlijk zal hij ook hier antwoorden: “Dat is Fins”. Vanmiddag ging ik dus ook rannalle, zij het nu niet met teleportatie maar – het blijft soms behelpen in real life – met de tram naar de zuidelijke wijk Eira die aan de Finse Golf ligt. Mooi uitzicht over het water met boten, met en zonder zeil. Met eilandjes in de verte, of is dat al de kust van Estland? Ik had graag onder water gekeken maar ook dat gaat moeilijk in real life, zodat ik geen stiekeme Russische onderzeeërs heb gezien. Even zat ik op een terras bij tafel 303, maar omdat je via een QR-code op een website moest bestellen die mijn telefoonnummer wilde weten omdat die alleen de landnummers van Finland, het Verenigd Koninkrijk en Zweden wilde slikken, en omdat de Engelse voorkeurstaal steeds op het Fins terugsprong, ben ik maar verder gewandeld. Bovendien had ik helemaal geen honger.
Ik wandelde wat langs rotsen, en groenstroken waar mensen lagen te zonnen, allemaal heel relaxt. En het “missä vessa on?” – dat ik als een van de belangrijkste vragen uit mijn hoofd had geleerd – bleek ik niet nodig te hebben want opeens stond ik voor een openbaar toilet dat bovendien van binnen keurig netjes was verzorgd. Met wc-papier. Wat ranta betreft zijn we in Nederland, waar je oneindig lang langs de branding kan blijven doorlopen, wel verwend. Dorstig liep ik naar een halte van lijn 9 om me een kwartiertje later opnieuw te nestelen op het terras van La Famiglia Helsinki voor twee 40 cl-glazen “blanc” alcoholvrij bier à € 7,50. Leuk bedienend jongetje daar trouwens, maar dat terzijde. Misschien zien die er wat frisser uit omdat ze – pak hem beet – twee keer per week in hun eigen sauna duiken. Ondertussen bestookt Oekraïne Moskouse olie – chapeau! – en lijkt er een AI-crisis uit te breken. Maar dat raakt me niet zo. Beter dan te trachten allemaal wereldproblemen op te lossen, te helpen en politiek te bedrijven, is gewoon gelukkig zijn eigenlijk het belangrijkste dat je kan “doen”. Want alleen gelukkige mensen kunnen anderen gelukkig maken. Dat is misschien wel de meest belangrijke en tegelijkertijd de meest moeilijk opdracht in het leven: gelukkig zijn. Ik ben blij dat nu te voelen en te leven met mijn roze bril die de enige echte bril is. Kiitos! Kiitos paljon!
Gepost in Uit mijn leven
