Vlucht KL 1251
14 juni 2026
Eerst Finland zien en dan sterven, parafraseer ik steeds Goethe in mijn gedachten. Over drie dagen vertrek ik, en de meeste voorbereidingen heb ik nu wel gedaan. Maar het blijft spannend, want ik ben zowat een halve eeuw niet meer alleen op vakantie gegaan, en heb een kwart eeuw geen vliegtuig meer van binnen gezien. De laatste dagen zit ik vaak in mijn reisgidsje te bladeren en bekijk ik op Google Earth hoe Helsinki er van boven uitziet. Schrijf in mijn mobieltje wat alinea’s over wat ik zeker in blogs wil gaan vertellen. Ik heb een nieuwe koffer gekocht. En een schoudertasje waarin precies een uitklapbaar wandelstokje past voor noodgevallen. Een nieuw toilettasje omdat ik het huidige niet meer kan vinden. Regenponcho’s voor de zekerheid. Een slaapmaskertje. Kleurige T-shirts. Een tasje voor handbagage. Heb bij de pedicure om de hoek mijn voeten eens goed laten behandelen. Op het juiste moment naar de kapper geweest zodat mijn haar in Helsinki net een klein stukje over mijn ogen valt. Vind ik leuk. Van de dokter een neusspray gekregen om de buis van Eustachius naar mijn oren een beetje open te krijgen tijdens het vliegen. Beetje eng, maar gelukkig vind ik vliegen heerlijk. Lekker los van de aarde.
Ik heb een stuk of vijf plekken die ik zeker wil bezoeken en voor de rest laat ik het over aan het bestaan. Wellicht ga ik gewoon lekker in tram 4 zitten om vandaaruit de stad van begin- tot eindpunt te bewonderen. Of gewoon lekker in het centrale Esplanadepark wat voor me uit zitten kijken. Wel wat plannen, maar niet te veel. Beetje rondhangen. Het belangrijkste vind ik om iets van de Finse mentaliteit te proeven. Tot een paar jaar geleden wist ik niets van dat land. Maar omdat ik twee decennia geleden in Second Life belandde waar ik drie jaar geleden Arthur ontmoette die mij over zijn land vertelde, raakte ik nieuwsgierig. Gisteren stuurde hij me nog foto’s van de barak waar hij deze dagen doorbrengt als leider van een achtdaags camp voor uithuisgeplaatste kinderen, middenin de natuur. Dat is dan in het échte Finland volgens hem. Wellicht ga ik een volgende keer verder zijn land in, op zoek naar het Noorderlicht en zo. Reizen lijkt me een leuke hobby op mijn oude dag. Volgend jaar word ik tachtig en dan wordt het echt tijd om nog meer te gaan genieten van waar het leven eigenlijk voor bedoeld is. In mijn jonge jaren waren mijn ouders vooral geïnteresseerd in wat ik zou worden. Nu ik ouder ben is het nu eindelijk tijd om meer te zijn.
Wat is heerlijker dan wakker te worden met een volstrekt lege dag voor de boeg? Gewoon te doen wat in je opkomt, waar je zin in hebt? Toegegeven: ik heb al een rondvaart geboekt en volgende week om deze tijd ben ik in wat als de Rotskerk bekend is. Maar voor de rest is mijn agenda leeg. Misschien ga ik heel andere dingen doen dan ik gepland heb. En ik zal blij zijn als het vliegtuig woensdagmorgen opstijgt. Lekker alles achter me laten. En wat er ook gebeurt, ook als ik uit het SkyWheel val: ik heb tenminste geproefd van het gelukkigste land van de wereld. Ik kan niet sterven voordat ik Finland heb gezien.
Gepost in Uit mijn leven
