14 januari 2006
Vandaag heet ik precies 26 jaar Satyamo. Want op 14 januari 1980 zat ik bij Bhagwan in Poona, werd ik sannyasin. Hij legde zijn hand op mijn hoofd, met zijn duim op mijn derde oog. De Verlichte is iemand die niet bestaat, en zo voelde Bhagwan ook voor mij: zijn woorden kwamen niet uit hemzelf maar uit een mysterieuze diepte waarvan hij het instrument was, de ‘holle bamboe’, zou hij zeggen. Hij was een oneindig lege pop van papier-maché, en ik voelde me schuldig dat te constateren. Want bij ons in het westen is het geen compliment als je van iemand zegt dat hij ‘leeg’ is, in het oosten is het juist een compliment. Dat is even wennen. Uit die oneindig diepe mysterieuze bron kwamen de volgende woorden.
This is your new name: Swami Satyamo.
Satyamo means the ultimate truth. Truth is not available through the intellect. Truth is available only through intuition. Truth cannot be found by logic, by thinking, by the head; it can only be found by the heart, by feeling, by love.
So the whole problem before a seeker is how to shift the energy from the head to the heart. The whole gestalt has to be changed. Our society teaches us how to take the whole energy to the head. It excludes all other centers, it denies energy to all other centers, it takes everything towards the head.
Our society is head-oriented, so it is not an accident that millions of people are crazy, mad, insane. Their heads are boiling with too much energy and their hearts are empty because no energy moves there. The heart remains undernourished, goes on shrinking – and it is through the heart that one can be bridged with life, with god. Only through the heart is there a possibility of rejoicing, of becoming sane, of attaining to the ultimate truth.
Sannyas is only a beginning, a small beginning, of changing the gestalt, of moving the energy from the head to the heart. It can be done, energy can be moved to any center. It is only a question of understanding what our problem is. Once we know the problem the solution is not far away. In fact the problem contains the solution. Understood rightly, you will find the solution in the problem, you will find the answer in the question itself.
So now this is going to be your work: shifting your energy from the head to the heart. Feel more, sing, dance, participate in music; watch the stars, the sunset, the sunrise, the flowers, the trees, and you will feel yourself coming closer to the heart. And avoid argumentation, logic-chopping, hair-splitting. Avoid that, it leads nowhere. It takes you more and more into the desert, more and more away from you and your truth.
Ik had me geen mooiere naam kunnen wensen, zeven letters die qua klank en vibratie precies bij me pasten. Sindsdien is Satyamo altijd mijn roepnaam gebleven, met uitzondering van een paar mensen die vonden dat dat toch niet mijn ‘echte’ naam was. Maar wat is echt? En wat is een naam? Kan een Verlichte je niet beter een naam geven dan je fysieke ouders? Natuurlijk is het moeilijk voor ouders als hun zoon iemand anders dan hen ervaart als een gids voor leven en sterven. En zich dan ook nog door zo iemand een andere naam laat aanmeten. Maar ik kon ook niet anders als een daad stellen waarin ik duidelijk maakte wat mijn levensinstelling was, waar ik me thuis voelde.
14 januari 2006: volle maan in mijn achtste huis. Precies driehoek Jupiter in Schorpioen in 12. De afgelopen nachten storen rare dromen mijn slaap, dromen waarin ik misdaden bega en me afvraag of ik die moet verzwijgen of niet. Waarin ik met het grootste gemak hoge heuvels beklim die ik uit vorige dromen ken. Ja, ik geloof dat er echt een droomwereld is waarin we steeds weer terugkeren. Met zijn eigen landschappen en vertrouwde plekken. Het achtste huis is in de astrologie onder andere het huis van de dood, van seksualiteit, van psychologie – kortom van dingen die met (mogelijke) transformatie te maken hebben. En mijn grote stommiteit is dat ik teveel naar die overgave smacht, naar transformatie, naar de ervaring van verlicht raken, die een orgasme van ziel en lichaam moet zijn. Want dan ben ik niet meer in het hier en nu, terwijl die ervaring alleen maar in het hier en nu te vinden is. Ook dat leerde ik bij Bhagwan, die zich later Osho noemde. Stapje bij stapje me overgeven aan het hier en nu, aan dat wat is, als zwemlessen in de zee van vertrouwen.
Gepost in Astrologie, Spiritualiteit, Uit mijn leven 
Geen reacties »
12 januari 2006
Gisteravond een mooi concert in het Concertgebouw: Gustav Leonhardt met het Orchestra of the Age of Enlightenment met zang van Cappella Amsterdam. Leonhardt is één van de grootste klassieke muzikanten die ik ken en een vlaag van ontroering ging door me heen toen ik hem de beroemde rode loper zag afdalen. Werken van Purcell, waarvan ik Hail, bright Cecilia Z 328 het mooist vond. Leonhard is iemand die dirigeert door niet te dirigeren, wiens handen meedansen met de muziek. Hij is iemand die er eigenlijk niet is, zich bijna excuseert voor zijn fysieke aanwezigheid. Die onder klaterend applaus met enkele buiginkjes en hoofdknikjes wil zeggen dat het zo wel genoeg is allemaal. Eens zag ik hem klavecimbel spelen in een kerk. Bach. Achter zijn instrument zat hij gewoon niets te doen. Ja, zijn handen bewogen over het klavier, betoverd als ze waren door de klanken die uit het klavecimbel kwamen, maar zelf was hij één en al de stilte, die hij bijna tastbaar om zich heen verspreidde.
Te zijn of niet te zijn, dat is de vraag. Te zijn én niet te zijn, dat is het antwoord. Sommige mensen kunnen definitief de illusie van hun afgescheiden ik – dat ze niet één zouden zijn met het bestaan, de kosmos, het Al, God of hoe je het ook noemen wilt – van zich afschudden. Ik noem dat soort mensen verlicht. Ze zijn aanwezig als heel gewone mensen, maar tegelijk voel je in hun aanwezigheid dat ze eigenlijk helemaal niet bestaan, leeg zijn, en dat ze het goddelijke door zich heen laten vloeien en alles accepteren dat op hun pad komt. Ik denk dat we allemaal bij tijd en wijle flarden van dat eenheidsbewustzijn oppikken. En als we dat bewust herkennen, en ons niet door ouders, leraren, priesters of psychiaters hebben laten wijsmaken dat we droomden of hallucineerden, dat weten we dat dit het doel van ons leven is. Dan gaan we ervoor mediteren, studeren, reizen, goeroes bezoeken, bidden om te leren hoe we onszelf moeten verliezen. Wat natuurlijk allemaal niet werkt omdat we er zelf nog steeds zijn, strevend en vechtend voor iets dat er allang is.
Er is maar één ding te ‘doen’: bewust zijn in het hier en nu. Zonder ideeën van wat er ervaren zou moeten worden, zonder oordelen en verlangens, maar gewoon open voor alles wat zich voordoet. Dan gebeurt alles vanzelf, valt alles op zijn plek, wordt alles weer héél. Dan is er geen ego meer, dat zo nodig moet scoren, dan is er geen persoonlijkheid meer die als een dier reuksporen wil nalaten en zijn omgeving besmet met zijn eigen megalomane driften. Helaas komen we dat in de politiek juist heel veel tegen, dat ego, dat zichzelf belangrijk vinden. Wat niet verwonderlijk is, want je krijgt kracht en macht. Maar gebruik je die om je eigen ideeën door te drukken, om te commanderen, of gebruik je die om het systeem waarin je zit gezond te maken, te helen, om te regisseren?
De psychotherapeut Carl Rogers (1902-1987) ging uit van genezende, helende, integrerende, gezond makende krachten in de mens zelf. Vertrouwen in het eigen organisme staat dan ook centraal in zijn client centered therapy. Er valt voor een therapeut dan ook niets te commanderen; zelfs de kleinste aanwijzingen en suggesties zijn al snel uit den boze. Ik heb deze benadering altijd als heel spiritueel ervaren – meer dan welke andere vorm van psychotherapie dan ook – mede omdat uitgegaan wordt van een onvoorwaardelijke acceptatie van dat wat is. Wat je als therapeut moet uitstralen teneinde het bij de client te bevorderen. Termen als ‘gekte’ en ‘ziekte’ zijn dan taboe, kunnen niet meer zijn dan een praktische aanwijzing van afwijkend gedrag, zonder veroordeling ervan.
Terug naar de politiek. Laat nu eens de maatschappij of een deel ervan de cliënt zijn, en het bestuur en de politici de therapeuten. Want zouden politici dat niet eigenlijk de heelmakers, de geneesheren van de samenleving moeten zijn? Precies het tegengestelde van wat ze nu zijn? Moet het verdeel en heers niet vervangen worden door een heel en genees? Waarom niet uitgegaan van vertrouwen in de maatschappij, vertrouwen in mensen? Terug naar de echte democratie? Zoals Jan Schaefer eens heeft gezegd: ‘Democratie is geen systeem, maar een mentaliteit.’
Gepost in Maatschappij en politiek, Muziek, Psychologie, Spiritualiteit Geen reacties »
11 januari 2006
Wees in de wereld, maar niet van de wereld. Osho en vele andere wijzen hebben erop gewezen dat spiritualiteit iets anders is dan je terugtrekken van de wereld, er niets meer mee te maken willen hebben, boven de materie staan. Toch willen velen in newageland weinig te maken hebben met uiterlijke aangelegenheden zoals maatschappelijk bewustzijn en politiek. Verbeter de wereld, begin bij jezelf heet het dan, waarbij het laatste zoveel aandacht vraagt dat aan het eerste vrijwel niet wordt toegekomen. Anderen vinden politiek een vuil spelletje waarmee je je maar niet moet bemoeien, te smerig om aan te raken. Waarbij het kennelijk belangrijker gevonden wordt dat je jezelf niet bevuilt dan dat je met jouw bewustzijn misschien iets aan die ander zou kunnen geven: het reiken van een schone hand.
De politieke wereld is een sterk geladen astraal veld, waarin het misschien best moeilijk is om jezelf te blijven, iets waarvan Rob Oudkerk treffend getuigt in zijn boek Geen weg terug. Maar dat betekent ook dat politiek een testplatform is voor je eigen spirituele ontwikkeling, omdat je juist daar gauw door de mand valt. Voor mij betekent spiritualiteit het loslaten van identificaties, je niet meer vereenzelvigen met de uiterlijke en innerlijke wereld en alleen maar de getuige blijven. Ik heb de diepe overtuiging dat je dán het beste in contact bent met je bron, met creativiteit, en dat je alleen op basis van ‘niet-zijn’ de beste beslissingen kan nemen.
Juist in de politiek is behoefte aan vernieuwing. Wat ook betekent dat intelligensia, kunstenaars, wetenschappers en alternatievelingen zich in die wereld moeten gaan roeren. Dat ze méér moeten doen dan roepen dat er toch niets meer aan te doen is, dat er over hen wordt beslist, en zo in de slachtofferrol blijven hangen. Juist bij hen ligt de verantwoordelijkheid om de huidige ‘oude politiek’ tot de orde te roepen. Want zoals het nu in het land en de wereld gaat is het niet goed en is het te laat om je de luxe van defaitisme te kunnen veroorloven. En hoe je het ook wendt of keert: het land moet toch bestuurd worden.
Ik kom uit de wereld van newage. Niet dat ik daar altijd trots op ben, want dat is bij tijd en wijle een volstrekt onzinnige, narcistische en maffe wereld. Maar daar vind ik wel iets dat in de ‘gewone’ wereld steeds meer een zeldzaamheid wordt: bezieling. Ik ben een kind van de jaren zestig en in de grond van mijn hart misschien nog steeds een hippie. Sinds een kwart eeuw wordt mijn leven gekleurd door Osho, die zich indertijd Bhagwan noemde, vandaar mijn naam die Sanskriet is voor ‘allerhoogste waarheid’. Heb psychologie gestudeerd en ben een computerfan van het eerste uur. Run een astrologisch bureau dat rapporten, tekeningen en berekeningen levert op postorderbasis (www.ariesastro.nl). Ben de laatste tijd het meest gegrepen door non-duale filosofie, waarin ervan wordt uitgegaan dat alles één is en elke tweeheid illusie. Dat laatste ligt heel dicht bij de leer van Boeddha en zen. Maar ik ben nog niet verlicht en meen voorlopig nog dat er dingen gedaan moeten worden. Dat er gewerkt moet worden aan gezondheid, heelheid. Niet alleen van lichaam en geest, maar ook maatschappelijk.
Voor mij is het heel nieuw, die politiek. Maar daardoor tegelijk de hoogste tijd om me daar eens tegenaan te gaan bemoeien. Ik stort me erin.
Gepost in Maatschappij en politiek, Spiritualiteit Geen reacties »
