10 september 2010
Mahakashyapa had het door. Die glimlachte alleen maar toen Boeddha zweeg en alleen een bloem liet zien. Want waarheid is uiteindelijk niet in woorden uit te drukken, en in het enkele geval dat dat wel een beetje lukt blijft er een voor de meeste mensen abstract beeld over waar ze weinig mee kunnen. Dat alles één is leeft alleen maar voor hen die ervan hebben geproefd, maar zal door anderen begroet worden met de opmerking dat dit heel aardig klinkt maar verder zo vaag en nietszeggend is dat hij of zij er niets mee kan. Uiteindelijk zit alles heel anders in elkaar dan wat religieuzen en wetenschappers na duizenden jaren ploeteren hebben ontdekt. Want dan vinden ze uiteindelijk een natuurwet, en dan blijkt bijvoorbeeld de wereld van de kwantummechanica niet mee te doen. Zo is er altijd wel een spelbreker die alles weer op zijn kop zet.
Dat is humor. Dat gaat altijd over het uitglijden van pretenties, van het ego en daarom is het verlichtend. Daarom is humor de kern van spiritualiteit. Een stille guitige, wellicht voor velen ondoorgrondelijke glimlach die je in je hart meedraagt. De optimale relativiteit van alles. Je denkt de oplossing van een groot vraagstuk gevonden te hebben en die wordt dan, bij voorkeur door iets kleins dat je over het hoofd hebt gezien, totaal onderuit gehaald. Je had weer eens iets bedacht en opnieuw blijk je niet echt logisch bezig te zijn geweest, heb je niet opgelet. Of nog beter: je dacht met logica iets opgelost te hebben, maar vergat dat ook geloof in logica een geloof is dat niet altijd met de feiten in overeenstemming hoeft te zijn. Feiten die je eigenlijk niet kunt beschrijven omdat je ze met elke kwaliteit die je hen toedicht tekort doet.
Verlichting heeft niet alleen met licht te maken, maar ook met licht. Elke zwaarte is weggenomen, en dat gebeurt door humor en dat lucht op. Ook afgelopen nacht droomde ik weer dat ik kon vliegen en dat dat zo ontzettend eenvoudig was, je moest alleen de kneep ervan even doorhebben. In mijn dromen ben ik verlicht en ik laat me graag leiden door mijn dromen. In wat voor werelden die dromen zich ook afspelen, ik houd van ze. Omdat ze mijn ankers zijn, en een hoger realiteitsgehalte lijken te hebben dan veel van wat er in de zogenaamde echtheid van de dagelijkse werkelijkheid lijkt te gebeuren. De meeste mensen dromen niet ’s nachts maar overdag. Ik ook, en ik hou er niet van om zogenaamd wakker te worden. Want dan kom ik weer terecht in die wereld waarin alles een rotzooitje is, en waarin dat waarschijnlijk ook altijd zo zal blijven. Maar uit mijn dromen heb ik de humor meegenomen, zodat ik ervan kan genieten dat dit niet ideale ideaal is.
Gepost in Spiritualiteit 
1 reactie »
4 september 2010
Piet Hein Donner heeft de drie ‘dissidenten’ Klink, Koppejan en Ferrier binnen het CDA gevraagd zich te binden aan de uitkomst van het CDA-congres. Zeker voor iemand die rechten heeft gestudeerd is dat heel merkwaardig, want Donner zou moeten weten dat dat helemaal niet kan. Volksvertegenwoordigers worden geacht ‘zonder last’ te stemmen, maar daar lijkt deze ex-minister van Justitie niets van af te weten. Waarmee deze keurige gereformeerde heer ook zelf een beetje dissident lijkt. Volgens Wikipedia betekent ‘zonder last’ dat ‘een volksvertegenwoordiger zich niet mag laten opdragen in een stemming een bepaald standpunt in te nemen. De vertegenwoordiger moet op basis van eigen inzicht en overtuiging een oordeel vellen.’ Het is dus niet verplicht om een partijstandpunt te volgen als je het daar niet mee eens bent. Je bent onder andere om je eigen inzichten en overtuigingen bij een partij gekomen, maar daar eenmaal gearriveerd blijf je vrij. Dat is heilig in onze democratie, net als een zekere immuniteit. Zo staat in de Gemeentewet te lezen (artikel 22): ‘De leden van het gemeentebestuur en andere personen die deelnemen aan de beraadslaging kunnen niet in rechte worden vervolgd of aangesproken voor dan wel worden verplicht getuigenis af te leggen als bedoeld in artikel 165, eerste lid, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering over hetgeen zij in de vergadering van de raad hebben gezegd of aan de raad schriftelijk hebben overgelegd.’ Vandaar dat het voor volksvertegenwoordigers zo gemakkelijk is om zomaar wat te roepen…
De oorzaak van het stemmen ‘zonder last of ruggespraak’ ligt in de onwerkbaarheid die ontstaat als elke volksvertegenwoordiger eerst zijn fractie of partij moet raadplegen voordat hij een stem uitbrengt. Wikipedia vertelt daarover dat in de tijd van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden afgevaardigden tijdens Statenvergaderingen steeds hun opdrachtgevers moesten raadplegen. Zodat er bijvoorbeeld in Friesland eerst naar 11 steden en 30 grietenijen (voorlopers van gemeenten) moest worden gereisd, waardoor besluitvorming niet echt opschoot. Vandaar de uitdrukking ‘op zijn elfendertigst’. Het werd volksvertegenwoordigers dus een stuk makkelijker gemaakt, en daarmee kregen ze ook meer vrijheid. Dat wordt natuurlijk niet altijd gewaardeerd, want het betekent dat elke vertegenwoordiger uiteindelijk zijn eigen weg kan gaan, zonder zich iets van partij- of coalitieafspraken aan te trekken. Artikel 27 van de Gemeentewet bestaat uit één korte regel: ‘De leden van de raad stemmen zonder last.’ Een volksvertegenwoordiger kan hooguit uit de partij worden gezet, en dat is het dan. Maar ook binnen onze raad heb ik wel eens gezien dat iemand van het CDA een fractiegenoot voor iedereen zichtbaar min of meer verbood om bepaalde meningen te ventileren. Dat kan dus helemaal niet. Dat de vorming van een nieuwe regering nu niet veel sneller gaat dan tijdens de Statenvergaderingen van toen, komt misschien ook omdat velen zich niets meer aantrekken van dat stemmen zonder last. Dat maakt het heel lastig!
Gepost in Maatschappij en politiek 1 reactie »
2 september 2010
Even een kwartiertje op een bankje aan de Weesperzijde. Uitkijken over de Amstel. Sigaartje. Af en toe flitsen stil mensen voorbij, die zich vlijtig gezond trachten te joggen. Vraag me af wat ze horen in hun oordopjes. Ouderen roeien in een snelle boot voorbij, en ik herinner me ook nog een blauwe maandag geroeid te hebben in mijn studententijd. Misschien wel drie keer, ik weet het niet meer. Roeien was meer iets voor mijn vijf jaar oudere broer, die bij Nereus zat. Hij was ook lid van het corps en zo, echt ontgroend, en leefde toch een beetje in een andere wereld dan ik. Links van me zit op een bankje verderop een studente aantekeningen te maken op een klassieke blocnote met lijntjes. Massa’s studenten verzamelen zich in de gebouwen achter me, maar ze kijken niet allemaal even fris en uitgeslapen uit hun oogjes. De zon beschijnt me van achteren, wat raar aanvoelt omdat ik gewend ben dat de zon uit westelijke richtingen schijnt. Dan glijdt een plezierbootje voorbij over de nazomerse Amstel. Ik kijk voor me uit en voel me heerlijk leeg. Gewoon even niets.
Het is een zondige dag voor mij. Ik heb ook al een satékroket gegeten, wat altijd een kunst is omdat die voor je het weet als een slappe lul uit je handen glijden en dan nog vies doen ook. Maar ik vind ze lekker. Nee, met mijn sigaartje en die kroket moet ik niet aankomen in alternatieve kringen, die doen mijn spirituele imago geen goed. En alsof dat niet al genoeg is, ga ik ook nog met mijn mobieltje spelen. Dat vertelt me dat ik nu aan de overkant van de Amstel zit, wat op zich leuk is om te weten. Ik check mijn e-mail, en eigenlijk vind ik het juist rustgevend om hier en daar in mijn elektronische brievenbus te kijken. Dan heb ik minder hartkloppingen als ik thuis mail ga checken. In de politiek nog steeds onderhandelingen, hoewel die volgens mij hoe dan ook tot een Christen Democratische Afgang zullen leiden. Al bijna drie maanden, en dat noemen ze volwassen mensen… Na twee sigaartjes wandel ik verder langs de Amstel. Zoals gebruikelijk rijden brommers zowel op het fietspad als de rijbaan.
Ik druk gezagsgetrouw op het knopje dat me straks groen licht zal geven om over te steken. Wandel de Berlagebrug over. Ja, daar is dan het botenhuis van Nereus, dat er wat aftands uitziet. Amsteldijk. Eerst loop ik wat aan de kant van het Amstel die ik door woonboten en hun tuinen niet kan zien. Op gegeven moment wordt het fietspad zo smal dat ik liever oversteek, wat wel eng is omdat er soms hard wordt gereden. De Jozef Israëlskade straalt me met uitbundig groene boven het water hangende bomen prachtig tegemoet. Bouwvakkers bouwen steigers. Sterke mannen, die heel vroeg uit hun nest zijn gekomen. Ze zien er wat afgepeigerd uit. Zoals de meeste mensen. Het leven is niet gezond meer. Maar toch is alles goed op deze nazomermorgen. Ik heb gelezen dat filosofen zich druk maken over de zin en het doel van het leven. Niet alleen filosofen trouwens. De meeste mensen schijnen het heel erg te vinden als zou blijken dat alles zinloos en doelloos was. Terwijl dat juist het mooie van het leven is.
Gepost in Uit mijn leven Geen reacties »
25 augustus 2010
Er gaat niets boven Groningen. En dat is helemaal waar! We zijn er vorige week weer een paar dagen geweest, en net als vorige jaren geniet ik daar van de ontspannen en gemoedelijke sfeer, waar je hooguit één hufter per dag tegenkomt. Ik vroeg mij af of dat wellicht met de politieke aard van deze provincie te maken had, want ik weet niet beter of we bevinden ons hier in socialistische, zo niet communistische contreien. En linkse mensen zijn toch minder hard en streng voor elkaar en anderen dan rechtse mensen. ‘“Linksheid” en “talent” gaan nu eenmaal vaak samen,’ schrijft Jan Kuitenbrouwer in nrc.next van vandaag, en misschien is dat ook iets dat ik proef. Wat niet wil zeggen dat de mensen in deze stad allemaal links hebben gestemd, want het gaat eerder om een sfeer, iets dat in de grond en gebouwen bewaard is gebleven.
Deze keer zijn we in het Stripmuseum geweest, een van de weinige musea die niet aan het verbouwen zijn en die je daarom gewoon kunt bezoeken. Er gaat wat door je heen als je allemaal stripfiguren en boeken ziet, waar je al decennia lang niet meer aan hebt gedacht. Hoewel ik de Arend met Daan Durf op de voorpagina nog steeds nergens heb teruggevonden. Veel aandacht voor Jan Kruis, de auteur van Jan, Jans en de kinderen, die dit jaar de Marten Toonderprijs heeft gekregen. Er waren ook Peanuts, waarvan ik nog altijd een stripje zoek waarin Snoopy zijn hok niet uitdurft omdat hij bang is door een ijspegel aan de dakrand doorboord te worden. ‘Ik ben teveel ik om te sterven,’ mijmert hij. Wat leuk! Oude boeken van Sjors en Sjimmie. De eerste Kapitein Rob. De kleine boekjes van Dick Bos (die ik trouwens niet leuk vond). De eerste Donald Duck uit 1952, waarin het beroemde verhaal Donald Duck als brandweerman, waaraan ik onlangs refereerde toen het tijdens een bijeenkomst met de Oldegeppelse brandweer ging over de opleiding van vrijwilligers. Niet iedereen begreep waarover ik het had (maar de burgemeester gniffelde), want te weinig mensen kennen hun klassieken. Daar horen strips zeker bij!
We hebben de Martinitoren beklommen. Nu er hekken zijn geplaatst die je beschermen tegen die mysterieuze zuigkracht van de diepte die ook wel hoogtevrees wordt genoemd, durfde ik wel! Eerst wurmden we ons 174 treden door nauwe wenteltrapjes naar de eerste trans op 40 meter hoogte. Prachtig uitzicht, waar je in het noorden de Waddenzee nog net niet kan zien. Na nog eens 77 treden belandden we achter het uurwerk op 56 meter hoogte. Daar stond een straffe koude wind, dus lang zijn we daar niet gebleven. In de toren hingen overal klokken, veel meer dan ik dacht, en ik moest er niet aan denken dat die zouden kunnen luiden terwijl je er zo dicht bij bent. Er was een klavier waarmee vroeger het carillon werd bespeeld, en een tamelijk klein mechanisme dat de wijzers van de klok de juiste tijd deed aanwijzen: stukjes mechanica waar je hart bij smelt bij het zien van de schoonheid van eenvoud en afwerking. Ja, dat kan me echt ontroeren, net zoals toen ik ooit in het Spoorwegmuseum oude locomotieven zag. Overigens vond ik dat klimmen erg meevallen, maar dat komt misschien ook omdat ik dagelijks thuis veel oefen door voor het allerkleinste wissewasje al als een eekhoorn over de trap op en neer te roetsjen.
We hebben gegeten in het Pannekoekschip en Het Pakhuis. En in De Pintelier hadden ze zowel Kasteelbier voor Vriend als donkere Leffe voor mij. Op al die plekken zaten we vaak tussen veel jonge mensen, want vorige week was de KEI-week, de Kennismakings- en Introductieweek voor aankomende studenten. Dan trekken KEI-groepjes door de stad om die in alle facetten te leren kennen. Het bier vloeit rijkelijk tot vroeg in de morgen, zodat tot het middaguur de stad heel stil is omdat nergens een student te bekennen is. De Grote Markt werd om de halve dag verbouwd omdat er nu eens een muziektent moest staan, maar later weer een strandje werd gecreëerd voor beachvolleybal en om te loungen, zodat ik eindelijk weet hoe je dat doet. Kijkend naar al die eerstejaars realiseerde ik me wat een geweldige overgang het is om van scholier opeens student te worden, en kon ik me voorstellen dat sommigen het nauwelijks kunnen behappen om vanuit ouderlijke vleugels opeens op je eigen zelfstandigheid te worden geworpen. Als dat maar goed gaat, denk ik dan wel eens bij het aanschouwen van waterige kateroogjes. En het gaat natuurlijk niet altijd goed, en Groningen is niet altijd positief in het nieuws, zoals blijkt uit de veelbesproken hiv-zaak en het feit dat er soms mensen van de Martinitoren sprongen. Het is dat ik me hier in Oldegeppel uitstekend op mijn plek voel, maar anders zou ik er graag wonen. Ook om de geweldig mooie gebouwen, zoals die van de Rijksuniversiteit aan de Broerstraat. Er gaat niets boven Groningen.
Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven 1 reactie »
14 augustus 2010
Wat heerlijk toch dat homo’s nu hun eigen plekjes krijgen! Plekjes voor vlekjes. Nu ook in het Kralingse Bos in Rotterdam. Om lekker in de open lucht van alles met elkaar te doen. Eigen pretparken waar ze allemaal dingen mogen die God en Allah verboden hebben. De spanning van het zien van zondigheid en het gezien worden van je eigen ondeugd. Heerlijk is dat, net als stiekem met een vriendje in een portiek staan te rotzooien, wetende dat je elk moment betrapt kunt worden in je toegeeflijkheid van voor anderen onnatuurlijke maar voor jezelf uiterst natuurlijke behoeften. Wat worden wij homo’s toch verwend! We hoeven alleen maar de paaltjes te volgen en komen vanzelf in ons stoeiparadijs terecht. Dat de voetjes op de pictogrammen van de paaltjes – twee omhoog tussen twee omlaag – kennelijk door onervaren ambtenaren zijn gemaakt, mag ons niet deren, want we doen het heus wel op onze eigen manier.
Max nam me wel eens mee naar zo’n park of een sauna. Het heeft hem uiteindelijk zijn leven gekost, maar hij is nooit haatdragend geweest naar de knaap die hem aan de toen nog geheid dodelijke ziekte heeft geholpen. Dat was jaren negentig, toen F7 niet alleen ‘einde’ betekende in WordPerfect, maar ook de locatie van de aidsafdeling in het AMC aangaf. En toen ik daar op die halfdonkere afdeling afscheid van hem nam, zei ik toch nog automatisch ‘Tot ziens’ bij een laatste wuiven. Ja, hij cruiste er vrolijk op los en had er tot zijn laatste snik weinig spijt van. Maar het was niks voor mij. Waarom weet ik niet, hoewel dat misschien wel mijn redding is geweest toen. Misschien deed het me zo weinig omdat ik het allemaal zo weinig romantisch, zo aards, zo fantasieloos, zo weinig erotisch vond. Erotiek is iets dat ik door mijn hele lichaam wil voelen tintelen, van mijn tenen tot in mijn vingertoppen. Klaarkomen is iets dat mijn hele lijf moet verbranden, en zich niet moet beperken tot een ontladende ontspanning in mijn kruis. Dat is misschien waarom ik me wat verveelde in het park, de sauna en bij het bekijken van porno.
Sommige mensen doen daar moeilijk over. Zelfs hier in Oldegeppel vinden sommige bestuurders het geen prettig idee dat bij het strandje homo’s tussen de struiken kunnen rotzooien. Ze moeten immers hun hond rustig kunnen uitlaten zonder met al die vrijheid en blijheid geconfronteerd te worden. Nou zou ik persoonlijk het niet op een hondenuitlaatplek willen doen, en wellicht stellen ook andere homo’s geen prijs op hondenbezoek – je moet toch niet denken aan zo’n hijgende lap tong over je heen! Dus die jongens zullen heus niet op die hondenroutes de liefde gaan bedrijven. Je moet echt je best doen om er last van te hebben, dus echt snappen doe ik die kritiek niet. Afijn, dat pleit weer voor de VVD, die vrijheid in haar vaandel heeft staan en alles doet voor homo-emancipatie.
Maar eigenlijk ben ik tegen die paaltjes. En dat niet alleen omdat het potenrammers de weg wijst, maar ook omdat het avontuur daarmee ook verdwijnt. Bovendien wil ik als homo helemaal niet voor paal staan! Het is toch van de gekke dat mensen in de natuur niet natuurlijk mogen zijn? Een eeuw geleden kwam Oldegeppel in opstand tegen de christenanarchisten die het zomaar waagden om in hun commune naakt te lopen! Het is toch de wereld op zijn kop als de mensen die kleren aantrekken anderen gaan verplichten om dat ook te doen? En dat we ondanks alle seksuele revoluties nog altijd moeilijk doen over van alles dat met seks te maken kan hebben? Waarom niet genieten, meeleven en blij zijn om een vrijend stel mensen als je dit tegen het lijf loopt? Geweld en oorlog, criminaliteit en marteling, honger en epidemieën zijn nog wel te verhapstukken. Maar niets lijkt zo erg als met liefde geconfronteerd te worden.
Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven Geen reacties »
4 augustus 2010
Als ze mij zouden vragen of er ook rechtse hobby’s zijn, en zo ja welke dat dan zijn, dan hoef ik niet lang na te denken. Graaien! Want ik durf er mijn voeten voor in het vuur te steken dat graaigoed zoals bonussen vooral in rechtse handen belanden. Dat past ook in het neoliberale gedachtegoed, waar de atlassen die de wereld draaiend houden van een ongebreidelde vrijheid mogen, moeten en zullen genieten!
De financiële crisis waarin we nu verkeren is veroorzaakt door dezelfde neoliberale krachten die de kiezer onlangs nog heeft beloond. Hoog tijd dus voor een linkse regering, want wie zal anders de puinhopen van rechts opruimen? Wat heeft iedereen toch tegen de SP, tegen Jan Marijnissen? In Zomergasten bleek hij meer menselijk te zijn dan het clubje dat nu een coalitie tracht te smeden! Misschien is zijn grote gebrek wel dat hij geen politicus is!
Politiek moet je niet aan politici overlaten. Alsof er niks beters te doen is spelen ze al maanden een voorspelbaar spel om tot een coalitie te komen, in plaats van als een stelletje volwassen mensen een weekendje de hei op te gaan en alles in één keer op te lossen. Als ik informateur was had ik de hele club opgesloten en ze niet vrijgelaten voordat ik witte rook zag! Nu houden ze volk en vaderland maar bezig tot iedereen er doodmoe van wordt en nog minder vertrouwen krijgt in wat er in Den Haag allemaal gebeurt.
Als deze pubers zoveel tijd en moeite nodig hebben om tot overeenstemming te komen, dan zal het resultaat ook wel een slap nietszeggend regeerakkoord worden. Iets dat met plakbandjes, paperclips en elastiekjes bij elkaar wordt gehouden, en dat binnen een half jaar als een kaartenhuis in elkaar dondert. Rutte geloofde er vóór 1 juli uit te zullen zijn, maar met zijn pretenties was het al snel duidelijk dat dat niet zou lukken. Grootheidswaan, ook een rechtse hobby! Je moet er toch niet aan denken dat hij minister-president wordt! Opnieuw een puber!
Gepost in Maatschappij en politiek 1 reactie »
2 augustus 2010
‘Heb je nog wel tijd dan om om je heen te kijken,’ vraagt Diana zich bezorgd af als ze leest over mijn enthousiasme voor een nieuw mobieltje, om ‘adem te halen en mensen te zien (aan te zien, herkennen, waar te nemen)?’ Nou, ik ben er nog, Diana, ik ben adem blijven halen! Uiteraard moet al dat soort real life klusjes, net als de afwas, vlug afgeraffeld worden zodat ik me weer snel in virtuele werelden kan storten, dat snap je wel. Ademhalen hoeft geen aandacht, dat gaat gelukkig vanzelf. Maar dat plassen zou wel wat sneller kunnen – zeker als je eindelijk leeggelopen bent en er opeens goederen voor je achteruitgang opstapelen die er ook nog uit willen. Alles gaat achteruit als je ouder wordt, Robbie, niet alleen je oren! De Rozenkruisers hadden helemaal gelijk toen ze me leerden dat het hier in deze dialectiek, deze noodorde, deze natuur des doods maar een rotzooitje is waaruit je zo snel mogelijk moet zien weg te komen met een enkeltje Shamballa Express. Kortom: waar de een zegt dat je geworteld en geaard moet blijven houdt de ander het wel voor gezien in onze materiële en materialistische wereld.
De natuur is helemaal niet zo mooi en lief als we denken! Alles eet alles op, want dat is de enige manier om te overleven. Ook voor ons mensen. Het mag dan wat vredelievender overkomen om geen dieren te slachten en te roosteren, ook het bakken van brood en het drinken van melk is parasiteren van ander leven. Daar komen we gewoon niet onderuit, en de enige manier om daar een beetje vredelievend mee om te gaan is wat sober te leven. Leef, maar leef met mate. Dus geen mieren of ratten doodmaken om er kunstwerken van te creëren, geen vlees eten om er zwelgend van te genieten, geen brood weggooien omdat het niet meer vers is, dat soort dingen. De vraag blijft wel hoever je daarmee gaat. Moet je als een Mahavira, de man achter de religie van de jains, bij elke voetstap opletten of je geen mier doodmaakt? Hoe ga je om met muggen die je uit pure bloeddorst uit je slaap houden? Durf je het gras nog wel te maaien waarvan sommigen – althans volgens mijn Wijze Tante – lijken te horen dat het dan echt gaat krijsen? Moet je überhaupt rekening houden met een natuur waarin alles elkaar opeet en verdringt om te overleven? Het zijn allemaal niet te beantwoorden vragen zolang je het niet hebt over de kwaliteit van het omgaan met de natuur. Dank het dier voordat je het slacht en eet dan bewust en met aandacht zijn vlees, en sta je zelfs toe ervan te genieten! Maar doe het niet overbodig, uit gewoonte, half bewust, om je eigen leegte vol te proppen, voor andere doeleinden dan de voeding zelf…
De techniek hoeft helemaal niet iets te zijn dat tegennatuurlijk is. Waar ligt de grens tussen natuur en techniek? Bij een knots om jezelf te verdedigen of een dier de hersens in te slaan? Een hek om je veilig te weten in je territorium? Een pot om je eten in te koken? Naald en draad om kleren mee te maken? Pijl en boog? Een visnet? Een boot? Een mes? Touw? Een hamer? Een wiel? Een wagen? Perkament en een ganzeveer? Een kar? Een oven? Munten? Harnassen en wapens? Een stoommachine? Een elektromotor? Telefoon, televisie, computer? Wat is toch dat natuurlijke leven waarnaar zoveel romantici terugverlangen? En was de komst van de techniek eigenlijk niet een heel natuurlijke ontwikkeling? En gaat het niet ook hier, net als bij de natuur, om de kwaliteit van onze manier van omgaan ermee? Er is niks mis met techniek, maar wel met de wijze waarop we er te vaak mee omspringen. Als techniek gebruikt wordt om oorlogstuig mee te maken, of voor het overbodig doden van runderen om economische redenen, of om massaal mensen te kunnen ontslaan, dan is er iets goed verkeerd. Maar als we daarmee alle techniek veroordelen gooien we het kind met het badwater weg. En dat kind moet misschien nog in zijn kinderschoenen leren staan, maar geef het een kans! Het internet is een zegen als we kijken naar hoe dat zorgt voor openheid en communicatie, en letterlijke en figuurlijke grenzen doorbreekt! De vraag is niet in hoeverre we met natuur of techniek moeten omgaan, maar hoe we met natuur en techniek omgaan. Ze zijn geen tegengestelden! Evenmin als de vermeende virtuele werelden erachter strijdig zijn met de realiteit waarin nieuwe technologieën worden gebruikt.
Ik zit in de trein en kijk graag om me heen. Soms zitten mensen te lezen, maar dat vind ik zonde van de reis want voor je het weet ben je al op je bestemming. Vaak zitten mensen met mobieltjes in hun hand en ik begrijp nu een beetje wat ze allemaal aan het doen zijn. En ik zelf zal ook wel eens al internettend in de trein of waar dan ook te betrappen zijn. Want ook het schermpje van mijn mobieltje is een venster naar andere werelden. En waarom zou ik die niet bezoeken? Als iedereen altijd alleen maar in dat hier en nu van het zogenaamde real life blijft, is geen kunst of wetenschap meer mogelijk. Sterker nog, dan was helemaal geen leven meer mogelijk. Want de werkelijkheid ontstaat uit ideeën en idealen, en niet omgekeerd. En natuurlijk doorstralen die ideeën de directe werkelijkheid om je heen, en hoef je er alleen maar een beetje voor open te staan om te ervaren dat dat goddelijke nergens anders is dan hier en nu. Maar het mooie van die nieuwe technologieën is dat ze het hier en nu kunnen verruimen. Dan is dat hier en nu niet alleen mijn eigen persoontje in zijn eigen leefwereld en beslommeringen, maar omvat het veel grotere en andere werelden.
Ik sta onder een heldere sterrenhemel, met mijn mobieltje hoog in de lucht geheven. Op het schermpje lichten in zwak rode kleuren de sterren en planeten op die ik erachter in de donkere diepte zie twinkelen. Wat zie ik daar? De Waterman! Dit kleine computertje helpt mij van alles aan het firmament te vinden, en ik geniet met hart en ziel van dit wonder van de techniek. Helemaal in het hier en nu.
Gepost in Computer en internet, Maatschappij en politiek, Wetenschap Geen reacties »
28 juli 2010
Een nieuw mobieltje! Op advies van Marcel heb ik een Xperia mini pro van Sony Ericsson gekocht! En ik heb gisteren ergens gelezen dat deze van alle telefoontjes de snelste processor zou hebben! Wow! Hij draait onder het door Google veel gebruikte Android 1.6, een open source besturingssysteem, waardoor het voor Marcel makkelijker is om erin te programmeren. Zodat ik straks overal even een horoscoop kan maken. Want een telefoon is meer dan een telefoon! Deze Xperia vervangt mijn Nokia mobieltje en mijn Acer zakcomputertje dat ik onder andere als agenda gebruikte. De Xperia heeft zoveel mogelijkheden dat hij die twee samen makkelijk kan vervangen! Nu ik meemaak wat je allemaal met een mobieltje kunt doen, begin ik meer te begrijpen van al die mensen die er in de trein mee zitten te spelen. En wie weet betrap ik op straat nog eens iemand die al lopend naar Googles Street View loopt te kijken om te zien wat er allemaal om hem heen te zien is.
Omdat er HSDPA-internet op zit kan ik nu niet alleen thuis maar ook buitenshuis surfen en e-mailen. Maar thuis en bij hotspots kan ik ook gewoon mijn eigen draadloze Wi-Fi-netwerk blijven gebruiken. Internet en Wi-Fi kan ik eenvoudig naar believen in- en uitschakelen om niet alleen straling te vermijden, maar ook de batterij te sparen. Dat in- en uitschakelen geldt trouwens ook voor de ingebouwde GPS. Dat ondersteunt niet alleen het programmaatje GPS Status met een kompas waarmee ik precies kan zien op welke lengte en breedte ik me bevind, maar ondersteunt ook een routeplanner die me vertelt hoe ik in 16 uur en 42 minuten naar Marcel kan wandelen. En als hij meedoet kan ik ook zien waar hij zich ergens bevindt. En kan hij ook zien waar ik ergens rondhang. Mede dank zij Google Maps, waarmee ik ook door het Duitse Frankenau kan wandelen. Wat ik ter plekke maar niet moet doen, omdat mobiel internetten in het buitenland pijnlijk prijzig schijnt te zijn. Zo zie je maar weer wat met een combinatie van diverse soorten draadloze netwerken allemaal mogelijk is geworden!
Een telefoon is meer dan een telefoon. Dus zit er ook een 5 megapixel camera op, met flitser. En een muziekspeler. En een YouTube-filmpjesspeler. En een radio. En een adresboek. En een agenda. En spelletjes. En andere handige dingen zoals TrackID: hou het telefoontje voor een muziekbron en hij vertelt je wat er speelt. Het tweede deel uit de Tweede van Beethoven vertelde hij ons gisteren toen we iets uit de radio niet konden plaatsen. Voor een euro of tien heb ik het programmaatje Documents to Go gekocht om Office-bestanden zoals die in Word en Excel mee te kunnen lezen en bewerken. En voor niks een Sudoku-spelletje. Dat gaat allemaal via de Market, waarmee je snel applicaties kunt zoeken en installeren. Zoals K-9 Mail waarmee je meerdere e-mailaccounts kunt beheren, Buienradar die ook weers- en verkeersinformatie geeft, Moon Phase dat de huidige maanfase laat zien, MSN Droid om te chatten, Navigatie waarin een vrouwenstem je over de wegen leidt, Wisepilot dat filemeldingen en vertragingen geeft en Plaatsen voor het vinden van restaurants, koffie, kroegen, hotels, bezienswaardigheden, geldautomaten en tankstations.
Marcel wijdt op zijn weblog aandacht aan zijn Xperia: de mini die in tegenstelling tot mijn mini pro niet over een uitschuifbaar toetsenbordje beschikt. In tegenstelling tot mijn mobieltje van Nokia is het makkelijk een back-up van de Xperia te maken. Van de adressen, kalender en dergelijke op het 128MB-telefoongeheugen kan je een back-up op het bijgeleverde USB-kaartje zetten, maar je kunt dit ook synchroniseren met bestanden op je eigen plek op de website van Sony Ericsson. Tot het geheugen op het bijgeleverde 2GB SD-geheugenkaartje kun je toegang krijgen met een USB-kabel, zodat je van alles kan doen met bestanden die je bijvoorbeeld met Word of Excel heb gemaakt. Dat klinkt dus hartstikke veilig. Wat overblijft zijn de geïnstalleerde programma’s: die zijn meestal eenvoudig opnieuw te installeren, maar met het programma Astro File Manager kun je ook daarvan een back-up bewaren op je SD-kaartje, die je dan via je USB-kabel weer naar andere plekken kunt kopiëren. Genoeg te spelen dus, en dat is wat niet iedereen begrijpt. Dat het gewoon een leuke hobby kan zijn om met die nieuwe technologieën te puzzelen en te spelen. Met DroidSL kan ik zelfs nu met mijn mobieltje berichten naar vrienden in Second Life sturen. Eén leven is niet genoeg en te kort om alles te doen wat je leuk vindt.
Gepost in Computer en internet 2 reacties »
19 juli 2010
Toegegeven: ook ik heb me zondig gemaakt met de profanisering van God. In de jaren zestig, toen ik nog op de hbs zat. Mijn ouders gingen nooit naar de kerk, maar die van mijn vrienden in Osdorp wel. Naar de De Uitweg, die in de jaren negentig alweer is afgebroken. Ik ging graag mee, en werd zelfs actief in de jeugdkapel. Achteraf misschien niet zozeer om God, maar om mijn vriend Roodborstje. Het ging daar progressief aan toe. Dominee S. noemde zijn toga zijn overall, zoals dat hoorde in die tijd. Want liever dan de lagere klassen te verheffen verlaagden wij ons tot datgene wat iedereen bevatten kon en waren we wars van alles wat elitair was. We zongen dus geen onbegrijpelijke psalmen en gezangen, maar met het Trio Rob van Dijk. Heerlijk, zo’n vlot gedrum en vrolijk gezang binnen de kale kerkmuren! Dank u voor deze nieuwe morgen, dank u voor deze nieuwe dag, dank u dat ik met al mijn zorgen bij u komen mag… En dan elk volgend couplet een hele toon hoger zingen! Dat swingt de kerk uit! Ja toch? Jammer dat we niet zagen dat God héél stilletjes door een achterdeur de kerk verliet omdat Hij toch meer hield van inkeer en verstilling.
Maar ook de katholieken konden er wat van. Daar kwam Huub Oosterhuis met pseudospirituele gedichten die door iedereen begrepen werden, behalve door God zelf. Het ging toen om ontmoetingen, om mens-zijn, en Hij was vooral te vinden in de ogen van een lijdende medemens die een beroep op je deed. Wat fijn eigenlijk dat er zoveel ellende en kwaad in de wereld is, want hoe zou je anders vreugde en goedheid kunnen brengen?! Ik ben kennelijk meer protestants dan katholiek, want van die laatste wereld snap ik maar bitter weinig. Zo verdween mijn Gereformeerde Vriend (Niet Vrijgemaakt) een paar decennia in een gemeenschap ergens in Brabant, en heeft hij me ook een paar keer meegenomen naar die wereld, maar ik heb er niets van begrepen. Terwijl ik toch zo mijn best deed. Tijdens een autotochtje met hem stonden we ook eens voor een beeld van een aan het kruis lijdende Jezus, en het drong opeens tot me door hoe pervers het eigenlijk was om dat te aanbidden. Hoewel het aan de andere kant wel heel spannend moet zijn om gekruisigd te worden. Jammer dat het pijn doet.
Nu God de kerkdeuren definitief achter zich heeft dichtgeslagen, zijn de laatste restjes spiritualiteit ook vervluchtigd. Wat overblijft is voetbal. Je zal maar een katholieke voetbalhater zijn en ook nog in Obdam wonen! Dan heb je echt een probleem! ‘Het lichaam van Christus,’ zegt pastoor Paul Vlaar tijdens het uitdelen van hosties in zijn Oranjemis. Maar is hij er echt zeker van dat dit niet het lichaam van Wesley Sneijder of Arjen Robben is? Er werd gebeden voor het Nederlandse elftal, primitiever kan het bijna niet, dus vind je het gek dat God Spanje heeft laten winnen?! Je kan pausen, bisschoppen en priesters conservatief vinden, autoritair en behoudend – en dan ben ik het nog hartelijk met je eens ook – maar hier geef ik bisschop Jozef Punt groot gelijk als hij pastoor Vlaar op non-actief stelt. Als in de kerk zelfs Viva Hollandia gezongen wordt, dan in godsnaam maar Huub Oosterhuis. Of het Trio Rob van Dijk. Dank u voor vele moeilijkheden, dank u voor zoveel pijn en strijd, dank u dat gij in alle lijden toch steeds bij ons zijt…
Gepost in Maatschappij en politiek, Uit mijn leven Geen reacties »
14 juli 2010
We zijn terecht geen wereldkampioen geworden, Spanje was gewoon beter. Zelfs ik zie dat. Veel troep achtergelaten op het Museumplein. Een huldiging – volgens sommige hooggeplaatsten zelfs een inhuldiging – in Amsterdam met zijn grachten. Met gratis openbaar vervoer in de overbevolkte stad. Wat iedereen door dit alles vergeten lijkt te zijn is dat er op de 11e juli wel ergere dingen zijn gebeurd van het WK verliezen. Wat te denken van de val van Srebrenica op 11 juli 1995, wat zo’n achtduizend moslimmannen en -jongens het leven heeft gekost, terwijl Dutchbat machteloos en door gebrek aan steun toekeek? 11 juli lijkt niet een dag waarop ons land goed uit de verf komt, maar meer een dag van nederlaag.
Het was tijdens het WK niet alleen nieuwe maan. Er was zelfs, zij het niet zichtbaar in Nederland, een zonsverduistering! De Maan bedekte de Zon op de 19e graad van de Kreeft. Dus even gekeken op de Inspiratiesite van Jan de Graaf, bij wie ik enkele cursussen heb gevolgd toen hij nog in de Hilversumse Meent woonde. Daar vond ik de horoscoop van Nederland. Geboren op 16 maart 1815 om 11.40 GMT te Amsterdam. Ik wist dat Nederland een gezellig, kneuterig, waterig, gevoelig en bemoederend landje was, maar dat de ascendant van Nederland ook op 19 graden Kreeft stond was ik even vergeten. De ascendant, het aan het oostelijke horizon opkomende teken, zegt iets over de manier waarop je overkomt, de eerste indruk die je op anderen maakt. Gezellig, kneuterig, waterig, gevoelig en bemoederend dus.
Omdat een nieuwe maan op een nieuw begin duidt, kan ik me voorstellen dat deze op de ascendant uitwerkt als de conceptie van een nieuw imago. Hoe we overkomen was even hardstikke belangrijk voor ons. Dat werd en blijft echter extra lastig omdat in de horoscoop van Nederland Mars tegenover de ascendant staat, ofwel op de descendant die iets zegt over relaties met anderen. Voor je het weet raken relaties verstoord en is er een teveel aan assertiviteit of agressie in het spel. Die dan niet snel wordt opgeruimd omdat de evenwicht en vredebrengende Venus in de horoscoop van Nederland niet echt goed met Mars kan opschieten: die maakt een vierkantsaspect met Mars en staat ook nog eens in Ram, dus dat schiet niet op.
Omdat altijd rond die dagen de Zon op 19 graden Kreeft staat, is 11 juli dus eigenlijk een dag waarop Nederland conflicten moet vermijden, geen strijd moet aangaan in welke betekenis dan ook. Dat wordt een afgang. Maar zoals dat ons tegenwoordig door managers wordt gezegd: het geeft ook kansen! Maar daartoe moet precies het tegengestelde gebeuren: inkeer. De nieuwe maan is tenslotte het toppunt van abstractie, spiritualiteit, en een zonsverduistering dwingt je er bijna toe want anders gebeuren er ongelukken. Als je dan wat anders gaat doen, zoals trachten een WK te winnen, wil dat maar niet lukken. Het is er gewoon niet het juiste moment voor, de tijd is er nog niet voor gerijpt. Sterker nog: we doen dan precies de verkeerde dingen. Wat we dan nodig hebben is vrede, stilte en rust om ons heen. Maar voetbal is oorlog.
Gepost in Astrologie, Maatschappij en politiek Geen reacties »
