Croptopmeditatie
23 juli 2026
Mijn blote buik voelt vredig, zacht en leeg. Hij wordt geaaid door zuchtjes wind die er dwars doorheen waaien. Tussen mijn croptop en jeans is er even niets, stilte. Mijn open buik is transparant, alsof de huid ervan is verdwenen en daarbinnen niets dan leegte is. Hij is als een onzichtbare ademende long die geniet van zijn eigen afwezigheid. Méér dan waar dan ook ben ik daar verbonden met de wereld die me zachtjes streelt. Mijn buik is een stille bloem die zich in alle rust opent en zich koestert in licht en lucht. Hij is het mooiste stukje van mijn lijf, doet geruisloos zijn werk zonder daar aandacht voor te vragen. Vanzelfsprekend en vanzelfzwijgend. Boven hem is actie. Beneden hem is actie. Temidden van dat alles doet hij stilzwijgend zijn werk, leeg als hij is van volheid. Hij is mijn verstilde erotische bron, aanwezig in zijn schitterende afwezigheid. Mijn vredige niets tussen al het rumoer van leven en overleven om hem heen. Mijn alles voedende leegte, mijn centrum.
Als kind verwonderde ik me over wespen. Alsof ze alleen een boven- en onderlijfje hadden, met daartussen alleen een dun kabeltje. Zonder midden, dat juist daardoor zoveel aandacht vroeg. Ik bond wel eens een touw of riem om mijn middel om dat na te doen, maar dat werd natuurlijk niks. Waarom wilde ik zelf óók een wespentaille hebben? Omdat ik slank wilde zijn, en dikheid associeerde met gulzigheid. Iets met ideale lichaamsverhoudingen. Niet vol maar leeg daarbinnen. Misschien heb ik ook daarom altijd een broekriem gedragen, alsof ik me juist daarom mijn buik beter voelde. In de jaren negentig zelfs een brede zware riem waar Vriend verliefd op was. Ik moet een jaar of acht geweest zijn toen ik in een plaatjesboek een bloot varkentje zag dat alleen een riem om zijn dikke buik had. Dat wilde ik ook, en daar experimenteerde ik stiekem mee als ik alleen was. Spannend! Had ik er toen al behoefte aan om vetgemest en geslacht te worden?
Terwijl ik dit alles schrijf neemt Arthur me mee in het computerspelletje Kiss Kiss om elkaar ook dáár te ontmoeten. Hij heeft veel sisu nodig om me daarmee te helpen. Want behalve Second Life speel ik nooit computerspelletjes. Ik snap niks van al die icoontjes, en moest ook VPN installeren om zijn avatar in een kamer in Duitsland te kunnen ontmoeten. Hij had verteld dat hij een trans man met zwarte cowboyhoed was, die ik moest gaan zoeken. Uiteindelijk vond ik hem. In string, met alleen een zwarte croptop. Half opgericht als een poserende diva, zijn buik openbarend zoals alleen vrouwen dat doen. Opnieuw raak ik verliefd op het ideaal dat hij van zichzelf heeft geschapen. Net als in Second Life heeft hij een uitstekende smaak wat mooie jongens betreft. Voor mij dan, want de meeste mannen denken en voelen daar anders over. Op die foto zit hij wat achterover te spelen met een kettinkje om zijn middel. Het middel! Het mooiste stukje van zijn lijf, blakend van stilzwijgende erotiek.
Boven en onder de buik is kracht, seksualiteit. Maar in de buik is het stil, als in het centrum van orkanen die gericht zijn op leven en overleven. Een zachte buik moet je niet onder een sixpack verstoppen. Alleen uit dit meest kwetsbare deel kan heel stilletjes nieuw leven groeien. In Second Life vragen mensen me wel eens waarom ik altijd naakt rondloop. Waarom ik geen outfits draag. Ik zei een paar dagen geleden dat mijn lijf het mooiste geschenk is dat mijn moeder me heeft gegeven. Met wat hulp van mijn vader dan. Daar werden de anderen even stil van. Ik heb mezelf niet voor niets Ganymede genoemd, voor mij het prototype van de mooie jongen. Overigens doet niemand daar moeilijk over mijn naaktheid. Nou ja, één professor van wie ik tijdens de volgende lessen wél iets moest aantrekken, dus bij hem ben ik verder maar weggebleven. Als ik zelf professor speel – ik ga dit najaar een cursus over virtual reality geven – trek ik wel een spijkerbroek aan. En sneakers. En een croptop.
Mijn buik is kwetsbaar, maar toont daarmee de kracht van kwetsbaarheid. Mannen zijn vaak bang daarvoor en verbergen hun buik. Vrouwen en sommige gays geven hun buik ruimte en laten hem ademen in de vrije lucht. Dat is dapperder dan die stoere mannen in de manosphere. In hun wereld moet je je niet laten kennen. Maar ik wil altijd juist wél gekend worden! Mannen zijn meer op de buitenwereld gericht, terwijl voor vrouwen de innerlijke wereld belangrijker is. Misschien was het niet zo’n slecht idee van Herodes om alle pasgeboren jongetjes te doden. Want waar er ook ellende in de wereld is, vrijwel altijd staan mannen aan de bron ervan. Mannen die zich niet laten kennen, die bang zijn voor hun eigen creatieve leegte en die niet als hun pracht en kracht zien. Ik geef toe dat het misschien een beetje ouderwets is om zo over mannen en vrouwen te praten, want dit gaat meer over het innerlijk dan de biologische verschijning. Ik vind het mooi dat die wereld over genders en zo een beetje op zijn kop staat.
Mijn buik is het midden tussen boven en onder met spieren om te vechten of te vluchten, te eten of seks te bedrijven. Mijn buik bemoeit zich daar niet mee, verteert mijn voedsel in stilte sn zwijgt. Dat gebeurt zó ongemerkt dat het voelt alsof hij leeg is, een grote holte. Alsof je ontwijd bent, zoals je een geslacht dier wel eens aan een haak ziet hangen en een heilige leegte tussen onder- en bovenlichaam zichtbaar is. Zo is zelfs alles onder je huid – en ook je huid zelf – eigenlijk niets dan leegte. Als je al je elementaire deeltjes samenpakt blijft er niet veel meer dan een zandkorrel van je over. Die leegte, die transparantie van jezelf kun je niet concreet zien met je ogen of voelen met je handen, maar wel vanbinnen voelen en ervaren. Ik voelde de leegte van Osho toen ik aan zijn voeten zat. Ik schrok er zelfs van, want iemand leeg noemen is niet altijd een compliment, en het was de eerste keer dat ik dat heel concreet ervoer. Mijn eigen stille leegte voelen is een opmaat tot mezelf verder ledigen.
Ik denk dat het de kunst is om uiteindelijk helemaal transparant te worden. Dan ben ik niet alleen mezelf maar ook de wereld om me heen. De wind, de warmte, de koude, de regen, de dreigende lucht, de bliksemflitsen, de sneeuw en wat we verder om mee heen aan het dansen is. Het verschil tussen mij en dat alles vervaagt. Dan ben ik niet meer opgesloten in mijn eigen lichaam. Maar zo ver ben ik nog niet, ik ben pas bij mijn buik. Juist daar kan een spirituele geboorte beginnen. Zijn er mensen die met mij de croptopmeditatie willen doen? Croptop verplicht!
Gepost in Spiritualiteit, Uit mijn leven
