4 augustus 2010
Als ze mij zouden vragen of er ook rechtse hobby’s zijn, en zo ja welke dat dan zijn, dan hoef ik niet lang na te denken. Graaien! Want ik durf er mijn voeten voor in het vuur te steken dat graaigoed zoals bonussen vooral in rechtse handen belanden. Dat past ook in het neoliberale gedachtegoed, waar de atlassen die de wereld draaiend houden van een ongebreidelde vrijheid mogen, moeten en zullen genieten!
De financiële crisis waarin we nu verkeren is veroorzaakt door dezelfde neoliberale krachten die de kiezer onlangs nog heeft beloond. Hoog tijd dus voor een linkse regering, want wie zal anders de puinhopen van rechts opruimen? Wat heeft iedereen toch tegen de SP, tegen Jan Marijnissen? In Zomergasten bleek hij meer menselijk te zijn dan het clubje dat nu een coalitie tracht te smeden! Misschien is zijn grote gebrek wel dat hij geen politicus is!
Politiek moet je niet aan politici overlaten. Alsof er niks beters te doen is spelen ze al maanden een voorspelbaar spel om tot een coalitie te komen, in plaats van als een stelletje volwassen mensen een weekendje de hei op te gaan en alles in één keer op te lossen. Als ik informateur was had ik de hele club opgesloten en ze niet vrijgelaten voordat ik witte rook zag! Nu houden ze volk en vaderland maar bezig tot iedereen er doodmoe van wordt en nog minder vertrouwen krijgt in wat er in Den Haag allemaal gebeurt.
Als deze pubers zoveel tijd en moeite nodig hebben om tot overeenstemming te komen, dan zal het resultaat ook wel een slap nietszeggend regeerakkoord worden. Iets dat met plakbandjes, paperclips en elastiekjes bij elkaar wordt gehouden, en dat binnen een half jaar als een kaartenhuis in elkaar dondert. Rutte geloofde er vóór 1 juli uit te zullen zijn, maar met zijn pretenties was het al snel duidelijk dat dat niet zou lukken. Grootheidswaan, ook een rechtse hobby! Je moet er toch niet aan denken dat hij minister-president wordt! Opnieuw een puber!
Gepost in Maatschappij en politiek 
1 reactie »
2 augustus 2010
‘Heb je nog wel tijd dan om om je heen te kijken,’ vraagt Diana zich bezorgd af als ze leest over mijn enthousiasme voor een nieuw mobieltje, om ‘adem te halen en mensen te zien (aan te zien, herkennen, waar te nemen)?’ Nou, ik ben er nog, Diana, ik ben adem blijven halen! Uiteraard moet al dat soort real life klusjes, net als de afwas, vlug afgeraffeld worden zodat ik me weer snel in virtuele werelden kan storten, dat snap je wel. Ademhalen hoeft geen aandacht, dat gaat gelukkig vanzelf. Maar dat plassen zou wel wat sneller kunnen – zeker als je eindelijk leeggelopen bent en er opeens goederen voor je achteruitgang opstapelen die er ook nog uit willen. Alles gaat achteruit als je ouder wordt, Robbie, niet alleen je oren! De Rozenkruisers hadden helemaal gelijk toen ze me leerden dat het hier in deze dialectiek, deze noodorde, deze natuur des doods maar een rotzooitje is waaruit je zo snel mogelijk moet zien weg te komen met een enkeltje Shamballa Express. Kortom: waar de een zegt dat je geworteld en geaard moet blijven houdt de ander het wel voor gezien in onze materiële en materialistische wereld.
De natuur is helemaal niet zo mooi en lief als we denken! Alles eet alles op, want dat is de enige manier om te overleven. Ook voor ons mensen. Het mag dan wat vredelievender overkomen om geen dieren te slachten en te roosteren, ook het bakken van brood en het drinken van melk is parasiteren van ander leven. Daar komen we gewoon niet onderuit, en de enige manier om daar een beetje vredelievend mee om te gaan is wat sober te leven. Leef, maar leef met mate. Dus geen mieren of ratten doodmaken om er kunstwerken van te creëren, geen vlees eten om er zwelgend van te genieten, geen brood weggooien omdat het niet meer vers is, dat soort dingen. De vraag blijft wel hoever je daarmee gaat. Moet je als een Mahavira, de man achter de religie van de jains, bij elke voetstap opletten of je geen mier doodmaakt? Hoe ga je om met muggen die je uit pure bloeddorst uit je slaap houden? Durf je het gras nog wel te maaien waarvan sommigen – althans volgens mijn Wijze Tante – lijken te horen dat het dan echt gaat krijsen? Moet je überhaupt rekening houden met een natuur waarin alles elkaar opeet en verdringt om te overleven? Het zijn allemaal niet te beantwoorden vragen zolang je het niet hebt over de kwaliteit van het omgaan met de natuur. Dank het dier voordat je het slacht en eet dan bewust en met aandacht zijn vlees, en sta je zelfs toe ervan te genieten! Maar doe het niet overbodig, uit gewoonte, half bewust, om je eigen leegte vol te proppen, voor andere doeleinden dan de voeding zelf…
De techniek hoeft helemaal niet iets te zijn dat tegennatuurlijk is. Waar ligt de grens tussen natuur en techniek? Bij een knots om jezelf te verdedigen of een dier de hersens in te slaan? Een hek om je veilig te weten in je territorium? Een pot om je eten in te koken? Naald en draad om kleren mee te maken? Pijl en boog? Een visnet? Een boot? Een mes? Touw? Een hamer? Een wiel? Een wagen? Perkament en een ganzeveer? Een kar? Een oven? Munten? Harnassen en wapens? Een stoommachine? Een elektromotor? Telefoon, televisie, computer? Wat is toch dat natuurlijke leven waarnaar zoveel romantici terugverlangen? En was de komst van de techniek eigenlijk niet een heel natuurlijke ontwikkeling? En gaat het niet ook hier, net als bij de natuur, om de kwaliteit van onze manier van omgaan ermee? Er is niks mis met techniek, maar wel met de wijze waarop we er te vaak mee omspringen. Als techniek gebruikt wordt om oorlogstuig mee te maken, of voor het overbodig doden van runderen om economische redenen, of om massaal mensen te kunnen ontslaan, dan is er iets goed verkeerd. Maar als we daarmee alle techniek veroordelen gooien we het kind met het badwater weg. En dat kind moet misschien nog in zijn kinderschoenen leren staan, maar geef het een kans! Het internet is een zegen als we kijken naar hoe dat zorgt voor openheid en communicatie, en letterlijke en figuurlijke grenzen doorbreekt! De vraag is niet in hoeverre we met natuur of techniek moeten omgaan, maar hoe we met natuur en techniek omgaan. Ze zijn geen tegengestelden! Evenmin als de vermeende virtuele werelden erachter strijdig zijn met de realiteit waarin nieuwe technologieën worden gebruikt.
Ik zit in de trein en kijk graag om me heen. Soms zitten mensen te lezen, maar dat vind ik zonde van de reis want voor je het weet ben je al op je bestemming. Vaak zitten mensen met mobieltjes in hun hand en ik begrijp nu een beetje wat ze allemaal aan het doen zijn. En ik zelf zal ook wel eens al internettend in de trein of waar dan ook te betrappen zijn. Want ook het schermpje van mijn mobieltje is een venster naar andere werelden. En waarom zou ik die niet bezoeken? Als iedereen altijd alleen maar in dat hier en nu van het zogenaamde real life blijft, is geen kunst of wetenschap meer mogelijk. Sterker nog, dan was helemaal geen leven meer mogelijk. Want de werkelijkheid ontstaat uit ideeën en idealen, en niet omgekeerd. En natuurlijk doorstralen die ideeën de directe werkelijkheid om je heen, en hoef je er alleen maar een beetje voor open te staan om te ervaren dat dat goddelijke nergens anders is dan hier en nu. Maar het mooie van die nieuwe technologieën is dat ze het hier en nu kunnen verruimen. Dan is dat hier en nu niet alleen mijn eigen persoontje in zijn eigen leefwereld en beslommeringen, maar omvat het veel grotere en andere werelden.
Ik sta onder een heldere sterrenhemel, met mijn mobieltje hoog in de lucht geheven. Op het schermpje lichten in zwak rode kleuren de sterren en planeten op die ik erachter in de donkere diepte zie twinkelen. Wat zie ik daar? De Waterman! Dit kleine computertje helpt mij van alles aan het firmament te vinden, en ik geniet met hart en ziel van dit wonder van de techniek. Helemaal in het hier en nu.
Gepost in Computer en internet, Maatschappij en politiek, Wetenschap Geen reacties »
28 juli 2010
Een nieuw mobieltje! Op advies van Marcel heb ik een Xperia mini pro van Sony Ericsson gekocht! En ik heb gisteren ergens gelezen dat deze van alle telefoontjes de snelste processor zou hebben! Wow! Hij draait onder het door Google veel gebruikte Android 1.6, een open source besturingssysteem, waardoor het voor Marcel makkelijker is om erin te programmeren. Zodat ik straks overal even een horoscoop kan maken. Want een telefoon is meer dan een telefoon! Deze Xperia vervangt mijn Nokia mobieltje en mijn Acer zakcomputertje dat ik onder andere als agenda gebruikte. De Xperia heeft zoveel mogelijkheden dat hij die twee samen makkelijk kan vervangen! Nu ik meemaak wat je allemaal met een mobieltje kunt doen, begin ik meer te begrijpen van al die mensen die er in de trein mee zitten te spelen. En wie weet betrap ik op straat nog eens iemand die al lopend naar Googles Street View loopt te kijken om te zien wat er allemaal om hem heen te zien is.
Omdat er HSDPA-internet op zit kan ik nu niet alleen thuis maar ook buitenshuis surfen en e-mailen. Maar thuis en bij hotspots kan ik ook gewoon mijn eigen draadloze Wi-Fi-netwerk blijven gebruiken. Internet en Wi-Fi kan ik eenvoudig naar believen in- en uitschakelen om niet alleen straling te vermijden, maar ook de batterij te sparen. Dat in- en uitschakelen geldt trouwens ook voor de ingebouwde GPS. Dat ondersteunt niet alleen het programmaatje GPS Status met een kompas waarmee ik precies kan zien op welke lengte en breedte ik me bevind, maar ondersteunt ook een routeplanner die me vertelt hoe ik in 16 uur en 42 minuten naar Marcel kan wandelen. En als hij meedoet kan ik ook zien waar hij zich ergens bevindt. En kan hij ook zien waar ik ergens rondhang. Mede dank zij Google Maps, waarmee ik ook door het Duitse Frankenau kan wandelen. Wat ik ter plekke maar niet moet doen, omdat mobiel internetten in het buitenland pijnlijk prijzig schijnt te zijn. Zo zie je maar weer wat met een combinatie van diverse soorten draadloze netwerken allemaal mogelijk is geworden!
Een telefoon is meer dan een telefoon. Dus zit er ook een 5 megapixel camera op, met flitser. En een muziekspeler. En een YouTube-filmpjesspeler. En een radio. En een adresboek. En een agenda. En spelletjes. En andere handige dingen zoals TrackID: hou het telefoontje voor een muziekbron en hij vertelt je wat er speelt. Het tweede deel uit de Tweede van Beethoven vertelde hij ons gisteren toen we iets uit de radio niet konden plaatsen. Voor een euro of tien heb ik het programmaatje Documents to Go gekocht om Office-bestanden zoals die in Word en Excel mee te kunnen lezen en bewerken. En voor niks een Sudoku-spelletje. Dat gaat allemaal via de Market, waarmee je snel applicaties kunt zoeken en installeren. Zoals K-9 Mail waarmee je meerdere e-mailaccounts kunt beheren, Buienradar die ook weers- en verkeersinformatie geeft, Moon Phase dat de huidige maanfase laat zien, MSN Droid om te chatten, Navigatie waarin een vrouwenstem je over de wegen leidt, Wisepilot dat filemeldingen en vertragingen geeft en Plaatsen voor het vinden van restaurants, koffie, kroegen, hotels, bezienswaardigheden, geldautomaten en tankstations.
Marcel wijdt op zijn weblog aandacht aan zijn Xperia: de mini die in tegenstelling tot mijn mini pro niet over een uitschuifbaar toetsenbordje beschikt. In tegenstelling tot mijn mobieltje van Nokia is het makkelijk een back-up van de Xperia te maken. Van de adressen, kalender en dergelijke op het 128MB-telefoongeheugen kan je een back-up op het bijgeleverde USB-kaartje zetten, maar je kunt dit ook synchroniseren met bestanden op je eigen plek op de website van Sony Ericsson. Tot het geheugen op het bijgeleverde 2GB SD-geheugenkaartje kun je toegang krijgen met een USB-kabel, zodat je van alles kan doen met bestanden die je bijvoorbeeld met Word of Excel heb gemaakt. Dat klinkt dus hartstikke veilig. Wat overblijft zijn de geïnstalleerde programma’s: die zijn meestal eenvoudig opnieuw te installeren, maar met het programma Astro File Manager kun je ook daarvan een back-up bewaren op je SD-kaartje, die je dan via je USB-kabel weer naar andere plekken kunt kopiëren. Genoeg te spelen dus, en dat is wat niet iedereen begrijpt. Dat het gewoon een leuke hobby kan zijn om met die nieuwe technologieën te puzzelen en te spelen. Met DroidSL kan ik zelfs nu met mijn mobieltje berichten naar vrienden in Second Life sturen. Eén leven is niet genoeg en te kort om alles te doen wat je leuk vindt.
Gepost in Computer en internet 2 reacties »
19 juli 2010
Toegegeven: ook ik heb me zondig gemaakt met de profanisering van God. In de jaren zestig, toen ik nog op de hbs zat. Mijn ouders gingen nooit naar de kerk, maar die van mijn vrienden in Osdorp wel. Naar de De Uitweg, die in de jaren negentig alweer is afgebroken. Ik ging graag mee, en werd zelfs actief in de jeugdkapel. Achteraf misschien niet zozeer om God, maar om mijn vriend Roodborstje. Het ging daar progressief aan toe. Dominee S. noemde zijn toga zijn overall, zoals dat hoorde in die tijd. Want liever dan de lagere klassen te verheffen verlaagden wij ons tot datgene wat iedereen bevatten kon en waren we wars van alles wat elitair was. We zongen dus geen onbegrijpelijke psalmen en gezangen, maar met het Trio Rob van Dijk. Heerlijk, zo’n vlot gedrum en vrolijk gezang binnen de kale kerkmuren! Dank u voor deze nieuwe morgen, dank u voor deze nieuwe dag, dank u dat ik met al mijn zorgen bij u komen mag… En dan elk volgend couplet een hele toon hoger zingen! Dat swingt de kerk uit! Ja toch? Jammer dat we niet zagen dat God héél stilletjes door een achterdeur de kerk verliet omdat Hij toch meer hield van inkeer en verstilling.
Maar ook de katholieken konden er wat van. Daar kwam Huub Oosterhuis met pseudospirituele gedichten die door iedereen begrepen werden, behalve door God zelf. Het ging toen om ontmoetingen, om mens-zijn, en Hij was vooral te vinden in de ogen van een lijdende medemens die een beroep op je deed. Wat fijn eigenlijk dat er zoveel ellende en kwaad in de wereld is, want hoe zou je anders vreugde en goedheid kunnen brengen?! Ik ben kennelijk meer protestants dan katholiek, want van die laatste wereld snap ik maar bitter weinig. Zo verdween mijn Gereformeerde Vriend (Niet Vrijgemaakt) een paar decennia in een gemeenschap ergens in Brabant, en heeft hij me ook een paar keer meegenomen naar die wereld, maar ik heb er niets van begrepen. Terwijl ik toch zo mijn best deed. Tijdens een autotochtje met hem stonden we ook eens voor een beeld van een aan het kruis lijdende Jezus, en het drong opeens tot me door hoe pervers het eigenlijk was om dat te aanbidden. Hoewel het aan de andere kant wel heel spannend moet zijn om gekruisigd te worden. Jammer dat het pijn doet.
Nu God de kerkdeuren definitief achter zich heeft dichtgeslagen, zijn de laatste restjes spiritualiteit ook vervluchtigd. Wat overblijft is voetbal. Je zal maar een katholieke voetbalhater zijn en ook nog in Obdam wonen! Dan heb je echt een probleem! ‘Het lichaam van Christus,’ zegt pastoor Paul Vlaar tijdens het uitdelen van hosties in zijn Oranjemis. Maar is hij er echt zeker van dat dit niet het lichaam van Wesley Sneijder of Arjen Robben is? Er werd gebeden voor het Nederlandse elftal, primitiever kan het bijna niet, dus vind je het gek dat God Spanje heeft laten winnen?! Je kan pausen, bisschoppen en priesters conservatief vinden, autoritair en behoudend – en dan ben ik het nog hartelijk met je eens ook – maar hier geef ik bisschop Jozef Punt groot gelijk als hij pastoor Vlaar op non-actief stelt. Als in de kerk zelfs Viva Hollandia gezongen wordt, dan in godsnaam maar Huub Oosterhuis. Of het Trio Rob van Dijk. Dank u voor vele moeilijkheden, dank u voor zoveel pijn en strijd, dank u dat gij in alle lijden toch steeds bij ons zijt…
Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven Geen reacties »
14 juli 2010
We zijn terecht geen wereldkampioen geworden, Spanje was gewoon beter. Zelfs ik zie dat. Veel troep achtergelaten op het Museumplein. Een huldiging – volgens sommige hooggeplaatsten zelfs een inhuldiging – in Amsterdam met zijn grachten. Met gratis openbaar vervoer in de overbevolkte stad. Wat iedereen door dit alles vergeten lijkt te zijn is dat er op de 11e juli wel ergere dingen zijn gebeurd van het WK verliezen. Wat te denken van de val van Srebrenica op 11 juli 1995, wat zo’n achtduizend moslimmannen en -jongens het leven heeft gekost, terwijl Dutchbat machteloos en door gebrek aan steun toekeek? 11 juli lijkt niet een dag waarop ons land goed uit de verf komt, maar meer een dag van nederlaag.
Het was tijdens het WK niet alleen nieuwe maan. Er was zelfs, zij het niet zichtbaar in Nederland, een zonsverduistering! De Maan bedekte de Zon op de 19e graad van de Kreeft. Dus even gekeken op de Inspiratiesite van Jan de Graaf, bij wie ik enkele cursussen heb gevolgd toen hij nog in de Hilversumse Meent woonde. Daar vond ik de horoscoop van Nederland. Geboren op 16 maart 1815 om 11.40 GMT te Amsterdam. Ik wist dat Nederland een gezellig, kneuterig, waterig, gevoelig en bemoederend landje was, maar dat de ascendant van Nederland ook op 19 graden Kreeft stond was ik even vergeten. De ascendant, het aan het oostelijke horizon opkomende teken, zegt iets over de manier waarop je overkomt, de eerste indruk die je op anderen maakt. Gezellig, kneuterig, waterig, gevoelig en bemoederend dus.
Omdat een nieuwe maan op een nieuw begin duidt, kan ik me voorstellen dat deze op de ascendant uitwerkt als de conceptie van een nieuw imago. Hoe we overkomen was even hardstikke belangrijk voor ons. Dat werd en blijft echter extra lastig omdat in de horoscoop van Nederland Mars tegenover de ascendant staat, ofwel op de descendant die iets zegt over relaties met anderen. Voor je het weet raken relaties verstoord en is er een teveel aan assertiviteit of agressie in het spel. Die dan niet snel wordt opgeruimd omdat de evenwicht en vredebrengende Venus in de horoscoop van Nederland niet echt goed met Mars kan opschieten: die maakt een vierkantsaspect met Mars en staat ook nog eens in Ram, dus dat schiet niet op.
Omdat altijd rond die dagen de Zon op 19 graden Kreeft staat, is 11 juli dus eigenlijk een dag waarop Nederland conflicten moet vermijden, geen strijd moet aangaan in welke betekenis dan ook. Dat wordt een afgang. Maar zoals dat ons tegenwoordig door managers wordt gezegd: het geeft ook kansen! Maar daartoe moet precies het tegengestelde gebeuren: inkeer. De nieuwe maan is tenslotte het toppunt van abstractie, spiritualiteit, en een zonsverduistering dwingt je er bijna toe want anders gebeuren er ongelukken. Als je dan wat anders gaat doen, zoals trachten een WK te winnen, wil dat maar niet lukken. Het is er gewoon niet het juiste moment voor, de tijd is er nog niet voor gerijpt. Sterker nog: we doen dan precies de verkeerde dingen. Wat we dan nodig hebben is vrede, stilte en rust om ons heen. Maar voetbal is oorlog.
Gepost in Astrologie, Maatschappij en politiek Geen reacties »
11 juli 2010
Voetbal is oorlog en zelfs ik zie ernaar uit of en hoe we vanavond gaan winnen. Dat schijnt dan heel historisch te zijn na de vele malen dat we het net niet haalden met het Nederlands elftal. In de Ooi- en Geemlander wordt David Winner aangehaald, auteur van het boek Schitterend Oranje, die zegt dat ‘Nederland zo behept is met het verlangen naar schoonheid dat het daardoor zichzelf vernietigt.’ We willen beroemd zijn om mooi voetbal, maar vergeten daarbij dat matig voetbal in de praktijk meer oplevert, wat bewezen is in de eerdere wedstrijden van dit WK. Ja, met mooi zijn win je geen oorlog en bij de kampioenschap gaat het echt om de knikkers en niet om het spel. Dat is dan ook de reden dat ik van alle wedstrijden hooguit enkele minuten heb gezien, want de commercie doet haar uiterste best om het voetbal zo lelijk mogelijk te maken. Dat steeds de letters FIFA door het beeld vliegen maakt het, samen met alle reclame eromheen, tot een afzichtelijk gebeuren. Je kunt deze weken niet om het voetbal heen en je enige redding is om dan maar mee te doen en ook te gaan kijken. Wat wel betekent dat er verplicht allerlei reclame door je strot wordt geduwd.
Maar misschien is al die commercie rond het WK wel bedoeld om wat extra woede op te wekken om het astrale veld te voeden dat nu als een oranje wolk boven Nederland hangt. Bij Albert Heijn zoek ik een recept voor gebakken beessies. En het is maar goed dat ik eergisteren niet wist dat er ook in de Sea Life voor mijn neus een voorspellende octopus te zien was. En je schijnt vuvuzela’s die je van je werk afhouden niet eens door midden te mogen zagen. Alles en iedereen gaat over oranje. Het is teveel, dat astrale veld. Gisteravond heeft het zich wat ontladen boven het land, en het was meteen het hevigste onweer dat ik in tien jaar heb meegemaakt. De computer losgekoppeld en maar hopen dat het niet in onze kastanjeboom slaat. We lagen in het donker op bed naar fel en frequent flikkerende bliksemschichten te kijken, en zagen in onze gedachten de bliksems in de windmolens langs het meer slaan. Maar nu schijnt de zon alweer en maakt het weer zich op voor vanavond. Vanavond… De avond!
Hoe ga je om met dingen waar je niet omheen kan? Die gewoon tegen je zin in gebeuren? Protesteren en weerstand bieden zolang het kan. En als dat niet kan je er maar gewoon aan overgeven en kijken wat er dan met de wereld om je heen en met jezelf gebeurt. Dat laatste kan je natuurlijk ook doen als je wel naar de finale gaat kijken. Dus niet zozeer naar het voetbal zelf kijken, maar naar wat er allemaal omheen gebeurt. En dat is eigenlijk nog veel leuker. Of droeviger. Dat mensen raar gaan doen is volgens massapsycholoog Hans van de Sande in dezelfde krant deels een kwestie van biologie. ‘Het genotcentrum gaat hevig kreunen. Je wordt vrolijker, avontuurlijker, ondernemender. Je doet dingen die je anders niet doet. Mannen maken bijvoorbeeld meer testosteron aan.’ Juist dat biologische gegeven en de evolutionair gegroeide gewoonte om zich veilig bij anderen in een groep te voegen is tegelijk het grote gevaar van deze massahysterie. Want ook soldaten vechten zich dood zolang ze maar samen met hun kameraden zijn.
Voetbal kan mooi zijn, schoonheid uitstralen. Ik ben de laatste om dat te ontkennen. Maar die schoonheid wordt tenietgedaan door commercie en manipulatie eromheen – soms vraag ik me af wat het verschil is. Het begon al decennia geleden toen televisiezenders hun logo’s in een hoekje van het beeldscherm gingen plaatsen en het eindigde ermee dat je nog nauwelijks ongestoord naar televisie kunt kijken. Ik doe dat dan ook niet meer, een paar keer per jaar misschien VPRO, en dat is het dan. Ga ik vanavond kijken? Vriend in elk geval niet, no way. Maar ik heb een digitaal ontvangertje aan de Ubuntu-sectie van mijn computer hangen en dat werkt perfect. En ik wil eigenlijk wel kijken uit nieuwsgierigheid. Ook omdat ik mezelf niet het gevoel wil geven niet meer van deze wereld te zijn. Zolang ik maar niet hoef mee te zingen, niet in de massa hoef op te gaan. Want de massa kan, zoals Marten Toonder al heel mooi vertelde in zijn verhaal Het monster Trotteldrom, verworden tot een groot monster dat zijn bewustzijn heeft verloren. Misschien wordt dit een beroemde dag. Ik kijk graag toe, maar hoor er even niet bij. Nou ja, even dan…
Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven 2 reacties »
10 juli 2010
Soms is het de wereld op zijn kop in Second Life. Robbie (21) nam mij (63) mee naar een uitvoering van Pink Floyd: The Wall – Mother, should I trust the government? Ik moest hem wel uitleggen dat dit muziekwerk al in 1979 is ontstaan en niet tien jaar later na de val van de Berlijnse Muur, wat velen natuurlijk denken. De beste creatieve kanten van Second Life komen hier tot zijn recht. We hebben ademloos zitten kijken en luisteren, en toen de muur uiteindelijk uit elkaar was gevallen werden we op het podium uitgenodigd om mee te dansen, waarbij ik wel een beetje aan Robbie moest trekken om mee te doen. We kregen allemaal vuurwerkstokken zodat we elkaar nog nauwelijks konden zien onder en achter de kleurenkringels die ervan afspatten. Ja, hier en daar was de show best wat psychedelisch! Heerlijk na een dag in real life geslenterd te hebben langs de boulevard en op de pier van Scheveningen in de koele zeewind!
Vanaf het eerste uur ben ik een fan van Pink Floyd. In Londen heb ik zelfs ooit bij EMI foto’s losgebietst voor een fanclubje waaraan ik meewerkte. Zo zitten er in mijn archiefdoos nog unieke documenten en heb ik nog altijd een paar bootlegs uit medio jaren zeventig bewaard. De echte liefhebber mag dit alles voor niks komen halen, hoewel hij dan natuurlijk wel een paar vragen over de begintijd van mijn lievelingsgroep goed moet beantwoorden. Wat is de kortste en wat is de langste titel (resp. 2 en 92 tekens) van een Pink Floyd-song? Maar dit soort kennis is natuurlijk niks vergeleken bij het wezen van hun muziek. ‘Probeer het niet te begrijpen,’ wilde ik Robbie nog toefluisteren. ‘Want dit is op zijn minst Fourth of Fifth Life!’ En dat is bijna niet uit te leggen.
Alex was één van mijn vrienden die het begreep. We hoeven elkaar maar aan te kijken en achter elkaars ogen zagen we werelden waarvan de meeste mensen zeggen: ‘Ja maar dat kan helemaal niet!’ Een blik van verstandhouding. We wisten van elkaar in welke werelden we geweest waren en waarin we geloofden. Het geluid van een leeuwerik in een oneindige diepte, overspoeld worden door een muur van geluid als je lekker weggesukkeld was, gekieteld worden door kleine harige beestjes, klanken die zo in je lichaam doordrongen dat elke cel van je lijf ervan leek op te lichten. Luieren onder een tropische zon, een nachtmerrie van een scheefgevallen rode wereld, uitgestrekt baden in honinggras, je op orgeltonen weg laten drijven… En dan lachten Alex en ik naar elkaar, want we wisten dat de wereld totaal anders, maar dan echt totaal anders in elkaar zat dan algemeen werd aangenomen. Dat was de Grote Grap, de basis van humor die diep in je buik krabbelde. En dat weten we nog steeds, want hoe zouden we ooit onze eigen ervaringen kunnen ontkennen? Als je in zo’n wereld geweest bent, laat het je nooit meer los.
Dat is ook het gevaar van psychedelische projecten, want je wordt met ongewone werelden geconfronteerd, met een soort gekte waar je echt even aan moet wennen. Zo werd ik eens midden onder het eten in een Chinees restaurant aan de Overtoom overvallen door allemaal pijlen die me van alle kanten beschoten, en kon ik niet anders dan uit deze volslagen uit het niets opdoemende paniek het nabijgelegen Vondelpark in te rennen. Ik voelde me opgesloten in een stolp van dik glas met het gevoel dat dat ook altijd zo zou blijven, en ik belde als redmiddel mijn moeder op om te zeggen dat ik voortaan van de drugs af zou blijven. Alsof ik op de drempel van allerlei enge psychiatrische afwijkingen stond, zoals psychose, schizofrenie en paranoia. Helaas hebben velen die de psychedelische werelden bereisden hiervoor de hoge prijs van gekte moeten betalen, waaronder ook Syd Barrett die na hun tweede album geen deel meer kon uitmaken van Pink Floyd, maar wel vaak bezongen is in liederen als Shine on you crazy diamond: ‘You reached for the secret too soon…’ Gekte is dan ook vaak een thema van Pink Floyd, zoals in het fantastische mooie Brain Damage.
Maar toch ben ik hartstikke blij dat ik dit alles heb mee mogen maken en dat mijn persoonlijkheid wat geïntegreerd is gebleven. De angst van mijn moeder was niet onterecht. Ik ben nooit van het balkon gesprongen hoewel ik er wel lang bang voor was dat ik – of beter gezegd: iets in mij – dat zou doen. Daar had Alex een goede therapie voor: mij met wat resten van lsd in mijn kop laten slapen op zijn kamer met de balkondeur open, want het was een mooie zomerdag geweest. Hij woonde ook op de zevende. Dat wordt in gedragstherapie flooding genoemd, en het werkte. Want de volgende dag leefde ik nog en was ik mijn angst grotendeels kwijt, doordrongen van de klanken van het mooie lied Love van John Lennon.
Is dit nu een pleit voor het gebruik van psychedelische, bewustzijnsverruimende middelen? Ik weet niet hoe sterk drugs tegenwoordig zijn en veel hangt af van je eigen persoonlijkheid. Nog voordat ik ooit aan een joint had geproefd schreef ik al verhalen waarvan de lezer nooit gelooft dat ik toen niet onder invloed was. Ervaringen die ik zowel iedereen als niemand toewens. ‘Tear down the wall!’ wordt in de finale door mensenmassa’s geroepen, en even later ligt de muur in brokstukken op het toneel. Robbie blijft nog zitten en ik ren het podium op. Maar ja, hij is 21 en ik 63… en ik ben blij te horen dat hij thuis ook een cd van Pink Floyd heeft, al weet hij uit zijn hoofd niet welke. Wat Pink Floyd – voor mij een van de mooiste bloemen van de popmuziek – te vertellen heeft gaat gelukkig niet verloren.
Gepost in Second Life, Uit mijn leven Geen reacties »
6 juli 2010
Het ligt niet in de lijn van de rechtschapen neoliberaal om op te komen voor de zwakkeren in de samenleving. Het gaat er immers om de wetten van de evolutie hun werk te laten doen, niet alleen op biologisch en economisch gebied, maar ook op het sociale vlak. Dan heet het sociaaldarwinisme. Sinds en dank zij het neoliberale beleid in de jaren tachtig is het verschil tussen arm en rijk dan ook flink toegenomen, net als de criminaliteit, terwijl de kwaliteit van zorg en onderwijs schrikbarend achteruit is gehold. Om dit mooie resultaat te bereiken zijn we allemaal ons uit de naden gaan werken, en kan de Hardwerkende Nederlander met genoegen terugkijken op deze eerste resultaten van de neoliberale praktijk. Dat is immers de meest natuurlijke, nuchtere en realistische manier om de samenleving te structureren: idealen en visies zijn linkse speeltjes waar je als redelijke en rechtgeaarde rechtse rakker niets mee te maken wil hebben. Laat de markt haar werk maar doen en alles komt uiteindelijk goed. Waar gehakt wordt vallen spaanders, dus dat met die armoede, criminaliteit, zorg en onderwijs en zo moeten we maar even voor lief nemen.
Zelf heb ik ook een neoliberale opvoeding genoten. Wij babyboomers zijn eigenlijk allemaal neokids want we werden veel meer aan de wetten van de survival of the fittest overgelaten dan tegenwoordig. Als kind speelde ik op het platte dak van het huis van mijn tante op de Van Eeghenstraat, en viel of sprong ik kennelijk niet naar beneden. Bovenaan de trap waren geen hekjes. Stopcontacten lagen op de grond voor het grijpen. In het keukenkastje stonden allemaal makkelijk open te maken flesjes met gevaarlijke stoffen. Mijn vader gaf me druppels kwik om mee te spelen, dat zo raar en zwaar bobbelde op je handpalm maar dat ik niet in mijn mond stopte. Ik fietste alleen naar school met alleen de mededeling dat ik nooit met vreemde mannen mee moest gaan, hoewel ik niet wist waarom niet. Als peuter stak ik de Torenlaan over, wat me beter afging dan de beroemdste professor die Oldegeppel ooit heeft gehad. Op de Nicolaas Maesschool stond juffrouw Boerema te roken voor een overbevolkt klaslokaal. En ik heb dat allemaal in redelijke gezondheid overleefd! Niks mis mee! Toen ik later volwassen werd keek ik vaak verwonderd naar de veiligheid waarmee latere generaties van kinderen zijn opgevoed. Waarom al die veiligheidssluitingen op de flessen bleekwater? Als ze zo stom zijn om uit zo’n fles te gaan drinken moeten ze het zelf maar weten. Waarom al die stopcontacten opeens zo hoog en ontsierend tegen de muur? Van een schok ga je niet altijd meteen dood hoor!
Kortom meneer Rutte, begin eerst eens met u niet van de domme te houden over het neoliberalisme want dat floreert aanzienlijk in uw partij, de VVD. En wees eens een beetje consequent in het toepassen ervan, en maak eens een eind aan al dat sentimentele gedoe met de opvoeding van de kids! Waarom de kinderen wel beschermen en zorg geven, en volwassenen niet? Laat die kinderen maar eens lekker over aan de natuurlijk wetten van de evolutie, want anders komen er alleen watjes van. Laat ze zelf maar ontdekken dat bleekwater niet te drinken is, dat je builen krijgt als je van de trap dondert, dat je nat kan worden als je naar school fietst en zo. Zelfs ik heb mijn opvoeding als overbeschermend ervaren, zodat ik niet moet denken aan de trauma’s die kinderen tegenwoordig oplopen! Ja, de wereld is veranderd, er zijn meer gevaren gekomen waartegen kinderen beschermd moeten worden. Meer armoede, meer criminaliteit, minder zorg en onderwijs… Waarom beschermen we kinderen eigenlijk tegen het neoliberalisme, meneer Rutte? Waarom laten we hier de natuurlijke, enige echte realiteit en werkelijkheid, zijn gang niet gaan? De kinderen worden met de auto naar school gebracht omdat het anders wegens al die auto’s zo onveilig is. Ik weet dat wat opportunisme niet vreemd is in deze kringen, maar als neokid snap ik dit toch niet echt!
Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven Geen reacties »
27 juni 2010
‘Dat is politiek!’
Ik hoor het Mark Rutte nog steeds zeggen als antwoord op mijn vraag of hij niet met wat meer respect over andersdenkenden kon spreken. Dat was anderhalf jaar geleden toen hij nog geloofde dat rechts en groen te verenigen waren, en het kernafval waarover we ons druk maakten in een waterkan kon. Later hoorde ik hem over een melkbus praten, en wellicht is het inmiddels een flinke silo geworden. Nog altijd praten rechtsen badinerend en minachtend over ‘milieumaffia’ en ‘linkse hobby’s’.
Maar dat is politiek!
‘Dat is politiek!’
Heel Nederland ziet toe hoe een paar mensen maar niet tot een coalitie kunnen komen. Mark Rutte speelt de zwarte piet naar het CDA om straks toch schaamteloos Geert Wilders als verloren zoon te kunnen omhelzen. Een meerderheid van zijn achterban ziet dat wel zitten, waarmee de ware aard van de VVD steeds duidelijker aan het licht komt. Toegegeven: de PVV is goed voor zorg en onderwijs. Maar hoe primitief de islam ook mag zijn, de manier waarop Wilders dat wil aanpakken is nog primitiever.
Maar dat is politiek!
‘Dat is politiek!’
Gelukkig beginnen steeds meer mensen het door te krijgen. Dat er een spel wordt gespeeld. Alsof er niks belangrijkers is te doen dan daar gezellig een spelletje Monopoly zitten te spelen, waarbij ieder zijn eigen gezicht en gewicht belangrijker vindt dan te zorgen voor behoorlijk bestuur. Zelfs de katholieke kerk zou dat beter oplossen: sluit dat clubje op in een hutje op de hei! En laat ze er niet uit voordat ze eruit zijn! Dat zou met een stelletje volwassen mensen toch mogelijk moeten zijn. Helaas zijn ze liever gewichtig en als de dood om hun gezicht te verliezen, zo ze dat al hadden.
Maar dat is politiek!
Gepost in Maatschappij en politiek Geen reacties »
17 juni 2010
Is Budweiser nou eigenlijk lekkerder dan Bavaria? Misschien wel, maar de wedstrijd tussen die twee zullen we niet meemaken want Budweiser houdt elk ander bier stelselmatig buiten de muren van het stadion. Durft kennelijk de confrontatie niet aan en heeft geen gevoel voor vrolijkheid van twee concurrerende smaken. Hoezo vrije markt? Gij zult Budweiser drinken! En de FIFA doet daaraan mee want tja… als sportliefhebbers zelf hun sporters geen eerlijk loon gunnen en voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten heb je wel sponsors en reclame nodig. Wij kunnen wel mopperen op die reclame, maar willen we zelf dan wat meer betalen voor sport, televisie en wat niet al?
Aan de andere kant verdienen veel van die sport- en televisiejongens en -meisjes al een beetje teveel, zodat we voor hun royale leven naar al die reclame moeten kijken. Waarbij ik moet toegeven dat dit voor mij de reden is dat ik hooguit een keer maand televisie kijk. Ik heb er gewoon geen geduld meer voor om steeds die herhalende reclameblokken te moeten bekijken. Zelfs sommige dvd’s waarvoor ik eerlijk heb betaald dreig ik woedend in de prullenbak te vernietigen omdat ik verplicht word naar reclame te kijken, hoc loco van de stichting Brein en dat soort dubieuze organisaties. En aan sport heb ik een hekel omdat het me te vaak is overkomen dat ik me voor mijn televisie installeerde om mijn lievelingsprogramma te gaan zien, dat vervolgens wegens een sportuitzending kwam te vervallen.
Hoe sportief is sport? De vercommercialisering gaat zo ver dat je zelfs in het stadion je eigen smaak niet mag laten blijken en je je lievelingskleren het stadion moet binnensmokkelen. Bij wat de FIFA doet is de kopvoddentax nog lief. De cel in, jullie Bavaria-babes! Een beetje gratis reclame maken tegen de hoofdsponsor! En waag het niet om ‘Bavaria!’ te gaan scanderen! Wij hebben maling aan grondrechten als vrijheid van meningsuiting en kleding, en zeker in het stadion tolereren we geen vrije markt! Er hoort er maar één de beste te zijn, één winnaar te zijn en daarmee uit! Dat is sport. Dat is trappen. Niet alleen tegen de bal maar ook tegen grondrechten van de mens.
Zo, nu eerst een Bavaria…
Gepost in Maatschappij en politiek 1 reactie »
