Dag Slavek!
30 mei 2026
Vorig weekend is Slavek overleden. Hij kón gewoon niet meer. Hij is de tweede die er niet meer is van onze groep die in 1968 in Uilenstede 198 kwam wonen en die nog steeds reünies houdt. Hij kwam uit Tsjecho-Slowakije, woonde pal tegenover me en studeerde hydrogeografie. Geen flauw idee wat dat laatste eigenlijk inhield. Hij was altijd aardig en vriendelijk. Afgelopen vrijdag was zijn uitvaart. We moesten allemaal een tropische bloem meebrengen, want voor zijn werk was hij vaak in Kenia om water voor de bevolking te zoeken. Later ook in Jemen waar olie gevonden moest worden. Zijn laatste werkende jaren werkte hij voor waterprojecten van UNESCO in Afrika. Ik heb deze goed gemutste jongen verder niet zo goed gekend, maar hij hoorde er altijd wel altijd echt bij. Door deze uitvaart in het oneindig grote Westerveld in Driehuis heb ik hem nog een tikje extra leren kennen.
Ik heb niet zoveel met uitvaarten. Voel me dan vaak een vreemde eend in de bijt met mijn nogal ongebruikelijke ideeën over sterven en dood. “Totdat de dood ons verbindt,” grapte ik in mijn roman. Dat was nog voordat drie van mijn beste vrienden stierven waarbij ik de diepte van deze woorden onverwacht echt ging voelen. Ik durf het bijna niet te zeggen: ik kan niet rouwen. Mijn dankbaarheid overvleugelt dat. Alsof met het sterven van een vriend mijn blijheid met hem bezegeld is en daarmee definitief en onsterfelijk is geworden. Daar kan ik dan de verstrengeling uit de kwantummechanica bij halen, en de illusie van tijd uit de relativiteitstheorie, maar deze woorden worden dan vlees en ik heb ermee geleefd. Ofwel, ik zag best een beetje tegen deze uitvaart op. Mijn ‘automaatje’ bracht me in zijn mooie Mercedes, ging zelf ergens wat koffie drinken en een broodje eten om me een paar uur later weer op te halen.
Toen de aula was volgelopen met een honderdtal familie, vrienden en kennissen, kregen we te horen dat de uitvaart buiten gehouden zou worden. Het was nogal ver, maar mensen die slecht konden lopen konden met een trolley mee. Dat was geen overbodige luxe in het uitgestrekte groene en soms hobbelige duingebied langs graven en urnenvelden. De kist was onder een grote open tent opgesteld met daarnaast vazen voor onze bloemen. Die waaiden twee keer om onder een te sterke zucht wind. Films met beelden uit Slaveks rijke leven op een scherm met popmuziek erbij. Onze eenheidsgenoot had een hekel aan klassieke muziek en nu luisterden we opeens naar San Francisco van Scott McKenzie, het paradijs waarvan we in de jaren zestig droomden. Op Uilenstede schijnt Slavek dat lied eens midden de nacht keihard gespeeld te hebben. Dat herinner ik me niet, maar misschien stond ook mijn eigen muziek te hard.
Namens onze eenheid – ja, daar woonden wij maar wij waren en dat zijn dat nog steeds – hield Gert een dusdanig enthousiaste lezing dat de ceremoniemeester hem twee keer op zijn spreektijd moest wijzen. Na afloop maakte Slavek een rondje op het veld buiten de tent waar we ons allemaal aan de rand van het pad opstelden. Ik kon niet anders dan mijn handen voor mijn borst te vouwen als afscheidsgroet. Omdat een en ander langer had geduurd dan gedacht, Jan op we wachtte en een trolley dreigde te vertrekken, omhelsde ik Slaveks vrouw Annetje om haar sterkte te wensen, waarna ik achter de horizon verdween. Langzaamaan begon het hier en daar te regenen. “Een hydrogeoloog waardig,” appte Fingal later op de avond. Al met al was het een mooi voorbeeld van hoe wij babyboomers, druk bezig met uitsterven, op positieve wijze afscheid nemen. Dank je wel, optimistische Slavek!
Gepost in Uit mijn leven
