11 september 2006
Waar ik was op 11 september? Met de Rozenkruisers bezochten we die dagen katharenland, in het dal van de Ariège in Zuid-Frankrijk, vlakbij de Pyreneeën. Heel bijzonder was het om met zo’n 1200 mensen in de ‘Cathédrale’ van de grotten van de Lombrives te zijn, waar het licht werd uitgedaan zodat je enkele minuten in een volstrekte duisternis en stilte was. Zich verbergend voor pausen die moordpartijen niet uit de weg gingen, verborgen de katharen – die zo hun eigen opvattingen over het christelijke geloof hadden – zich in veel grotten in de bergen waar ze woonden en werkten. En hun tempeldiensten vierden, zoals in de grot ‘Bethléhem’ waar je, uitgestrekt en naakt staand in een pentagram in de rotswand, na een jarenlange scholingsweg in hun mysteriën werd ingewijd. De grofstoffelijke wereld vonden de katharen maar niks, en je diende alles in het werk te stellen om daarvan bevrijd te worden. Kruisvaarders wilden daar graag een handje bij helpen, maar kennelijk verkozen de katharen hun eigen tempo om te leren zonder lichaam te leven, want de laatsten van hen verschansten zich in de Montségur, een vrijwel onneembare vesting op een steile bergtop.
Zwetend van hoogtevrees genoot ik niet echt van het uitzicht toen we via een in mijn ogen gammele metalen trap bovenop één van de muren van het kasteel waren geklommen. Vriend wees me nog op een salamander die op het steen lag te zonnen. Ik zag hoe anderen rustig over de paar meter brede bovenkant van de muur kuierden, met aan de ene kant het ravijn van de berghelling en aan de andere kant dat van de binnenplaats van het kasteel. Terwijl ik zelf nauwelijks rechtop durfde te staan. Ik had geen oog voor de groene bergen om me heen, en vroeg me alleen af hoe ik weer veilig beneden kon komen langs die enge trap. Na het overleven van die afdaling moesten we ook nog van de berg zelf af naar beneden. Na een half uur de vele kronkelende paden te hebben gevolgd, kwamen we weer langs de plaats waar in het voorjaar van 1244 de laatste 215 mensen vrijwillig in de brandstapel sprongen toen hun vesting uiteindelijk toch veroverd was en ze weigerden om zich tot het katholicisme te bekeren.
Omdat Rozenkruisers een beetje wereldvreemd zijn, zouden we pas de volgende dag horen wat er gebeurd was toen we bovenop de Montségur zaten. Die dag gingen we weer naar huis, eerst met de trein naar Toulouse en toen met het vliegtuig, waar de krant ons vertelde wat er de vorige dag allemaal gebeurd was. Starend over de landschappen beneden dacht ik toen wat veel anderen ook dachten: de wereld zal nooit meer dezelfde zijn. Op Schiphol moesten we ergens midden op het platform uitstappen om met een busje naar de bewoonde wereld vervoerd te worden. En thuis zouden we pas via internet, televisie, kranten en radio horen wat er werkelijk allemaal gebeurd was. Maar nu, vijf jaar later, vraag ik me serieus af of we eigenlijk wel weten wat er echt gebeurd is. Raak ik er steeds meer van overtuigd dat ‘9/11’ in scène is gezet om Bush en consorten excuses te verschaffen om wereld en olie te veroveren.
Gepost in Uit mijn leven 
Geen reacties »
31 augustus 2006
Op je gezondheid! Zo heet het boek van huisarts Moolenburgh dat ik de afgelopen dagen met rode oortjes heb gelezen. Nou, die wens is niet overbodig, want volgens hem leven we in een crisis waarin geen plaats meer is voor een neutrale vrijblijvendheid. Want het is erop of eronder en ‘het Beest verzet zich met man en macht tegen de mogelijke grote ommekeer van de mensheid en heeft daarbij de jeugd als het voornaamste doel uitgekozen’ (p. 308). Dat doet hij op de drie niveaus, die als een rode draad door het boek lopen: het lichaam met vaccinaties, fluoride, drugs, hersenbeschadigende kleur- en smaakstoffen en gsm-straling, de ziel door confrontaties met beelden waar kinderen nog lang niet aan toe zijn zoals gewelds- en seksscènes op internet, tv en in tijdschriften, en het verstand door het systematisch inprenten van leugens zoals de evolutietheorie, die zegt dat je niet veel meer bent dan een dier dat kan praten. En het beest heeft haast want de ontwikkelingen gaan snel en als een nieuw bewustzijn doorbreekt dan heeft het de strijd verloren.
Ik lees dat de auteur meer dan vijftig jaar huisarts is, en boeken gepubliceerd heeft als Beschavingsziekten en gezondheid, De wetenschap kent geen tranen en Engelen. Iemand die uit eigen ervaring weet waarover hij praat en systematisch lichaam, ziel en geest beschrijft vanuit de vier elementen aarde, water, lucht en vuur. Een arts die de hele mens benadert, wat betekent dat ieder mens alleen en uitsluitend op een ‘anekdotische’ wijze ècht genezen kan worden. Hiermee weet de farmaceutische ‘wetenschappelijke’ industrie geen raad, want anekdotes kunnen niet statistisch gemeten en bewezen worden. Ook het gegeven dat de mens méér is dan een lichaam wordt daar niet welkom geheten, want ook dat is onmeetbaar en onzichtbaar, dus onzin. Homeopathie kan niet werken, dus werkt het niet, dus moet het verboden worden. Zo heeft het beest zich vermomd in mensen die over onze gezondheid moeten waken, maar die ons in feite steeds zieker en zwakker maken. Kijk maar gewoon om je heen en vergelijk de gezondheid van de mensen eens met die van pakweg 25 jaar geleden…
De alternatieve wereld wordt de laatste jaren steeds meer verdacht gemaakt. Zo is er de Stichting Skepsis met medewerkers als Rob Nanninga, Midas Dekkers en Govert Schilling die zich bezighoudt met het belachelijk maken van ayurveda, Bhagwan, homeopathie, astrologie, Rupert Sheldrake en nog veel meer. Echte wetenschappers zou ik deze mensen niet willen noemen, daarvoor zijn ze veel te sektarisch en dogmatisch in hun denken. Net als ‘grootinquisiteur’ Cees Renckens met zijn Vereniging tegen de Kwakzalverij. En dan is er natuurlijk nog onze minister Hans Hoogervorst die alles behalve medicijnen heeft gestudeerd, maar toch heel goed weet dat ME géén ziekte is en dat homeopathische middelen uit de winkelschappen moeten verdwijnen. In dit soort mensen en instellingen vindt het beest voeding. Het beest dat macht wil, en daarom gelooft in het verdeel en heers, want over geheelde, gezonde mensen kun je niet de baas spelen. Het beest dat – vermomd als mensen en instellingen die het goed met ons voorhebben – druk bezig is generaties van mensen ziek te maken en in machtswellust geniet van decadentie en een wereld die naar de bliksem gaat.
Zijn nu alle genoemde mensen en instellingen trawanten van de duivel, van het kwaad? Ik vrees van wel. Ze hebben zich goed vermomd, wellicht zo goed dat ze er zelf in geloven. Ze zijn als de kille Sneep, die lessen toverdrank geeft op Zweinstein en een helper van Perkamentus lijkt, maar die uiteindelijk een dooddoener, een aanhanger van Voldemort blijkt. En stinkende heelmeesters maken zachte wonden, die onopgemerkt steeds groter worden en bezit van je nemen. Deze ‘heelmeesters’ moeten bestreden worden. Maar niet op de ouderwetse, gewelddadige manier vol haat, want die heeft nog nooit geholpen. Ik ben niet kwaad op de rotte plek in de appel, maar hij moet wel verwijderd worden. Daarom stel ik dan ook voor om Rob, Midas, Govert, Cees, Hans en gelijkgestemden met zijn allen op een onbewoond eiland te parkeren, zodat ze onze samenleving verder niet meer in de afgrond kunnen storten en zelf rustig de tijd hebben om tot iets menswaardigs te evolueren.
Het wordt hoog tijd voor de Orde van de Feniks. Net als de Aquariussamenzwering is dat geen concreet aanwijsbare groep, maar eerder een energieveld dat gevoed wordt door gelijkgestemden. Door wakkere mensen die genadeloos de vingers op de zere wonden leggen. Zoals Moolenburgh in zijn Op je gezondheid! Een zo schokkend boek, dat je er na lezing bijna dankbaar voor zou zijn dat er antidepressiva bestaan.
Gepost in Gezondheid en welzijn, Maatschappij en politiek 1 reactie »
24 augustus 2006
76 is hij geworden. Voor ons mensen hier in het Westen is dat tamelijk normaal, maar voor een planeet toch een beetje kort. Het was een kleine venijnerik, een bijna onzichtbare en juist daarom zo machtige kracht die altijd het onderste boven haalde. In het geniep wroette hij in duistere gronden en confronteerde je met de onderwereld, met je angsten, met de dood en met intense seks. Juist de innerlijke gebieden waar je niets van wilde weten en die je vooral voor jezelf geheim wilde houden, juist die legde hij onverbiddelijk bloot. En hoe meer je je daartegen verzette, hoe kwaadaardiger hij werd. Pluto. Sinds zijn ontdekking in 1930 heeft hij vijf tekens door de dierenriem gehobbeld, van Kreeft naar Boogschutter, en nu hebben de astronomen op een congres in Praag besloten dat hij geen planeet meer genoemd mag worden. Niet zozeer omdat hij te klein is, maar omdat hij geen objecten in zijn baan heeft schoongeveegd, en middenin een zwerm kleinere rotsen, de Kuipergordel, rustig zijn gangetje gaat.
Als het aan de astronomen ligt tellen we dus voortaan acht planeten in plaats van negen. Het is natuurlijk de vraag in hoeverre dit gegeven door de collectieve psyche gedragen zal worden. Want soms nemen over ons gestelde betweters besluiten die nauwelijks draagvlak blijken te hebben, zoals we onlangs zagen met de nieuwe spellingregels. Maar als dat nu wel het geval is, en we braaf alle schoolboeken gaan herdrukken, en Pluto inderdaad exit is, dan is deze verandering heel kenmerkend voor onze tijd en is de devaluatie van Pluto weinig hoopgevend. Omdat we onze angst, de dood, onze transformatie niet meer onder ogen willen zien. Omdat we de macht en de kracht van het kleine, het subtiele, het onzichtbare ontkennen, zoals bijvoorbeeld blijkt uit de hetze tegen homeopathie. Omdat we ervoor hebben gekozen gladjes te leven en de problemen, zoals de milieurampen die we zelf uitlokken, niet meer onder ogen te zien. Ja, in onze tijd kunnen we bijna niets anders meer dan Pluto met de shift-toets ingedrukt in de prullenbak mieteren zodat hij voorgoed verdwenen is. Opdat we ons als zombies probleemloos door het leven heen modderen. Hoe gaat het? Ik mag niet klagen…
Moeten astrologen nu Pluto uit de horoscopen schrappen? Als één planeet dat niet met zich laat doen, dan is het Pluto wel. Maar goed, het is te proberen. Zelf voel ik daar niet veel voor. Gewoon omdat ik ervaren heb dat deze planeet, eh… dit rotsbrok wel degelijk iets te zeggen heeft. Bij mij staat hij samen met Saturnus in het achtste huis, het huis dat bij Pluto hoort, dus wees er maar niet zo verwonderd over dat ik in mijn jeugd veel angsten had, dat ik psychologie heb gestudeerd en me graag bezig hou met occulte zaken. En dat ik ook wel eens gewoon ordinair bang voor de dood kan zijn. Er zijn ook astrologen die werken met de immateriële brandpunten van de banen van de Maan en de Zon om de aarde. Of met andere brokstukken in ons zonnestelsel, of met planeten die nog ontdekt moeten worden. Voor mij is dat allemaal oké omdat iedereen van zijn eigen ervaring moet uitgaan, en daarbij zijn eigen affiniteiten en vaardigheden heeft. Niks mis mee. Alles is uiteindelijk in alles weerspiegeld, en of je nu de ingewanden van offerdieren leest, de lijnen in de hand of de stand van de sterren maakt dan niet veel meer uit. Zo blijft voor mij Pluto een veelzeggende planeet in de horoscoop. Juist omdat hij zo klein is.
Gepost in Astrologie Geen reacties »
18 augustus 2006
Er liggen nu twee boekjes voor me: het Groene Boekje en het Witte Boekje. Het laatste, uitgebracht door het Genootschap Onze Taal, vind ik het leukst. Omdat het een protest is tegen de onzinnige spellingregels waarmee de Nederlandse Taalunie ons al tien jaar opscheept. Een pannenkoekje van eigen deeg, zal ik maar zeggen. Het in 1996 gewijzigde gebruik van de tussen-n is daarin de grootste boosdoener, een reeks ingewikkelde regels en bijbehorende uitzonderingen die niet meer te volgen waren. Typisch het werk van mensen die alle contact met de werkelijkheid hebben verloren, zelfs geld verdienen met het maken van voorschriften waarmee de Nederlandse bevolking nodeloos tien jaar is lastiggevallen. De spelling van het Groene Boekje is immers voor overheidsinstellingen en scholen verplicht! En als onderwijzers de regels voor de tussen-n moeten gaan uitleggen, ja, dan komen ze minder aan echt belangrijke dingen toe. Vóór 1996 hadden we het minder moeilijk met die tussen-n. Oké, ik wist niet of het trappehuis of trappenhuis was: is een trap iets dat zich tussen twee verdiepingen bevindt, of is het gehéél van alle treden van begane grond tot bovenste verdieping één trap? Maar dit was een uitzondering. Je had maar één rug, dus de ruggegraat om zo te schrijven als je het zelf het beste vond, hoeveel zielenpijn je de makers van het nieuwe Groene Boekje er ook mee bezorgde. Gezien alle perikelen rond die tussen-n had ik verwacht dat de regels in het nieuwe Groene Boekje weer teruggedraaid zouden worden. Nee dus.
Het heeft het Genootschap Onze Taal een subsidie van € 40.000 gekost. Want het is begrijpelijk dat de Taalunie niet blij is met dit anarchistische gedrag, waaraan dan ook nog onder andere de Volkskrant, Trouw, NRC Handelsblad, Elsevier, Vrij Nederland, HP/De Tijd, de Groene Amsterdammer, Tekstnet, de NOS en Planet Internet meedoen. En terecht. Behalve het terugdraaien van de tussen-n-regels – of beter: het gebruik ervan vrijlaten – heeft het Witte Boekje nóg een paar pré’s, namelijk het vermelden van afkortingen en eigennamen. Niet altijd even logisch trouwens, want een kilobyte is een kB maar mega- en gigabyte MB en GB, terwijl het woord terabyte wel voorkomt, maar de TB nog ontbreekt. En zo zijn er nog meer rare dingen in het Witte Boekje te vinden. De hoofdstad van China heet weer Peking, Windows en Apple heten Windows® en Apple®, en wat te denken van het hoofdlettergebruik in ‘De weltschmerz is zum Kotzen’?
Dat is nog allemaal te vergeven, want bonte koeien hebben nu eenmaal vlekjes. Maar ik kreeg toch hier en daar even een teleurstelling te verwerken. Wat te vinden van persé? Of, nog erger, van handvaten? Hier is een beleid gevoerd dat toestaat dat fouten verdwijnen als ze maar lang genoeg worden herhaald. Als maar lang genoeg iedereen een woord verkeerd schrijft, dan wordt dat uiteindelijk goedgekeurd. Hier zie ik het democratische principe uit de jaren zestig terug, waarin alles aangepast dient te worden aan het laagste niveau. Waarin het lagere niet tot het hogere wordt verheven, maar het hogere geacht wordt zich aan het lagere aan te passen op straffe van excommunicatie wegens elitair en/of autoritair gedrag. Op school had ik braaf het verschil geleerd tussen een IJ en een Y, maar toen ik IJmuiden in het midden van het telefoonboek zocht bleek die plaats onder de Y te staan. Daarmee werkte zelfs de overheid mee aan de verloedering, het platmaken van alles dat een beetje ontwikkeling had en boven het maaiveld uit kwam. Ik herinner me een sketch van Freek de Jonge waarin hij als pilaarheilige geroepen wordt om uit zijn ivoren toren naar beneden te komen. ‘Kom jij maar boven!’ was zijn antwoord.
Ik maak mezelf maar even wijs dat er niet alleen voetbaden, maar ook hándbaden bestaan. En dat je voor die laatste handvaten nodig hebt, net zoals je bloed en bier in vaten stopt. Vanwege de erin vermelde afkortingen (met wat ze betekenen!) en namen (zowel geografische zoals Tsjechoslowakije, als van personen zoals Bhagwan Shri Rajneesh) kan ik veel sneller de juiste spelling vinden dan met het Groene Boekje, waarbij ik dan vaak de Schrijfwijzer van Jan Renkema nodig heb. Trappehuis of trappenhuis? Even opzoeken. Shit, het staat er niet in!
Gepost in Diversen Geen reacties »
6 augustus 2006
‘Primitieve godsdienst,’ mompel ik als onze trein ergens in het zuiden van Rotterdam een betonnen moskee in aanbouw voorbijglijdt.
‘Dat is een pleonasme,’ wijst Vriend me terecht.
Ja, hij heeft gelijk. Elke godsdienst is per definitie primitief.Omdat je denkt bevrijd te kunnen worden door uiterlijkheden als een gebed, of de komst van een eind der tijden waarin alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht zal komen. Omdat je denkt dat de messias je zal verlossen en de goeden van de kwaden zal scheiden. Omdat je denkt dat de bevrijding van iets anders zal komen dan van jezelf. Terwijl er helemaal geen bevrijding nodig is. Want alles is er al, volmaakt. Er is niks mis met de schepping, met het hele bestaan zoals het is. Alleen als je dat accepteert word je bevrijd. Van de illusie dat er foutjes in de schepping zitten. Van de illusies van genot en vreugde, maar ook van die van pijn en verdriet. Bevrijding komt nooit van buiten, maar is iets dat je voor jezelf moet verwerven. Pas dan is het echt, en zal het je ook nooit meer kunnen worden afgenomen. Zelfs de meest progressieve Gay Messiah van Rufus Wainwright zal je niet kunnen bevrijden omdat je alleen jezelf kunt bevrijden.
Niet alleen de islam, maar ook het christendom is primitief. En dan heb ik het even niet over de meer esoterische, mystieke kanten die elke godsdienst kent: de soefi’s van de islam en de gnostici van het christendom waar niks mis mee is. Die hebben begrepen dat het om een innerlijke revolutie gaat en zo hun bevrijding gevonden. Want die is niet te vinden in gods-dienst, wat betekent dat je denkt in de hemel te komen door een god te dienen. Die is alleen te vinden in re-ligie, want her-verbinden betekent, ofwel heel worden met het Al, wat alleen kan door zelf heel te worden, jezelf te helen. Dat is met gebed noch offer te koop, tenzij door het offer van jezelf als afgescheiden van het Al.
God is dood, kerken worden afgebroken of ingericht als kledingmagazijn of woongebouw. En laten we eerlijk zijn: was het christendom toch niet een beetje tot een sadomasochistische godsdienst verworden? Daarvan werd ik me in de jaren tachtig opeens bewust, staand voor een kruisbeeld in een kerkje ergens in het zuiden van het land. Is het niet een beetje pervers om een lijdende man aan een kruis te aanbidden? En wat te denken van sommige heiligen, zoals Sebastiaan die zich met pijlen liet doorboren? Ik moet toegeven in de hemel vaak met hem gestoeid te hebben – want hij was een mooie jongen – en we kleurden vrolijk de wolken rood met de spelletjes die wij ons konden permitteren omdat we toch onsterfelijk waren. En wat te denken van een Laurentius, die zich levend en naakt op een rooster liet braden? Dat is natuurlijk een ultieme test om erachter te komen in hoeverre je nog met je lichaam bent vereenzelvigd. Maar hij wilde zichzelf zo graag aan God schenken dat hij in zijn enthousiasme helemaal vergat dat Hij een vegetariër was! Als ik zou knielen en bidden voor beelden van de martelingen van Bas en Laurens zou ik toch een beetje raar worden aangekeken!
Met het openstellen van onze grenzen hebben we in het westen heel wat primitiefheid in huis gehaald! En sommige politici beweren nog dat wij ons aan hen moeten aanpassen in plaats van omgekeerd. Natuurlijk mogen we niet vergeten dat we aan de islam veel te danken hebben. Aan haar schilderkunst en architectuur kunnen we in het westen een voorbeeld nemen. Onze wiskunde en ons getallenstelsel hebben we aan hen te danken. En de Griekse astrologie, die we in het westen hadden verworpen, is later door de Arabieren weer via Spanje in Europa teruggebracht. Die cultuur herken ik echter niet in de massa’s mensen die nu het westen overstromen. Burka’s en Bach blijken onverenigbaar. Niet dat ik die mensen ongelijk geef, want in hun positie had ik precies hetzelfde gedaan. Nee, ik geef onszelf ongelijk, omdat we niet het lef hadden om grenzen te stellen, in welke betekenis dan ook. We geloofden liever in het ‘weg met ons’ en verbeeldden ons dat het elitair was om onze eigen normen en waarden te beschermen.
Met de islam hebben we helaas ook het fundamentalisme in huis gehaald. Ik vrees trouwens dat het moeilijk is om die twee van elkaar te scheiden, want elke godsdienst leidt voor je het weet tot fundamentalisme. Zodat enerzijds Rotterdam straks een nieuwe moskee rijker is, maar anderzijds de Gay Pride, die gisteren in een zonnig Amsterdam werd gevierd, extra beveiligd moest worden. Tegen een godsdienstige mentaliteit die we – met uitzondering van een paar zwaar gristelijke regionen – net ontgroeid leken te raken, maar die we nu weer hebben geïmporteerd. Mag ik eigenlijk nog spreken van ‘onze’ cultuur? Ja, het is waar: sinds de jaren zestig is het hiermee bergafwaarts gegaan, en momenteel lijken we wat onze cultuur betreft een collectieve zelfmoord te plegen. Eigen schuld, dikke bult. Hadden we maar onze grenzen moeten stellen. Hadden we maar moeten beseffen dat godsdienst en religie onverenigbaar zijn.
Onze trein dendert verder. De tunnel in…
Gepost in Maatschappij en politiek Geen reacties »
4 augustus 2006
Wat we eigenlijk al lang wisten is nu bevestigd door de Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid, die op basis van buitenlands onderzoek concludeert dat door mobiel bellen per jaar honderden verkeersslachtoffers vallen. Opvallend is trouwens, dat het hierbij niet zoveel uitmaakt of er al dan niet handsfree wordt gebeld. Kennelijk valt het verschil tussen wel of niet handsfree bellen in het niet bij het verschil tussen bellen en het voeren van een live gesprek.
Als je telefoneert heb je geen contact met je omgeving. Omdat je in het meestal matige mono-geluid nuances in de intonatie mist, en omdat nonverbale signalen van de spreker ontbreken, draaien je hersens op volle toeren om dat er allemaal bij te fantaseren. Bovendien bevind je je bij het voeren van een telefoongesprek niet in het astrale veld van die ander, zodat je dat er ook nog bij moet fantaseren. Genoeg verklaringen, lijkt mij, voor het gegeven dat mensen die bellen meestal lopen te suffen. Dat zit ik zelf trouwens ook als ik alleen thuis bel.
Maar daarmee schoffeer ik niet de openbare ruimte, zoals veel wildbellers dat doen. Mensen die telefonerend de bus in stappen met niet het minste gebaar naar de chauffeur. Een wandelend paar waarvan de een loopt te bellen: gezellig hè, zo’n partner! In winkels, waar bellers al suffend alle door- en toegangen blokkeren. Maar soms ook genot, zoals van de diep verontwaardigde dame voor de gesloten kassa in de supermarkt: ‘Ja mevrouw, ik heb écht geroepen dat deze kassa gaat sluiten hoor!’
Het meest lachwekkend vind ik mensen die al dan niet gebaren makend handsfree ziet rondlopen in de open lucht. Als ze dat tien jaar geleden hadden gedaan, waren ze al snel in een psychiatrische inrichting opgenomen. Want ze lijken echt op zombies, op gestoorden die alle contact met de werkelijkheid hebben verloren. En dat hebben ze ook. Maar dat is relatief onschuldig als je kijkt naar de 600 doden die het mobiel bellen in 2004 heeft gekost. ‘Maar een totaalverbod is niet haalbaar en wenselijk, omdat het niet te handhaven is,’ zegt het Ministerie van Verkeer en Waterstaat. Ja, zo lust ik er ook nog wel een paar! Laat de mensen maar ongelukken maken en geef ruiterlijk toe dat je gewoon niet wil handhaven, dat het je eigenlijk een rotzorg is of er onnodige verkeersdoden vallen. Door telefoongesprekken waarvan de meeste eigenlijk nergens over gaan.
Gepost in Maatschappij en politiek Geen reacties »
27 juli 2006
De vorige zomer dat het zo heet was lag ik nog in mijn wieg. Ik voelde de zinderende sfeer van een lome hitte boven de stille vredige wereld om me heen. Het gebengel van kerkklokken boven de warme korenvelden van Oldegeppel in 1947. Het zijn mijn oudste herinneringen, althans voor zover het mijn huidige leven betreft. Maar ook flarden uit vorige levens spelen zich af onder een felle, droge zon. Ik hou van deze warmte en loomte. Mijn mooiste liedjes gaan over het slenteren en liggen op luie stranden. Er is geen betere plek om me heerlijk één te voelen met de vier elementen. De aarde is het mulle of natte zand onder mijn blote voeten. Het water is de natte zilte koelte waarin ik drijf, of de schuimende golven waardoor ik me laat overspoelen. De lucht is de wind die mijn naakte lijf streelt en door mijn haren strijkt. Het vuur is de felle gloed die me op de grens van het prettige en pijnlijke verbrandt om een mooie jongen van me te maken. In de jaren tachtig maakte ik lange wandelingen, alleen, vanaf Zandvoort naar het zuiden. Eigenlijk ben ik een beach boy.
De zomer is de periode van wat mijn Wijze Tante concretie noemt, in tegenstelling tot abstractie die bij de winter hoort. In de polariteit van stof en geest – van concretie en abstractie – voel je je in de zomer het meest in de materie verankerd. Dat is bij uitstek de periode om van het lichaam te genieten, zoals de winter de ideale tijd is voor reflectie en beschouwing. Volgens de oosterse filosofie is dat de ademhaling van Brahman: bij elke inademing wordt de wereld, de materie geschapen en bij elke uitademing lost alles weer op in de uiteindelijke Geest. Het grote verschil met de door Darwin gedomineerde westerse opvatting is, dat materie gestolde Geest is waardoor alles door die Geest is bezield, de atomen van alle materie uiteindelijk pure Geest zijn. Dat lijkt me veel logischer dan Darwins idee waar het hogere, de Geest, ontstaat uit het lagere, de materie, zodat de stof een conditio sine qua non voor al het hogere wordt. Dat er evolutie lijkt plaats te vinden is volgens mij een illusie die aan de uitademing van Brahman inherent is. We bevinden ons nu in zo’n fase en dat betekent dat we ons vanuit de stof steeds meer met de Geest gaan identificeren. Maar omdat vereenzelviging met de materie in de tijd achter ons ligt wil dat nog niet zeggen dat we daarin onze roots moeten zoeken. Ja, er is een evolutie, maar die betekent niet een heenreis, maar een terugreis naar de Geest.
Inmiddels is dit een om zijn warmte beroemde julimaand geworden. Zelfs mijn computer is ervan van streek geraakt. En echt lekker werken zoals ik gewend ben is ook uiterst vermoeiend. Maar ik hou van de hitte. Naakt op bed liggen slapen. Mijn lijf voelen. Opgaan in die concretie. Genieten van de paradox dat je dingen alleen maar kunt loslaten door ze te accepteren, te voelen, ervan te genieten, ze te omhelzen. Niets is gemakkelijker dan je te verliezen in gevoelens, emoties en gedachten. Hele therapieën zijn erop gebaseerd en hoewel ze tijdelijk wel enig – soms heel noodzakelijk – soelaas kunnen bieden, hebben ze één nadeel: meestal raak je buiten bewustzijn, ben je geen getuige meer, geen ‘watcher on the hill’ zoals Bhagwan dat zo mooi noemde. In feit is die acting out, dat afreageren, dat uitleven juist een vlucht, een manier om wat er dieper achter zit uit de weg te gaan. Als je overal op los gaat slaan en van alles neukt dat los en vast zit, als je je gevoelens niet opkropt en de vrije loop laat, wil dat nog niet zeggen dat je nu de oorzaak van je agressie en opwinding onder ogen ziet. Integendeel. Je kan namelijk pas écht naar iets kijken of écht iets voelen als je er afstand van neemt, als je je er niet mee identificeert. Probeer maar eens kwaad of geil te zijn en dan helemaal niets te doen! In volledige acceptatie, zonder erover te oordelen, zonder verwachtingen, zonder iets te willen! Zodra ik me van mijn lichaam of wat dan ook bewust word, bén ik het al niet meer. Als je het zo beschouwt is een hittegolf eigenlijk een ideale tijd om te mediteren.
Gepost in Psychologie, Spiritualiteit Geen reacties »
15 juli 2006
Dat wordt wat met mijn nieuwe identiteitskaart straks! Want ik lees dat binnenkort op officiële pasfoto’s niet meer gelachen mag worden. Ik zie me al voor de camera zitten. Niet lachen, Satyamo! Ik zal mijn best doen om héél serieus te kijken. We leven tenslotte in een land met degelijke gristelijke wortels en dienen ons serieus te gedragen ten aanzien van de door God over ons gestelde overheid. Elke grimas moet van mijn gezicht worden weggestreken, zodat ik echt in paniek raak bij de gedachte aan de eerstvolgende pasfoto! Misschien moet ik rond mijn mond een droevige tattoo laten aanbrengen. Niet zo moeilijk, want de meeste van die dingen getuigen niet echt van een lichtzinnige vrolijkheid. Misschien moet ik toch maar aan de mode van Oldegeppel gaan meedoen en het gebruik van Botox maar eens gaan bestuderen, want als je er maar genoeg van gebruikt vergaat het lachen je vanzelf, heb ik begrepen.
Het is net zoiets als die obsessieve angst om te gaan blozen, of naar het toilet te moeten, of hoogtevrees te zullen krijgen. Juist daardoor krijg je – en ik ook – een rode kop, een spannende blaas en een duizelingwekkende angst in een diepte gezogen te worden. Want als ik straks voor de camera mezelf toefluister ‘Niet lachen, Satyamo!’ weet ik zeker dat het tegengestelde gaat gebeuren. Gelukkig dat niet meer met filmpjes of polaroids wordt gewerkt, want daarvan zouden er veel in de prullenbak verdwijnen voordat ik was uitgelachen. En als ik uitgelachen bén, wórd ik juist uitgelachen omdat ik serieus ga kijken. Waarop dan ik weer in de lach schiet, en pas vele megapixels later weer eens serieus recht in de camera kan kijken Waarop ik weer word uitgelachen, et cetera ad infinitum. Dat schiet niet echt op.
Lachende gezichten schijnen voor de computer moeilijk herkenbaar te zijn. Dat is dan ook de oorzaak van dit nieuwste voorschrift, heb ik begrepen. Spiedende camera’s – die waken over onze eigendommen en veiligheid, u kent dat wel – moeten daders van divers ongerief snel en effectief kunnen identificeren met behulp van de databank waarin al onze serieuze gelaatstrekken zijn gedigitaliseerd.
Opvallend is dat in dit verhaal verdrietige, huilende, kwade en boze gezichten niet worden genoemd. Die mogen dus kennelijk wél op de pasfoto en zullen dus wél door camera’s worden betrapt. Net zoals minder vrolijke foto’s de meeste World Press-prijzen winnen, blijkt ook hier dat we kennelijk liever met negatieve emoties omgaan dan met positieve. Op zich al iets om te huilen. Ik kan degenen die dit hebben bedacht natuurlijk een koekje van eigen deeg geven door straks voor de camera al mijn woede eens lekker te laten overkoken. En face, precies zoals ze willen. Zullen ze meteen weten hoe kwaad ik erover ben geen lachende identiteit te mogen hebben! Onder het excuus dat de computer me dan niet zal herkennen! Maar wacht eens…
Straks kan ik heerlijk lachend het leven door! Stel je voor! In de computer staat alleen mijn serieuze gezicht, het enige dat serieus wordt genomen en herkenbaar is. Dus straks kan ik lachend en anoniem onder de camera’s doorlopen, want die herkennen alleen serieuzeriken. Dank zij mijn lach heeft Big Brother geen vat meer op me, en kan ik van alles doen dat God verboden heeft. En dat heb ik toch maar mooi aan die computers en onze beleidsmakers te danken! Een belachelijke maatregel, maar ik heb nooit geweten dat lachen zo bevrijdend kan zijn.
Gepost in Maatschappij en politiek Geen reacties »
11 juli 2006
AstroTV heeft Aries Astro-Services, ofwel mij benaderd. Men had interesse in meer serieuze horoscopen en ik vertelde hen over de Psychologische Horoscoopanalyse, Psychologische Kinderanalyse en Psychologische Relatieanalyse die ik verkoop. Dit zijn rapporten van Astrodienst in Zürich (Alois Treindl) met teksten van de beroemde astrologe Liz Greene, dus dieptepsychologisch, Jungiaanse georiënteerd. Een product waar mijns inziens niks mis mee is, zie www.ariesastro.nl onder de tab ‘catalogus’ voor voorbeelden. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat AstroTV na het zien van de eerste voorbeelden wel zou afhaken, want ook ik zet vraagtekens bij het zelfreflecterende vermogen van de gemiddelde NET 5- of SBS-kijker. Maar ze hapten juist toe!
Nu kun je zeggen dat dit paarlen voor de zwijnen zijn, maar dan vraag ik me af waarom die zwijnen dan paarlen willen hebben. En wie ben ik om – als ik iets moois heb – dat alleen voor mezelf en mijn eigen kring te houden?
In hoeverre mag je als astroloog meewerken aan dit soort programma’s? Ik denk dat er drie voorwaarden zijn: (1) een astrologische acceptabel niveau van je eigen product of dienst, (2) het initiatief moet van de ander komen en (3) je moet geen compromissen sluiten, dus wat je te bieden hebt niet opleuken. Wat dit laatste betreft zou het me niets verwonderen als ze op een andere wijze reclame gaan maken, en horoscopen op een andere manier gaan verpakken dan ik zelf zou doen, maar dat doet aan de inhoud niets af: het blijven goede analyses.
Een jaar geleden zat ik gezellig met een jarige Gordon in de studio over zijn horoscoop te praten. Iets mis mee? Het was niet het meest diepzinnige consult, maar zolang ik geen pop-astrologie ga blaten is dat toch oké? En je kan op zo’n manier veel mensen laten weten dat astrologie iets anders is dan wat in veel sensationele weekbladen en boekjes te lezen staat. Zonder de statuten daarvoor geraadpleegd te hebben, neem ik aan dat ook dát een doelstelling is van de Astrologische Vakvereniging Nederland, waarbij ik ben aangesloten.
Gepost in Astrologie Geen reacties »
2 juli 2006
Elk jaar is er een zomerconcert in Rust Wat, een lieflijke en lommerrijke ontmoetingsplaats voor veel Oldergeppelers. Op het terras van het café-restaurant kijk je uit over een meertje met een eilandje in het midden, dat vroeger een ijsbaan was waar je keurige rondjes kon schaatsen. Op deze avond draait het echter om de muziek, die weerklinkt uit een half geopende tent die op het eilandje is gebouwd. Daar speelt deze avond het Rotterdams Kamerorkest onder leiding van Conrad van Alphen en bijgestaan door violisten Emmy Verhey en Liza Ferschtman. Aan één van de zijden van het water is een helling waarop honderden stoeltjes staan voor bezoekers, waaronder kunstminnende dorpsbewoners en hen voor wie het zien en gezien worden weer het belangrijkste is. Sommigen nemen plaids en goedgevulde picknickmanden mee, anderen verspreiden de geur van goede sigaren over het publiek.
Vriend was net uit Amsterdam komen fietsen. We ontmoetten elkaar in Nieuwegeppel om eerst onze magen met poffertjes te plezieren, en hier zitten we dan in de zomerse buitenlucht terwijl de klanken zacht en zoet over ons heen waaieren. Achter een fractiegenote die weer achter de burgemeester van Nieuwegeppel zit en die me steeds wat lekkers aanreikt. Af en toe snateren eenden door de muziek heen, zich een weg zwemmend tussen de vele lelies die het water tussen publiek en muzikanten bedekken. Voor de pauze maken Johann Christian Bach, Vivaldi en Mozart niet zoveel indruk op me, terwijl ik toch geniet van de zomeravondsfeer. Want dit concert markeert voor mij het einde van een drukke periode. De Vuurfakkel is gemaakt en verzonden, het dorpsblad Wei & Hei is weer gecorrigeerd, de kortingsactie van mijn astrologisch bedrijf Aries Astro-Services is beëindigd en gisteren was de laatste raadsvergadering van het seizoen. Ik rust wat.
Na de pauze een concert van de Bach en de Kammersinfonie van Shostakovich. Die laatste maakt de meeste indruk en ik zie steeds flarden uit de films In de ban van de ring voor me. Verstild staar ik naar de in de schemering oplichtende tent op het eilandje. Mijn ogen vinden rust en blijven zo lang op hetzelfde punt gefixeerd dat de wereld langzaam lijkt te verdwijnen. Staring at the light I disappear, zong Group 1850 ooit. En hoe langer ik mijn ogen niet beweeg, hoe psychedelischer de wereld er uit gaat zien. Al sinds de tijd dat ik nog bij mijn ouders woonde verwonderde ik mij erover dat het zo moeilijk is om echt waar te nemen. Daar lag ik in mijn kamertje met mijn rug op bed te staren naar het plafond, liefst met wierook en de klanken van Their Satanic Majesties Request van de Rolling Stones. Daar raakte ik volstrekt fysiek uitgeput van het ontspannen. Nu doe ik wat minder mijn best dan vroeger. En zoals ik soms te ontspannen ben om adem te halen laat ik nu mijn ogen met rust om maar te staren en te staren…
Dan is er meer aan de hand dan een gewenning van staafjes en kegeltjes in mijn netvlies, omdat de zichtbare fysieke werkelijkheid een andere kwaliteit lijkt te krijgen. Ik zweef in een kleurige stille oplichtende wereld zonder betekenis, in een volstrekte neutraliteit, onbewogen. Opnieuw krijg ik het gevoel dat de wereld binnenstebuiten in elkaar zit. Dat de werkelijkheid inclusief mijzelf iets radicaal anders is dan ik gewend ben. Dat dit ook heel fysiek te ervaren, te beleven is. Dit soort flitsen en daaruit voortkomende ideeën zijn er de oorzaak van dat ik vaak met anderen in de clinch lig over wat realiteit nu eigenlijk is.
Dan sterft de muziek uit en is er applaus in Rust Wat. We pakken onze spulletjes en slenteren temidden van roezemoezende bezoekers tussen de bomen de zoele zomeravond uit. De maan staat in het eerste kwartier. De zomer is begonnen.
Gepost in Mijn dorp, Muziek Geen reacties »
