SkyWheel
22 juni 2026
Met ChatGPT maakte ik vorig jaar een kort verhaaltje waarin na een korte rit in een nogal snel draaiend reuzenrad de kermis totaal vervallen was. Omdat ik nog nooit in een reuzenrad had gezeten, wandelde ik vandaag naar het SkyWheel achter de markt om op 40 meter hoogte over Helsinki uit te kijken. In een van de dertig kabines die aan vijftien spaken in de lucht worden gehouden maakte ik langzame rondjes op en neer. In een ervan zit trouwens een sauna. Gekke Finnen. Gelukkig was de wereld niet veranderd toen ik weer uit het SkyWheel stapte. Ik heb hooguit een paar micronanoseconden of zo gemist. Via de markt wandelde ik terug naar het Esplanadepark, waar een jongen op een gitaar allemaal liedjes van Pink Floyd zong. Nu eens verder wandelen. Mijn uitschuifbare wandelstokje heb ik nog nooit gebruikt want daarvoor staan de banken te dicht op elkaar in Helsinki.
Na wat door Stockmann – zeg maar de Helsinkische Bijenkorf – gezworven te hebben, ben ik opnieuw op het terrasje van La Famiglia beland. Bij hun kassa nog een nieuw woordje geleerd: “tervetuloa” dat gewoon “welkom” betekent. Had je al moeten kennen, Satyamo! Het valt me hier trouwens op dat betalen met je mobieltje hier altijd gewoon goed gaat. Waarom kan dat in Nederland niet, waar dat een op de vijf keer mislukt? Ik loop hier nog altijd met € 50 cash in mijn zak rond. Finland is wel wat prijziger dan ons land, iets rond tien procent duurder schat ik. Zeker als je bij Stockmann iets wil kopen, zoals een mooi wit warm jasje dat meteen € 400 kost. Tegelijk heb ik weinig zin om op geld te letten – sorry Vriend – zodat ik nauwelijks kijk naar wat er afgerekend wordt bij consumpties. Beetje blasé?
Op de markt zag ik nog kahvikuksa’s – houten koffiebekers – die ik van Arthur moest kopen, maar ik vond ze een beetje klein. Misschien dat Finnen zoveel koffie drinken omdat ze het uit kleinere koppen drinken? Dat ze ook dat dit betreft verfijnder zijn dan Nederlanders, iets waar trouwens weinig voor nodig is? Zo kan je ook van Finnen zeggen dat ze weinig woorden nodig hebben, maar áls ze die gebruiken kunnen die héél lang zijn! Zo is de ylioppilastutkintolautakunta de commissie voor het Finse eindexamen. Zelf grap ik wel eens dat ik tienduizenden Finse woorden ken, maar dat ze op honderd na allemaal telwoorden zijn. Wat ik mooi vind van de Finse taal is dat ze voor zowel “hij” als “zij” het woord “hän” gebruiken, dat er geen toekomende tijd bestaat, en dat het woord “hebben” niet bestaat omdat alleen wordt gezegd dat iets bij je is. Dat alles zegt meer iets over een volk dan alleen woorden.
Toch nog even teruggegaan naar de markt om twee van die kahvikuksa’s te kopen. Stapte ondanks mijn studie van de lijnenkaart een halte te vroeg uit tram 4. De rails liggen hier dichter bij elkaar dan in ons land. Eigenlijk wil ik ook nog een Moomin – de Finse Nijntje zal ik maar zeggen – als knuffel kopen, maar die heb ik niet gevonden. Misschien moet ik naar de Moomin-winkel die ik hier ergens heb gezien. Op de terugweg zag ik op zo’n rollende JCDecaux-reclame op een tramhalte een jongen in een croptop langskomen. Van schrik stapte ik te laat lijn 4 uit. Later op een andere tramhalte nóg eens kijken: was deze hän echt een jongen? Ja! God bestaat dus! Wat héb ik toch met jongensnavels? Of is deze reclame alleen gemaakt omdat vandaag de Pride begint? Hier en daar zie ik bij mondjesmaat aandacht gegeven worden aan deze viering van het LHBTI-etc. zijn, zoals met de kleuren van die soms een heel ingewikkeld geworden regenboogvlag.
Dit is weer typisch Satyamo. Op de hoek van de Keskuskatu werd The House of the Rising Sun gezongen en ik bleef rustig een poosje op de hoek staan luisteren. Ik ga altijd achter de muziek aan. Dat deed ik ook op de kades van Saint-Tropez in 1979, de vorige keer dat ik alleen op vakantie ging. Als kind was ik al op het strand zoek, zodat mijn ouders me bij de politie moesten terugvinden. Ook achter de muziek aan. Ik zit opnieuw bij La Famiglia, want als een uitspanning mij bevalt keer ik graag terug, met als gevolg dat ik minder nieuwe eetplekken leer kennen. Een groot glas met cranberrysap met ijsblokjes. Een salade besteld met mozzarella. Voor mij is geluk nu heel gewoon. Net als spirituele verlichting volgens mij het meest gewone is dat er bestaat en je eigenlijk alle enthousiaste en vaak theatrale boeken en verhalen erover in de prullenmand zou moeten gooien, want de kracht ervan is dat het eigenlijk niets voorstelt.
Ik heb zelden of misschien wel nooit zo’n heerlijke salade gegeten als nu. Het werd trouwens wel tijd om na al die pasta’s weer eens wat vitamines in mijn lijf te stoppen. Een tweede 40 cl cranberrysap erbij. De zanger die af en toe achter tram 4 of 5 verdwijnt zong ook nog While My Guitar Gently Weeps, dus wat wil ik nog meer? Niks. Naast me zit een gezinnetje met een klein meisje op een verhoogd stoeltje aan de kop van de tafel. Terwijl ik dit schrijf draait ze zich om en steekt haar armpje naar me uit. Ik vind de kinderen hier zó leuk! Wat dat is weet ik niet. Net alsof ze hier in Finland gewoon meer kind zijn. Gelukkiger. Misschien zijn zij het wel die stiekem de vragenlijsten van Gallup hebben ingevuld en van Finland het gelukkigste land van de wereld hebben gemaakt?
Oké. Tijd om weer naar mijn kamer viisisataanelja te gaan. Moi moi!
Gepost in Spiritualiteit, Uit mijn leven
