Tijdloos

4 juni 2026

Of het nu 19-, 20- of 2126 is maakt niet veel uit. Ze zijn er allemaal. Tegelijkertijd. Het nu is niets anders dan een plakje salami uit een oneindig lange worst. Omdat het praktisch gezien lastig is om tegelijk in alle tijden te leven, houden onze hersenen de vierde dimensie van tijd maar buiten ons schedeldak. Maar dat betekent niet dat die andere tijden helemaal niet bestaan, want ook die zijn eigenlijk het nu. Maar meer dan drie dimensies kan ons brein moeilijk tegelijk verwerken. Nee, Bob, er komen andere tijden? Nee, want die zijn er al! Net zoals terwijl ik dit schrijf mijn koffie door mijn apparaat druppelt, filteren mijn hersenen het verleden en de toekomst weg. Vrijwel altijd. Soms werkt dat filter even niet. Of verkeerd. Even verkeerd verbonden. Dan krijg je allemaal rare parapsychologische of psychedelische toestanden die ongepast zijn in ons driedimensionale wereldje. En onhandig om praktisch mee te leven.

Ik geloof in dat wat met een zwaar gereformeerd woord predestinatie wordt genoemd. Dat heb ik zelf niet bedacht. Mijn hersenen zouden dat zelfs niet eens kúnnen bedenken. Kennelijk neemt het hart het soms even over. Dat grijnst dan even van lekker puh! Dat vindt het een grote grap dat de werkelijkheid heel anders in elkaar zit dan wetenschappers en filosofen kunnen bedenken. Gniffel. Predestinatie betekent dat de toekomst al lang vaststaat. Sommige mensen worden daar somber van, want wat is er eigenlijk nog te doen als God alles al beschikt heeft? Je kunt niet meer doen dan afwachten wat Hij voor je in petto heeft. Machteloos ben je. Hoe fanatiek je ook bidt dat God je ziel zal redden: het is niet meer dan een egoïstisch eigenbelang. Zinloos. Er bestaat helemaal geen vrijheid meer, gebonden als je bent aan ondoorgrondelijke goddelijke wetten.

Ik heb de mazzel wat rare hersenen te hebben. Hoogbegaafd heet dat, maar dat wil niet zeggen dat ze er heel goed een rommeltje van kunnen maken. Van móéten maken, zou ik bijna willen zeggen. Mijn hart vindt dat leuk. Een brein dat even hapert, even verkeerd verbonden is. Ware intelligentie is het inzien van de beperkingen daarvan. De meeste mensen geloven in wat hun hersenen hen vertellen. Stom. Laat alles maar overal tegelijk bestaan. Dat maakt mijn wereldbeeld veel simpeler. En die predestinatie vind ik eigenlijk heerlijk. Gewoon meegaan met de flow. En is er een grotere vrijheid dan de vrijheid om niet meer te hoeven kiezen? Je moet er toch niet aan denken dat je bij alles wat je doet echt moet gaan nadenken? Er zijn weinig dingen heerlijker dan gewoon te zwemmen en je armen en benen gedachteloos hun gang te laten gaan. Arthur is er blij mee dat hij kilometers achtereen non-stop kan zwemmen.

In Poona kreeg ik ruzie met een therapeut toen ik over een ervaring van tijdloosheid vertelde. Ik zat te veel in mijn hoofd. Daar hoefde je in die alternatieve kringen niet veel voor te doen. Afijn. Toen iedereen weg was lag ik toch nog met de mooiste jongen van de groep lekker bloot te vrijen, dus het is toch nog goed gekomen. Even de tijd vergeten en in het paradijs leven. Het paradijs van het hart waarin alles één is. Tijdloos.

Gepost in Spiritualiteit, Uit mijn leven