Niets bijzonders

9 augustus 2026

Eigenlijk stelt verlichting helemaal niets voor. Het is het gewoonste van het gewoonste dat je kan overkomen. Niets bijzonders. Met een cappuccino voor mijn neus zit ik het restaurant tegenover Vriend die nog aan het eten is. Het is druk om me heen, maar tegelijk rustig en vredig. Ik hoor het geroezemoes van pratende mensen om me heen, woorden die ik niet kan verstaan. Mensen lopen heen en weer met volle en lege borden, glazen en kopjes. Roerend in mijn cappuccino voel ik me heerlijk leeg en stil. De enige gedachte die ik heb, is dat verlichting zoiets als dit moet zijn. Niets doen, alleen maar luisteren en kijken. Zonder oordelen. Stilletjes genieten van een sfeer die om me heen hangt. Een wereld waarin niets meer mooi of lelijk is, maar waar daartussen iets van hogere schoonheid en geluk bloeit. Alles is wat het is, en dat is goed noch slecht en daarmee goed.

Vroeger dacht ik dat verlichting iets geweldigs was, het ultieme geluk. Iets wat je met veel mediteren en oefeningen kon bereiken. Mijn boekenkast is dan ook goed gevuld met boeken van en over verlichte meesters. Daarin moest je dan je stinkende best doen om die staat van bewustzijn deelachtig te worden. Waarin de realisatie van verlichting een magische explosie was met vuurwerk van wervelende chakra’s in de prachtigste kleuren. Voor die bevrijding, dat geluk, moest je systematisch mediteren. Je moest je ik, je ego verliezen, en daar deed je dan ook heel erg je best voor. Het geheim van meditatie is dat je er erg je best voor moet doen om de onzin ervan te ervaren. Ook Vriend en ik hadden eindeloze gesprekken over het verlichtingsgehalte van mensen in de spirituele wereld. De wereld was verdeeld in mensen die verlicht waren en de meesten die dat niet waren.

Intussen staat de wereld in vuur en vlam, op welke manier je maar kan bedenken. Intussen verdwijnt de sterrenhemel achter wolken van satellieten. Intussen vluchten mensen en dieren van hot naar her. Hebben we nu echt niks beters te doen dan naar onze eigen verlichting te streven? Is dat niet hetzelfde egoïsme als dat wat onze planeet om zeep helpt? Vluchten uit de concrete realiteit waar de aarde smacht om bevrijd te worden? Maar het wordt me steeds duidelijker dat alleen een collectieve verlichting ons en de aarde kan redden. Want alleen in verlichting zijn we wérkelijk verbonden en gelukkig. Onverlichte en ongelukkige mensen kunnen – hoe ze ook hun best doen – anderen niet verlicht en gelukkig maken. Maar de verlichten en gelukkigen zien dat eigenlijk iedereen allang is zoals zij zelf. Voor hen bestaat de dualiteit niet meer en woont God in iedereen en alles.

Ik lepel het laatste schuim uit mijn lege kopje cappuccino, dankbaar dat ik de wereld weer even in zijn sprankelende neutraliteit ervaar.

Gepost in Spiritualiteit, Uit mijn leven